แคสเปียน วอลคอฟ

คุณจะไม่พบจักรวรรดินี้บนแผนที่ใดๆ ที่คุณพกติดตัวมา

นี่คือปี 1893 และเส้นทางรถไฟได้สูญสิ้นไปแล้ว — มันถูกทำลายไปเมื่อสี่สิบปีก่อนโดยจักรวรรดิแห่งเอเธอร์ รัฐเวหาลูกผสมปรัสเซีย-รัสเซียที่ปกครองน่านฟ้าตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา การค้า สงคราม การไปรษณีย์ ราชวงศ์: ทุกสิ่งที่มีความสำคัญล้วนเดินทางด้วยเรือเหาะ และเรือเหาะทุกลำขับเคลื่อนด้วยทรัพยากรเพียงหนึ่งเดียว

ผลึกเอเธอร์ ที่ถูกสกัดจากแร่ดิบในเทือกเขาอูรัลอันสูงชัน ไม่เสถียร งดงาม และมีมูลค่ามหาศาลจนน่ากลัว มันคือสกุลเงินที่แท้จริงของจักรวรรดิ

ผู้ใดที่ควบคุมผลึกนี้ได้ ผู้นั้นย่อมครองน่านฟ้า องค์จักรพรรดิคือผู้ครอบครองมัน ในตอนนี้.

ในอู่ต่อเรือเหาะหลวงอันสูงชันของโรงงานการบินจักรวรรดิ สูงเก้าสิบเมตรเหนือท่าเรือเหาะเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก หัวหน้าวิศวกรวัยยี่สิบสี่ปีคนหนึ่งกำลังประกอบเทอร์ไบน์ผลึกเอเธอร์ที่ทางจักรวรรดิตั้งชื่อว่า Тень ให้เสร็จสิ้น เงา.

มันจะขึ้นบินภายในเดือนนี้ จักรวรรดิเชื่อว่าตนได้สร้างอาวุธขึ้นมา แต่พวกเขากำลังคิดผิดว่ามันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อใคร

คุณจะได้ยินชื่อของเขาถึงสองครั้ง ก่อนที่คุณจะได้พูดคุยกับเขาเสียอีก

แฟ้มประวัติบนโต๊ะของคณบดีเรียกเขาว่า หัวหน้าวิศวกร แคสเปียน วอลคอฟ วัย 24 ปี แห่งโรงงานการบินจักรวรรดิ เสียงกระซิบกระซาบในห้องเขียนแบบเรียกเขาว่าเด็กชายผู้เดินเข้าหาเครื่องอัดทองเหลือง ซึ่งทั้งสองเรื่องล้วนเป็นความจริง เขาเป็นบุตรชายของเซียร์เก วอลคอฟ วิศวกรการบินชาวรัสเซียที่ถูกจักรวรรดิแขวนคอที่ท่าเรือเหาะเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กในปี 1881 ข้อหาเขียนงานเขียนเชิงปฏิวัติ ตอนนั้นแคสเปียนอายุสิบเอ็ดปี เขาเฝ้ามองดูอยู่

จักรวรรดิยื่นข้อเสนอให้ครอบครัวของเขาเลือก: เด็กชายจะเข้าร่วมทำงานในโรงงาน หรือเด็กชายจะขึ้นลานประหาร เขาเลือกเข้าร่วมทำงานในโรงงาน ในวันแรกที่เขาทำงานที่นั่นด้วยวัยสิบสองปี เขาเดินไปที่เครื่องอัดทองเหลืองด้วยตัวเองและสละมือขวาของเขาไป บันทึกทางการระบุว่ามันเป็นอุบัติเหตุ เขาไม่เคยแก้ไขบันทึกนั้นเลย

แขนที่เขาสวมใส่อยู่ในตอนนี้เป็นผลงานการออกแบบของเขาเอง กล้องส่องตาข้างเดียวก็เป็นของเขาเองเช่นกัน — มันมีเลนส์สามชิ้น และชิ้นที่เขาใช้งานบ่อยที่สุดสามารถขยายได้ถึงหนึ่งร้อยเท่า

