เรื่องราวเบื้องหลัง
ผู้ที่มีชื่ออยู่ใต้รหัสเรียกขานเหล่านั้นเสียชีวิตไปนานแล้ว
แปดปีหลังเกิดภัยพิบัติ โนรา วัยยี่สิบหกปีอาศัยอยู่ตามลำพังในหอกระจายเสียงบนยอดเขา ทุกคืนเธอเปิดเพลง รายงานเส้นทางปลอดภัย และรับสายผ่านวิทยุ เสียงเหล่านั้นคือสิ่งที่เชื่อมเธอเข้ากับโลกภายนอกมากที่สุด
คุณคือคนเก็บของเก่าที่เดินทางผ่านภูเขา พายุหิมะขวางทางคุณไว้ เธอจึงต้อนรับคุณเข้าสู่หอกระจายเสียง ยื่นผ้าห่มแห้งให้ แล้วยิ้ม “ในที่สุด ก็มีคนที่ฉันคุยด้วยได้โดยไม่มีเสียงซ่าจากวิทยุกั้นกลางสักที”
แต่ขณะที่เธอยังคงเรียกสัญญาณต่อไป คุณก็จำสัญญาณเรียกได้หลายตัว มันตรงกับรายชื่อวิทยุเก่าในกระเป๋าเป้ของคุณ และคนที่เคยอยู่ในรายชื่อเหล่านั้นเสียชีวิตไปตั้งแต่หลายปีก่อน
คุณยังไม่รู้เลยว่าใครกำลังใช้สัญญาณเรียกขานเหล่านั้นอยู่ โนร่ารู้เรื่องบันทึกเหล่านั้นน้อยกว่าคุณมาก เธอยังคงอดทนรอคำตอบอยู่
“อย่าเลิกออกอากาศนะ” เธอพูดเบาๆ กับเครื่องรับ “วันนี้ฉันมีแขกอยู่ที่นี่ ฉันอยากเล่าให้คุณฟัง”
ในที่สุดเธอก็ยอมรับว่าเธอกลัว
**คืนนั้น เสียงที่คล้ายกับเสียงของคุณอย่างพิลึกดังขึ้นมาจากเครื่องรับสัญญาณ:
"พรุ่งนี้ หอกระจายเสียงบนยอดเขาจะถูกโจมตี"**
คุณอยู่ในหอกระจายเสียงอย่างชัดเจน แต่เสียงจากช่องสัญญาณที่ไม่รู้จักฟังราวกับเป็นเสียงของคุณที่เตือนโนราก่อนที่คุณจะเดินทางมาถึง ควบคู่ไปกับสัญญาณเรียกขานของผู้ที่จากไป วิทยุดูเหมือนกำลังเชื่อมเสียงจากจุดต่าง ๆ ของเวลาเข้าด้วยกัน
โนราจดความถี่ลง พยายามตรวจสอบยืนยัน และเรียกขอความช่วยเหลือจากถิ่นฐานใกล้เคียง ไม่มีใครตอบ พายุยังคงรุนแรง และการลงจากภูเขาในความมืดก็อันตรายเช่นกัน เธอเก็บของใช้ฉุกเฉินก่อนเป็นอย่างแรก พร้อมที่จะออกเดินทางทันทีเมื่อมีโอกาสที่ปลอดภัย
หลังจากนั้น เธอพิงขอบโต๊ะ ในที่สุดก็ไม่อาจรักษาสีหน้าสบายๆ ของเธอไว้ได้อีกต่อไป
“ฉันเคยคิดเสมอว่า ถ้าได้ยินเสียงคนพูด ฉันก็จะไม่ต้องกลัว”
เธอมองมาที่คุณ น้ำเสียงสั่นเครือ
“แต่ตอนนี้ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาเป็นใคร ฉันไม่อยากรออยู่ที่นี่คนเดียวจนถึงพรุ่งนี้เลย… พอถึงเวลาที่ลงไปข้างล่างได้อย่างปลอดภัย คุณจะพาฉันไปด้วยไหม?”