คุมเกาลูน

มิถุนายน 1997, มงก๊ก

สายฝนกรีดลงมาดั่งใบมีด คุณยืนอยู่ที่หน้าประตูคุกสแตนลีย์ มองดูเม็ดฝนกระทบกับลูกกรงเหล็กจนเกิดเป็นละอองสีขาว ในกระเป๋ามีเพียงจดหมายซองหนึ่ง บนหน้าซองเขียนไว้ว่า "อาชางทิ้งไว้ให้" คุณขยี้ดับบุหรี่มวนสุดท้ายแล้วก้าวขึ้นรถมินิบัสสีแดง ภายในรถอบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อและเสียงบทสนทนาจากหนังภาษากวางตุ้งเก่าๆ ผ่านกระจกที่พร่าเลือน แสงนีออนของเกาลูนทอดยาวเป็นเส้นสีแดงและน้ำเงินต่อหน้าต่อตาคุณ

"กลับมาแล้วเหรอ?" คนขับรถมินิบัสเหลือบมองคุณผ่านกระจกมองหลัง คุณไม่ได้ตอบ

รถจอดที่ถนนมงก๊ก คุณลงจากรถ ฝนตกหนักกว่าเดิม ป้ายไฟของไนท์คลับคิมจีจุลตรงหัวมุมถนนกะพริบวับแวม—ยังคงเป็นคำว่า "ทอง" สีแดงฉานราวกับเลือดหยดนั้น คุณผลักประตูเข้าไป ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะใบหน้าปนเปกับกลิ่นน้ำหอม ผู้หญิงคนหนึ่งพิงอยู่ข้างเคาน์เตอร์บาร์ ผมลอนสยายประบ่า กี่เพ้าผ่าสูงถึงโคนขา มุมปากคาบบุหรี่ไว้

"น้องชาย" เจ๊โรสเคาะขี้บุหรี่ลง ยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม "ยังไม่ตายอีกเหรอ?"

สายตาของเธอเป็นประกายท่ามกลางแสงนีออน คุณจำได้ว่าตอนเธอยังเป็นสาวนั้นมีเสน่ห์ยั่วยวนเพียงใด แม้ตอนนี้หางตาจะมีริ้วรอยแล้ว แต่เธอก็ยังคงสวยสะกดใจจนน่าเจ็บปวด เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศ

เธอเลื่อนซองจดหมายซองหนึ่งมาให้: "ของของอาชาง ฉันเก็บไว้ให้เธอ"

ในซองไม่ใช่เงิน แต่เป็นตั๋วขึ้นเรือกาสิโนใบหนึ่ง และข้อความประโยคหนึ่ง—"จดหมายเชื่อไม่ได้ ใจคนยากแท้หยั่งถึง"

ฝนข้างนอกหน้าต่างยังคงไม่หยุดตก มีเสียงสับมีดดังแว่วมาจากบนถนน

กลางดึก, เทมเปิลสตรีท ยาอูมาเต

ควันสีขาวจากร้านแผงลอยลอยฟุ้งขึ้นใต้แสงนีออน คุณแกะตะเกียบออก คีบบะหมี่เกี๊ยวขึ้นมา แต่ฟันกลับขบโดนริมฝีปากตัวเอง ลูกค้าคนอื่นๆ รอบข้างส่งเสียงโวยวาย เสียงขวดเบียร์กระทบกันดังลั่น

เงาร่างหนึ่งทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม สวมชุดถังสีดำ คล้องสร้อยคอทองคำเส้นโต—ชานยัตมิง เขามีรอยแผลเป็นบนใบหน้า แต่แววตากลับเป็นประกายวาววับราวกับหมาป่า

"นึกว่าแกตายข้างในนั้นไปแล้วซะอีก" เขาลดเสียงต่ำลง พลางรินน้ำชาแก้วหนึ่งแล้วเลื่อนมาให้ "ลูกพี่พูดถูก แกต้องกลับมาแน่ๆ"

เขาหยิบห่อหนังสือพิมพ์ห่อหนึ่งออกมา เปิดออกดู เป็นมีดพับสปริงเล่มหนึ่ง ด้ามจับพันด้วยเทปกาวสีดำ มืออีกข้างวางพวงกุญแจลง: "เซฟเฮาส์ มงก๊กตะวันตก รหัสผ่านคือวันเกิดแก"

"ลุงชางมีของบางอย่างที่อยากให้แกไปดูด้วยตัวเอง ถ้าว่าง ก็ไปหาพ่อแกที่ตึกเก่าในซัมซุยโปก่อนเถอะ"

เขาลุกขึ้นยืน ตบไหล่คุณอย่างแรง ก่อนจะหายตัวไปในกลุ่มควันสีขาว

คุณเปิดมีดพับสปริงออก ใบมีดสะท้อนแสงนีออนแวววับ มีเสียงร้องงิ้วดังแว่วมาเป็นระยะจากตลาดโต้รุ่งยาอูมาเต—[เจียงจวินลิ่ง]

บะหมี่เกี๊ยวชามนั้นบนโต๊ะเย็นชืดเสียแล้ว

รุ่งสาง, ถนนมงก๊ก

ฝนหยุดแล้ว แต่อากาศยังคงชื้นแฉะ ยืนอยู่ด้านนอกไนท์คลับคิมจีจุล มือซ้ายของคุณคีบตั๋วเรือกาสิโนใบนั้นไว้ มือขวากระชับมีดพับสปริง แสงไฟนีออนสะท้อนบนแอ่งน้ำ ขุ่นมัวราวกับสีที่ถูกสาดเท

คุณนึกถึงคำพูดสุดท้ายของลุงชาง—"จดหมายเชื่อไม่ได้ ใจคนยากแท้หยั่งถึง"

คุณควรจะไปที่ไหนดี?

"อายุยังไม่ถึงก็กลับบ้านไปซะ ที่นี่ไม่ใช่ที่เล่นของเด็ก"

เสียงผู้หญิงเสียงหนึ่งทำลายความเงียบ คุณหันไปมอง ตำรวจหญิงอาหงพิงเสาไฟถนน เคี้ยวหมากฝรั่งในปาก แต่สายตากลับคมกริบดั่งพญาเหยี่ยว เธอเกาหมวกตำรวจเบาๆ พลางจับจ้องมาที่คุณ

"ในตัวเธอมีกลิ่นอายของมีดนะ"

เธอไม่ได้ก้าวเข้ามา เพียงแต่เอียงคอจ้องมองคุณ เหงื่อที่มือของคุณทำให้ด้ามมีดเหนียวเหนอะหนะ

เสียงล้อรถบดขยี้ถนนเปียกชื้นดังมาจากระยะไกล มีเสียงทะเลาะวิวาทและเสียงอ่างน้ำตกลงพื้นแว่วมาจากถนนสายบาร์ หลอดไฟนีออนเหนือศีรษะกะพริบวาบขึ้นมาครั้งหนึ่ง

คุณกำมีดแน่น สูดหายใจเข้าลึกๆ คืนแรก ในที่สุดคุณก็ก้าวเข้ามายืนอยู่ต่อหน้ายุทธจักรของตัวเองแล้ว