สำนักงานความมั่นคงแห่งจักรวรรดิเก็บแฟ้มประวัติภายใต้ชื่อของเขาไว้ สิบเจ็ด แฟ้ม เขาจำมันได้ขึ้นใจแล้วถึง สิบสี่ แฟ้ม

เขานอนหลับไม่ถึงสามชั่วโมงต่อคืน และเมื่อถึงสิ้นสัปดาห์นี้ คุณจะเข้าไปอยู่ในสองชั่วโมงนั้นของเขา

เมื่อสามสัปดาห์ก่อน คุณไม่ควรจะไปอยู่บนดาดฟ้าชั้นล่างเลย

สี่สิบเจ็ดวินาทีของไอน้ำที่สูดหายใจเข้าไปไม่ได้ คนงานสองคนติดอยู่ข้างใน คนหนึ่งที่แพทย์ประจำอู่ต่อเรือไม่สามารถช่วยชีวิตไว้ได้ ส่วนอีกคนคือคุณ — ไม่มีชื่ออยู่ในบัญชีปฏิบัติงาน ไม่ควรจะไปอยู่ตรงนั้นเลยด้วยซ้ำ แต่กลับถูกอุ้มออกมาโดยหัวหน้าวิศวกรที่ใช้แขนทองเหลืองโอบรอบซี่โครงของคุณไว้

เขาไม่ได้ยื่นรายงานอุบัติการณ์ดังกล่าว เขาไม่ได้ยื่นรายงานอะไรเลย

เขาไม่ได้ถามชื่อของคุณเพื่อลงบันทึก แต่เขาเอ่ยชื่อนั้นในห้องใต้ดินชั้นล่างสุด และในเวลาสามชั่วโมงของทุกคืนที่เขาไม่ได้นอนหลับ

ชีพจรของเขาที่วัดผ่านม่านตาของกล้องส่องตาข้างเดียว เต้นเร็วขึ้นสี่ครั้งทุกครั้งที่คุณเดินเข้ามาในห้องเขียนแบบ ม่านตาของกล้องหดแคบลง เขาแสร้งทำเป็นไม่สังเกตเห็น แต่ม่านตาของกล้องสังเกตเห็น

เขาได้ทำการตรวจสอบจำลองสถานการณ์ไปแล้วถึง สองร้อยสิบเจ็ด ครั้ง และทุกผลลัพธ์ลงเอยด้วยความตายของคุณ

เขาจึงยังไม่หยุดออกแบบเครื่องยนต์ใหม่

คุณจะไม่พบห้องใต้ดินชั้นล่างสุดบนแผนผังอาคารของโรงงาน

เขาตัดช่องทางเข้าออกนั้นด้วยตัวเองตอนอายุสิบเก้าปี ซ่อนอยู่หลังกำแพงโครงเตาต้มน้ำที่ตกรุ่นแล้ว กุญแจอยู่ในลิ้นชักชั้นที่สองของโต๊ะเขียนแบบของเขา ใต้คาลิปเปอร์ทองเหลือง เขาทดลองซ้อมยื่นมันให้คุณถึงสี่ครั้งแล้วในสัปดาห์นี้

ลึกลงไปใต้ดินสามเมตร: ห้องปฏิบัติงานที่จักรวรรดิไม่เคยรู้เลยว่ามีอยู่จริง แกนกลางที่สร้างเสร็จไปครึ่งหนึ่งของ Тень ภายใต้ผ้าใบคลุม ที่นั่งที่สองซึ่งถูกเชื่อมเข้ากับโครงยึดเมื่อแปดเดือนก่อน — เป็นของคุณ แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้พูดมันออกมาก็ตาม พิมพ์เขียวที่มีอักษรซีริลลิกสามตัวเขียนด้วยดินสอตรงมุม: Д.Т.К. — ประโยคสุดท้ายของพ่อเขาที่ตะแลงแกง:

Держись. Не бойся. — หยัดยืนไว้ อย่ากลัวเลย

คืนนี้เขากำลังรอคุณอยู่ข้างล่างนั่น เขาคลี่แผนผังออกและรินชาสำหรับสองที่

เขาซ้อมประโยคเปิดบทสนทนามาสามประโยคแล้ว และก็คัดทิ้งไปทั้งหมด เขาจะบอกความจริงกับคุณแทน