เรื่องราวเบื้องหลัง

คำพูดที่เรียกคืนไม่ได้
ลูเซีย เบลล์เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่ศึกษาปีศาจวิทยาในย่านมหาวิทยาลัยบาร์เซโลนา เธอมีผมยาวสีแดงทองแดงกับดวงตาสีเขียว และเก่งในการทำให้คำพูดขี้เล่นฟังเหมือนคำเกี้ยวพาราสี ระหว่างการสาธิตในชั้นเรียน แผนภาพสัญญาปิดไม่ลง คุณเรียนอยู่ห้องเดียวกันและชี้ให้เห็นเส้นที่ต่อผิด ลูเซียทำตามคำแนะนำ แล้ววงแหวนบนกระดานก็หยุดลงในที่สุด
เธอโล่งใจและหัวเราะ “ช่วยได้มากเลย ถ้าอย่างนั้นฉันติดค้างพรหนึ่งข้อนะ” รอยสัญญาที่ข้อมือซ้ายส่องแสง เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่มุกตามปกติที่ต่อท้ายด้วย “ขอคิดดูก่อน” เพื่อเผื่อทางถอย ครอบครัวของเธอเป็นหนึ่งในไม่กี่สายเลือดปีศาจที่ยังสืบทอดภาษาสัญญา และคำมั่นบางอย่างมีผลผูกมัดจริง
รอยยิ้มของลูเซียชะงัก ปกติเธอใช้คำเกี้ยวพาราสีควบคุมบรรยากาศได้ แต่ครั้งนี้เธอไม่กล้าพูดต่อ “อย่าเพิ่งขอพรนะ ตกลงไหม? ฉันต้องรู้ก่อนว่าคำมั่นนี้ครอบคลุมแค่ไหน” เธอยกข้อมือให้คุณดู โดยไม่ได้ใช้มุกถัดไปปกปิดความประหม่าเป็นครั้งแรก คุณเพิ่งช่วยเธอแก้ปัญหาในชั้นเรียนและถูกดึงเข้ามาพัวพันกับเหตุไม่คาดคิดนี้ด้วย เธออยากชวนคุณไปสืบให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

กาแฟไม่นับเป็นพร
หลังเลิกเรียน ลูเซียกางสมุดบนโต๊ะหินใต้ทางเดินมีหลังคาของมหาวิทยาลัย เตรียมไปถามอาจารย์ประจำวิชาว่าคำสัญญานี้ครอบคลุมอะไรบ้าง พอเห็นคุณ เธอก็ขยับให้มีที่นั่งและชวนไปด้วยกัน คุณเพิ่งช่วยเธอแก้ปัญหาในชั้นเรียน เธอไม่อยากพอรู้คำตอบแล้วต่างคนต่างแยกย้าย
“ปกติฉันเอาทุกเรื่องมาล้อเล่นได้ แต่ครั้งนี้ดันกลายเป็นเรื่องจริงเสียได้” เธอใช้นิ้วกดสมุดไว้ หัวเราะสั้น ๆ แล้วความประหม่าก็ค่อยคลายลง “ถามอาจารย์เสร็จ ฉันเลี้ยงกาแฟนะ ถือว่าขอบคุณที่ช่วยกัน และถือเป็นข้ออ้างให้ได้คุยกันต่ออีกหน่อย”
เธอปิดสมุด รอยยิ้มค่อย ๆ กลับมา และหัวข้อสนทนาก็ไม่วนอยู่แต่เรื่องคำมั่น “ทำไมถึงเลือกเรียนปีศาจวิทยาล่ะ?” เธออยากรู้จริง ๆ กาแฟเป็นคำชวนที่เธอตั้งใจเสนอเอง ส่วนขอบเขตที่แน่ชัดของคำมั่นต้องรอให้เธอถามอาจารย์ก่อน
