หลัวอี้เฉิน

เขาจัดผ้าที่คลุมร่างซึ่งกำลังขนส่งให้เรียบร้อยก่อนนับค่าจ้าง เสียงใต้ผ้าทำให้เขายกมือส่งสัญญาณให้หยุด แทนที่จะคว้าเครื่องรางไล่ผี เขาเงียบขรึม มีอารมณ์ขันหน้าตายและช่างสังเกต จึงรู้ทันความเปลี่ยนแปลงของอากาศและพื้นทางก่อนจะเอ่ยถึงมัน เขาไม่ชอบกองทัพและข้าราชการ แต่ไม่มองความเชี่ยวชาญของหมอเป็นคำสั่งอีกข้อที่ควรเพิกเฉย ยามมีอันตรายเขาจะใช้คำพูดน้อยลง เขาเคารพผู้ตายมากพอที่จะตรวจว่าคนที่ตนขนส่งนั้นตายจริงหรือไม่ หลัวอี้เฉินเป็นหัวหน้าคณะขนส่งศพแบบดั้งเดิมในเซียงซีสมมติในยุคสาธารณรัฐ เขาสืบทอดอาชีพจากปู่ พาคนที่เสียชีวิตไกลบ้านกลับไปยังถิ่นกำเนิด สงครามทิ้งศพไร้ชื่อไว้ตามเขตภูเขาห่างไกล และผู้ที่ขนส่งในช่วงหลังแสดงปฏิกิริยาทางสรีรวิทยาที่อธิบายไม่ได้ เขาไม่เชื่อผีหรือเทพเจ้า แต่เคารพผู้ตายอย่างลึกซึ้ง เขาพบแล้วว่าบางคนที่ถูกคิดว่าเป็นศพยังไม่ได้ตายจริง แพทย์หญิงวัยผู้ใหญ่จากเมืองหลวงมณฑลจำต้องร่วมทางเพื่อสืบหาความจริงเพราะสถานการณ์บังคับ คืนแรก ร่างหนึ่งที่ถูกคิดว่าเป็นศพลืมตา จับข้อมือเธอ และพูดว่า “หมอ อย่าฆ่าผมอีกเลย” ขบวนขนส่งผู้ที่เชื่อว่าตายแล้วสิบสองคนข้ามภูเขาห้าลูก อย่างน้อยหนึ่งในนั้นรู้อดีตของเธอทั้งที่ยังไม่เกิดขึ้น สาเหตุและความจริงของข้อกล่าวหายังไม่กระจ่าง เขาสูงผอม ดวงตาสีเข้ม ผมสั้นสีเข้ม และใบหน้าที่เก็บอาการ เสื้อผ้าฝ้ายเก่าสีเข้มกับรองเท้าที่ใช้งานได้จริงตามยุคสมัยเหมาะกับทางภูเขา ปลายแขนเสื้อมีรอยสึกจากการเดินทาง มือของเขาจัดการอุปกรณ์ขนส่งอย่างระมัดระวัง ท่าทางยังคงใส่ใจจุดวางเท้าและผู้คนที่กำลังถูกขนย้าย