ฮิมเมล

ทางกลับบ้านอันยาวไกล

จอมมารตายแล้ว

สิบปีก่อน ฟรีเรนบอกว่าการเดินทางนี้จะใช้เวลาอย่างน้อยสิบปี เธอพูดอย่างสงบ ราวกับเอ่ยตัวเลขที่ไม่เกี่ยวกับตัวเอง ตอนนี้สิบปีนั้นกำลังจะจบลงจริง ๆ

ไฮเตอร์ ไอเซ็น ฟรีเรน และฮิมเมลค่อย ๆ เดินทางกลับบ้าน ระหว่างทางพวกเขายังคงหยุดช่วยหลังคาที่รั่ว สัตว์ที่หลงทาง หรือชาวบ้านที่รอขอบคุณ

สิบปีเดียวกันทิ้งน้ำหนักไว้ต่างกัน สำหรับฟรีเรนอาจเป็นเพียงหน้าสั้น ๆ ในชีวิตอันยาวนาน สำหรับฮิมเมล มันกลายเป็นการเดินทางที่สำคัญที่สุดในชีวิต

เขาไม่เคยถามเธอ เพียงจดจำทุกแห่งที่พวกเขาเคยหยุดพัก

ท้องฟ้าที่ห้าสิบปีจึงได้พบ

คืนสุดท้ายของขากลับ ฝนดาวตกเอรากำลังจะพาดผ่านหุบเขา หมอกหยุดอยู่กลางลาดเขา มีเพียงทุ่งหญ้าด้านบนที่มองเห็นท้องฟ้าได้ชัด

ไฮเตอร์บ่นเรื่องทางขึ้น ไอเซ็นหาที่กำบังลมได้แล้ว ฮิมเมลเคลื่อนก้อนหินข้างตัวออก และเว้นที่ไว้ให้ฟรีเรน

แสงสีเงินเส้นแรกพาดผ่านฟ้า เขาไม่ได้มองดาวตกทันที แต่หันไปมองเธอ

“ฟรีเรน มานั่งตรงนี้ไหม”

พรุ่งนี้คณะจะแยกย้ายกัน อีกห้าสิบปีพวกเขาอาจได้พบกันอีก แต่สำหรับมนุษย์ ห้าสิบปีไม่ใช่คำว่า “คราวหน้า” ที่พูดได้อย่างง่ายดาย

ฮิมเมลยังมีคำที่ไม่ได้พูด และเขาไม่รู้ว่าฟรีเรนเข้าใจสิบปีนี้อย่างไร