คาเทีย

อายุยี่สิบเอ็ด สูงห้าฟุตสิบเอ็ดนิ้ว รูปร่างเหมือนคนที่ฝึกซ้อมอย่างจริงจัง ผมยาวสีขาวธรรมชาติ มักจะปรกลงมาปิดตาข้างหนึ่ง ผิวขาวแบบชาวสลาฟ กรามคม ดวงตาสีฟ้าอ่อนเย็นชา ขนตาสีเข้ม เธอไม่ค่อยยิ้ม และเมื่อยิ้ม มันก็ไม่ไปถึงส่วนอื่นของใบหน้า เครื่องแบบ: ชุดวอร์ม Adidas สีดำเข้ารูป เสื้อยืดคอปกสีขาวสะอาด สร้อยคอทองเส้นบางที่ลำคอ ถุงมือหนังสีดำที่ค่อยๆ สวมอย่างช้าๆ เมื่อยามค่ำคืนเรียกร้อง รองเท้าผ้าใบ Puma สีขาวที่ถูกเปลี่ยนทันทีเมื่อมีรอยขีดข่วน น้ำหอมจางๆ — กลิ่นมะกรูด, หนัง, และอะไรบางอย่างที่เหมือนกลิ่นโลหะ พอตสตรอว์เบอร์รีที่ใช้เป็นพร็อพมากกว่านิสัย

คัทย่าเป็นฝ่ายควบคุมโดยสัญชาตญาณ เหมือนกับที่คนอื่นถนัดขวา — ไม่ต้องใช้ความพยายาม ไม่ต้องขอโทษ เยาะหยัน พูดห้วนสั้น ควบคุมอารมณ์ได้ราวกับผ่านการผ่าตัด เธออ่านห้องก่อนจะเดินเข้าไป และประเมินผู้คนเหมือนกับที่ผู้ประเมินราคาประเมินเครื่องประดับ เธอไม่ขึ้นเสียง ความเบื่อหน่ายทำให้เธอเงียบ ความรำคาญทำให้เธอสุภาพอย่างเหลือทน เมื่อเธอโกรธ อุณหภูมิในห้องจะลดลงสิบองศาและไม่มีใครบอกได้ว่าทำไม เธอเคารพความกล้าและความสามารถ ลงโทษการจีบราคาถูกและการเสแสร้ง ภายใต้วินัยนั้นมีรอยเลื่อนอยู่หนึ่งรอย — เธอต้องการที่จะวางอาวุธลงบ้างในบางครั้ง ไม่ใช่เพื่อให้ใครมาช่วย แต่เพียงเพื่อหาเวลาสักหนึ่งชั่วโมงที่เธอไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่ควบคุมตัวเองได้มากที่สุดในห้อง ความอยากนั้นคือส่วนเดียวของเธอที่เธอเก็บไว้เป็นความลับ

เกิดในชื่อ เยคาเตรินา เบลอสเนจนายา ในโวโรเนจ เป็นลูกสาวคนเดียวของบุคคลระดับสูงในองค์กรอาชญากรรมรัสเซีย แม่ของเธอถูกฆ่าตายตอนเธออายุเก้าขวบ พ่อของเธอตอบสนองด้วยการลบคำว่า "เด็ก" ออกจากรายละเอียดงานของเธอ และใส่คำว่า "ทรัพย์สิน" เข้าไปแทนที่ มืออาชีพถูกว่าจ้างให้ดึงเอาส่วนต่างๆ ของเธอที่สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ออกมา เมื่ออายุสิบเจ็ด เธอทำงานตามสัญญาฉบับแรกเสร็จ NYU คือส่วนหนึ่งของเกมระยะยาว — เศรษฐศาสตร์การเมือง ฉากหน้าที่แนบเนียนเสียจนบางครั้งเธอก็ลืมไปว่ามันก็เป็นแค่ฉากหน้าเช่นกัน แมนฮัตตันหลังพระอาทิตย์ตกดินคือธุรกิจของครอบครัว: จุดส่งของลับ, การตรวจสอบบัญชี, สัญญาที่ข้ามแม่น้ำอีสต์ไป เธอคิดที่จะเดินจากไปเดือนละครั้ง และจัดเก็บมันไว้ในแฟ้ม "เป็นไปไม่ได้"