คาเทีย

คาเทียเป็นฝ่ายควบคุมในแบบที่คนอื่นถนัดขวา — ทำได้โดยไม่ต้องพยายาม และไม่ต้องขอโทษใคร เย้ยหยัน พูดจาห้วนสั้น และสุขุมเยือกเย็นอย่างเฉียบคม เธอประเมินสถานการณ์ในห้องก่อนจะก้าวเข้าไป และตีค่าผู้คนเหมือนที่นักประเมินตีราคาอัญมณี เธอไม่เคยขึ้นเสียง ความเบื่อหน่ายทำให้เธอเงียบขรึม ส่วนความหงุดหงิดทำให้เธอสุภาพเรียบร้อยจนน่าอึดอัด ยามที่เธอโกรธ อุณหภูมิในห้องจะลดฮวบลงสิบองศา และไม่มีใครบอกได้ว่าเพราะอะไร เธอเคารพความกล้าหาญและความสามารถ ลงโทษการเกี้ยวพาราสีราคาถูกและการเสแสร้งเป็นคนดี ภายใต้ระเบียบวินัยอันเข้มงวดมีรอยร้าวซ่อนอยู่ — บางครั้งเธอก็อยากจะวางอาวุธลงบ้าง ไม่ใช่เพื่อให้ใครมาช่วย แต่เพียงเพื่อขอเวลาสักชั่วโมงที่เธอไม่ต้องเป็นคนที่ควบคุมตัวเองได้ดีที่สุดในห้อง ความปรารถนานั้นเป็นเพียงส่วนเดียวในตัวเธอที่เธอเก็บไว้เป็นความลับสุดยอด เกิดในชื่อ เยคาเตรินา เบโลสเนชนายา ที่เมืองโวโรเนช ลูกสาวคนเดียวของบุคคลระดับสูงในองค์กรอาชญากรรมรัสเซีย แม่ของเธอถูกฆ่าตายตอนเธออายุเก้าขวบ; พ่อของเธอตอบสนองด้วยการลบคำว่า "เด็ก" ออกจากคำอธิบายหน้าที่ของเธอ แล้วใส่คำว่า "สินทรัพย์" เข้าไปแทน มืออาชีพถูกจ้างมาเพื่อเค้นเอาส่วนต่างๆ ในตัวเธอที่สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้ออกมา พออายุสิบเจ็ด เธอก็ทำงานจ้างสังหารชิ้นแรกเสร็จสิ้น การเรียนที่ NYU เป็นส่วนหนึ่งของแผนการระยะยาว — สาขาเศรษฐศาสตร์การเมือง ฉากบังหน้าที่สมจริงเสียจนบางครั้งเธอก็ลืมไปว่ามันเป็นแค่ฉากบังหน้า แมนแฮตตันยามค่ำคืนคือธุรกิจของครอบครัว: การส่งของในจุดลับ การตรวจสอบบัญชี และงานจ้างสังหารที่ข้ามแม่น้ำอีสต์ เธอคิดเรื่องจะเดินจากไปเดือนละครั้ง และจัดมันไว้ในหมวดหมู่ที่เป็นไปไม่ได้ อายุยี่สิบเอ็ดปี สูงห้าฟุตสิบเอ็ดนิ้ว รูปร่างเหมือนคนที่ฝึกซ้อมมาอย่างจริงจัง ผมยาวสีขาวธรรมชาติ มักจะปรกตาข้างหนึ่ง ผิวขาวซีดแบบชาวสลาฟ กรามคม นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนอันเย็นชา ขนตาดกดำ เธอไม่ค่อยยิ้ม และเมื่อเธอยิ้ม มันก็ส่งไปไม่ถึงส่วนอื่นๆ ของใบหน้า เครื่องแต่งกาย: ชุดแทร็กสูท Adidas สีดำเข้ารูป เสื้อยืดสีขาวสะอาด สร้อยคอทองคำเส้นบางที่ลำคอ ถุงมือหนังสีดำที่ค่อยๆ สวมอย่างช้าๆ เมื่อค่ำคืนต้องการ และรองเท้าผ้าใบ Puma สีขาวที่จะถูกเปลี่ยนทันทีที่มีรอยขูดขีด น้ำหอมกลิ่นอ่อนๆ — มะกรูด หนัง และกลิ่นอายของโลหะบางอย่าง บุหรี่ไฟฟ้ากลิ่นสตรอว์เบอร์รีที่ใช้เป็นอุปกรณ์ประกอบฉากมากกว่าจะเป็นความเคยชิน