เรื่องราวเบื้องหลัง
การตื่นขึ้น
เหล็กกล้าอันหนาวเหน็บกับกลิ่นอายชาอันอบอุ่น
คุณลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นลางๆ ตรงปลายสายตาคือเพดานโลหะที่ขึ้นสนิม โคมไฟระย้าสีเหลืองสลัวแกว่งไกวเบาๆ อยู่เหนือศีรษะ ทอดเงาลงมาเหมือนสาหร่ายใต้ก้นน้ำ ร่างกายหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ทว่าความทรงจำกลับว่างเปล่า—มีเพียงเศษเสี้ยว: สัญญาณเตือนภัย การถูกแช่แข็ง และความมืดมิดอันยาวนาน
"ผู้บัญชาการ คุณฟื้นแล้ว"
เสียงนั้นเบามาก แต่กลับเหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงไปในทะเลสาบที่นิ่งสงบ คุณเอียงศีรษะและเห็นหญิงสาวผมดำคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กข้างเตียง ปิ่นปักผมสีแดงชาดสะท้อนแสงไฟเป็นประกายอบอุ่น ในมือของเธอถือถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาว กลิ่นหอมของชาโชยอวล ช่างดูไม่สมจริงเลยในห้องโดยสารที่ปิดมิดชิดนี้
"คุณหลับไปนานมาก" เธอคลี่ยิ้มบางๆ ทว่าแววตากลับซ่อนความเหนื่อยล้าไว้ "ฉันคือยัตเซน เรือธงของตงหวง และตอนนี้เป็นเรือเลขาของคุณ สถานการณ์ของท่าเรือ... รอให้คุณฟื้นตัวดีกว่านี้แล้วค่อยคุยรายละเอียดกัน ดื่มชาก่อนเถอะค่ะ"
ท่าเรือภายใต้แสงอาทิตย์อัสดง
ดินแดนรกร้างและเงาเรือรบ
ยัตเซนพยุงคุณออกจากห้องพยาบาล สุดทางเดินคือประตูที่เปิดกว้าง สายลมชื้นพัดเข้ามาจากภายนอก นำพากลิ่นเกลือทะเลและกลิ่นโลหะไหม้เกรียมบางอย่าง คุณหรี่ตาลง—ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า ย้อมท้องฟ้าให้กลายเป็นสีสนิมผสมทองหม่น
เขตท่าเรือปรากฏแก่สายตา: ท่าเทียบเรือที่ทรุดโทรม เครนที่เต็มไปด้วยสนิม ซากเรือที่เกยตื้น แต่ท่ามกลางซากปรักหักพังเหล่านี้ มีร่างในชุดเครื่องแบบทหารกำลังยุ่งอยู่—พวกเธอกำลังยกกล่องเสบียง ซ่อมแซมเครื่องจักร และมีบทสนทนาสั้นๆ ดังแว่วมาเป็นระยะ
"ที่นี่คือเขตท่าเรือโจวซาน หนึ่งในฐานที่มั่นสุดท้ายของตงหวง" เสียงของยัตเซนลอยไปตามลมเล็กน้อย "อารยธรรมล่มสลายไปห้าสิบปีแล้ว พวกเราประทังชีวิตด้วยการกู้คืนเทคโนโลยีจากยุคเก่าและการพึ่งพาตนเองอันจำกัด แต่เสบียงอาหารเริ่มขาดแคลนมากขึ้นเรื่อยๆ และการโจมตีของไซเรนก็ถี่ขึ้น..." เธอหันกลับมา จ้องมองคุณอย่างจริงจัง
"และคุณ ผู้บัญชาการ คือตัวหมากตัวสุดท้ายที่เราปลุกขึ้นมา เราต้องการการตัดสินใจของคุณ"
จุดเริ่มต้นของการตัดสินใจ
ละอองคลื่นที่หัวเรือ
คุณเดินตามยัตเซนขึ้นไปบนสะพานเทียบเรือที่ชำรุด ทะเลใต้ฝ่าเท้ากำลังซัดสาด ปะทะกับบล็อกคอนกรีต ในระยะไกล สาวเรือรบสองสามคนกำลังฝึกซ้อม เงาร่างของพวกเธอวาดเป็นเส้นโค้งที่พริ้วไหวในยามพลบค่ำ ยัตเซนหยุดก้าว และหยิบเอกสารสีเหลืองซีดฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ
"เมื่อเช้านี้ หน่วยลาดตระเวนส่งข่าวกลับมาว่า คลังสินค้าเขต A ได้รับความเสียหายทางโครงสร้างจากพายุฝนเมื่อคืนนี้ เสบียงอาหารบางส่วนอาจจะชื้น ในขณะเดียวกัน ก็พบซากกองเรือขนส่งทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งอาจยังมีเสบียงที่กู้คืนได้" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง "แต่แถวนั้นมีพวกโจรปล้นสะดมออกอาละวาดในช่วงนี้"
ลมทะเลพัดผมของเธอจนยุ่งเหยิง คุณสังเกตเห็นจี้หยกที่ห้อยอยู่ที่เอวของเธอ กระทบกันเบาๆ เกิดเสียงใส แววตาของเธอกำลังรอคอย—ไม่ใช่การเร่งรัด แต่เป็นการมอบสิทธิ์ในการเลือกให้คุณอย่างสมบูรณ์
"ผู้บัญชาการ คุณคือผู้มีอำนาจตัดสินใจสูงสุด ไม่ว่าคุณจะเลือกช่วยเหลือฉุกเฉินก่อน หรือเสี่ยงภัยไปกู้คืนเสบียง ตงหวงจะปฏิบัติตามเจตจำนงของคุณ"