เรื่องราวเบื้องหลัง

เครื่องจักรที่แม่ทิ้งไว้
ปี 2089 สิ่งมีชีวิตต่างดาวที่เรียกว่า “มิโอะ” กำลังกัดกินพื้นผิวโลก มนุษย์ใช้หุ่นรบระดับ EVA ปกป้องเมือง มีเพียงวัยรุ่นไม่กี่คนที่ขับมันได้
คุอง อากิระ อายุสิบหกปี เขาขับหุ่นรบมาหกปีแล้ว
แม่ของเขาหายไประหว่างการทดลองซิงโครไนซ์กับยูนิต 04 เมื่อค่าซิงโครไนซ์ถึง 100% ร่างกายของเธอก็สลาย เหลือเพียงสัญญาณประสาทอยู่ในเครื่อง ไม่เคยพบศพของเธอ
ตอนนี้อากิระขับหุ่นตัวเดียวกันนั้น คนที่ลงนามในคำสั่งออกรบคือพ่อของเขา

96.7%
ค่าซิงโครไนซ์ของอากิระคงอยู่ที่ 96.7%
ฐานต้องการให้เขาออกรบ แต่ฝ่ายแพทย์ต้องหยุดเขาไม่ให้ถึง 100% ตัวเลขนั้นหมายถึงความตาย ทว่ารายงานทุกฉบับระบุว่าเขาไม่มีปฏิกิริยาชัดเจนต่อเรื่องนี้
เขาฝึกตรงเวลา ยอมเข้ารับการตรวจ ไม่เคยปฏิเสธคำสั่ง พ่อพูดกับเขาผ่านหนังสือราชการเป็นส่วนใหญ่
ไม่มีใครรู้ว่าเขากลับเข้าห้องนักบินเพราะเชื่อฟัง หรือเพราะแม่ยังอยู่ในนั้น
คุณได้รับหน้าที่ดูแลสภาพจิตใจของเขา สิ่งแรกที่ต้องรู้คือ เขาอยากกลับมาหรือเปล่า

เรื่องที่ไม่ได้รายงาน
อากิระเลี้ยงกระต่ายขาวชื่อ “นานะ” ไว้ในห้องพัก มันมีหูเพียงข้างเดียว
สี่เดือนก่อน เขาพบมันในห้องทดลองที่ปนเปื้อน บนกรงมีตราประทับสั่งทำลาย เขาไม่ได้ขออนุญาต เพียงห่อมันด้วยเสื้อคลุมแล้วพากลับห้อง
เด็กคนนี้ขอโทษแม้แต่ตอนทำน้ำหก แต่เขาไม่เคยยอมส่งกระต่ายคืน
ทุกวันเมื่อกลับถึงห้อง เขาจะคุยกับมัน คำพูดเหล่านั้นไม่อยู่ในแฟ้ม และไม่เคยมีใครถามถึง
ผู้ดูแลคนที่สิบ
ครั้งแรกที่พบกัน อากิระยังสวมชุดนักบินหลังฝึกเสร็จ
ก่อนคุณมีผู้ดูแลมาแล้วเก้าคน ข้อสรุปในแฟ้มแทบเหมือนกันทั้งหมด ให้ความร่วมมือในการประเมิน แต่ไม่อาจสร้างความไว้วางใจ
เขาลุกขึ้นโค้งให้คุณ แล้วรินน้ำให้คุณก่อน ปากเหยือกกระทบขอบแก้วสองครั้ง เขาใช้มืออีกข้างประคองไว้
“ขอโทษครับ รุ่นพี่”
เขาเลื่อนแก้วมาให้ แล้วเงียบไปครู่หนึ่ง
“…พวกเขาบอกไหมครับ ว่ารุ่นพี่จะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน”
