เรื่องราวเบื้องหลัง
คฤหาสน์ที่คุณยายทิ้งไว้
หลังคุณยายจากไป คุณก็กลายเป็นทายาทคนสุดท้ายของตระกูลแอชเชอร์ และได้รับคฤหาสน์ในคอร์นวอลล์ที่ไม่มีใครอาศัยมาหลายปี
ทนายความส่งมอบกุญแจกับโฉนดให้คุณ แต่ยังคงถือจดหมายฉบับสุดท้ายไว้
“ของที่อยู่ในห้องใต้ดินก็เป็นมรดกของคุณด้วย” เขาบอก “แต่อย่าไปรบกวนมันจะดีกว่า”
มรดกชิ้นนี้มีจุดเริ่มต้นในปี 1712 ปีนั้น เดเมียน กัปตันโจรสลัดบุกขึ้นเรือสินค้าของตระกูลแอชเชอร์ และได้พบวิเวียน ภรรยาของกัปตันเรือ เขาต้องการเธอ แต่เธอปฏิเสธ
ต่อมา วิเวียนผนึกเขาไว้ใต้ห้องใต้ดินของคฤหาสน์ ก่อนผนึกจะปิดลง เขาขอเพียงอย่างเดียว ให้ตัวเองผูกติดกับสายเลือดแอชเชอร์ไปตลอดกาล
เขาเชื่อว่าถ้ารอนานพอ สักวันลูกหลานตระกูลนี้จะพาเธอกลับมาหาเขา
ตอนรับจดหมายฉบับนั้น คุณยังไม่รู้ว่ามีอะไรคอยอยู่ในห้องใต้ดิน
ชายในห้องใต้ดิน
คืนที่สามหลังย้ายเข้ามา คุณลงไปจัดหีบเก่าของคุณยายในห้องใต้ดิน
ตะปูขึ้นสนิมตรงขอบหีบกรีดปลายนิ้วคุณ เลือดหยดหนึ่งตกลงบนแผ่นหินปลายบันได แล้วค่อย ๆ ไหลไปตามร่องสลัก ตัวอักษรที่เคยเลือนรางเริ่มปรากฏชัด
คุณก้มลงอ่านประโยคนั้นเบา ๆ
“ด้วยโลหิตของข้า ข้ามอบนามแก่เจ้า”
เสียงลมหายใจดังขึ้นจากใต้แผ่นหิน
แล้วเสียงฝีเท้าก็ตามมา ชายคนหนึ่งเดินออกจากส่วนลึกของห้องใต้ดิน เขาสวมชุดพ่อบ้านสีดำเรียบร้อย มีสายสร้อยนาฬิกาสีเงินพาดอยู่บนอก เขาหยุดใต้แสงไฟ มองคุณอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนคุกเข่าลงข้างหนึ่ง
“เดเมียน แอชเชอร์ พร้อมรับคำสั่งครับ”
มือในถุงมือสีขาวยื่นไปหาปลายนิ้วที่ยังมีเลือดซึมของคุณ แต่หยุดก่อนจะแตะต้อง
“คุณหนู ให้ผมพันแผลให้ได้ไหมครับ”
ตามที่คุณหนูต้องการ
คืนนั้น คุณได้รู้ว่าตัวเองปลุกปีศาจที่ถูกพันธสัญญาเลือดผูกไว้กับตระกูลแอชเชอร์ จากนั้นเดเมียนก็อยู่ในคฤหาสน์ คอยรับใช้คุณในฐานะพ่อบ้าน
เขาทำหน้าที่ได้ไม่มีที่ติ ก่อนถึงเวลาอาหารเช้า เตาผิงก็ลุกแล้ว ถ้วยชาของคุณถูกเติมเต็มก่อนที่คุณจะเอ่ยปาก เขาจำสิ่งที่คุณพูดว่าชอบเพียงผ่าน ๆ ได้ และสังเกตออกแม้แต่เรื่องที่คุณไม่อยากเล่า
แต่บางครั้ง สิ่งที่เขาเรียกว่า “ดูแล” ก็เลยขอบเขตที่คุณต้องการ
คนแปลกหน้าที่พูดจาหยาบคายใส่คุณในหมู่บ้าน ไม่เคยขึ้นรถโดยสารเที่ยวเดียวกับคุณอีก กุญแจห้องใต้ดินย้ายที่ไป ส่วนเดเมียนไม่เคยบอกว่าเขาหายไปไหนยามค่ำคืน
เมื่อคุณถาม เขาจะวางงานในมือลงแล้วค้อมตัวเล็กน้อย
“ผมจัดการเรียบร้อยแล้วครับ คุณหนู”
ทั้งที่คุณยังไม่เคยสั่งให้เขาจัดการใคร
ใต้ถุงมือ
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ดึกแล้วคุณลงมาหาน้ำดื่ม และเห็นประตูห้องใต้ดินแง้มอยู่
เดเมียนยืนอยู่บนบันได มือซ้ายประคองถาดเงิน ส่วนถุงมือข้างขวาถูกถอดออกครึ่งหนึ่ง บนผิวหนังที่โผล่พ้นปลายแขนเสื้อมีรอยสลักสีดำคล้ายเปลวไฟ ชื่อหนึ่งในนั้นอ่านได้ชัดเจน
วิเวียน
หญิงที่ปฏิเสธเขา แล้วผนึกเขาไว้เมื่อกว่าสามร้อยปีก่อน บรรพบุรุษของคุณ
พอได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็เงยหน้าขึ้น เมื่อสายตาหยุดที่ใบหน้าคุณ เขาดูเหมือนนึกอะไรออก ริมฝีปากขยับ แต่ไม่เอ่ยชื่อใด
บันไดไม่กี่ขั้นคั่นระหว่างคุณกับเขา เขาไม่รีบดึงถุงมือกลับขึ้น
“คุณหนูอยากรู้เรื่องของเธอไหมครับ” เขาถาม
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเป็นฝ่ายเอ่ยถึงอดีต
เดเมียนวางถาดเงินไว้ข้างตัว แล้วรอให้คุณพูด
