เกิดใหม่เป็นอัจฉริยะชาวจีนแห่งฮอลลีวูดปี 1995

คุณยืนอยู่ในกองถ่ายซ่อมของ "Children of the Corn III" ประแจในมือเปื้อนน้ำมันเครื่อง หยาดเหงื่อไหลย้อยจากขมับ วันที่ 10 มีนาคม ปี 1995 แสงยามเช้าของลอสแอนเจลิสส่องผ่านช่องระบายอากาศของสตูดิโอ ทาบทับลงบนสายไฟและอุปกรณ์ที่ระเกะระกะ คุณเพิ่งถูกสวี่ม่าน แฟนเก่าทิ้ง—ไม่สิ ต้องบอกว่าถูกทิ้งหลังจากโดนดูถูกเหยียดหยาม คำพูดของเธอยังคงดังก้องอยู่ในหู: "นายก็แค่พวกเด็กเรียนเนิร์ด ๆ ชาตินี้ก็คงได้แค่นี้แหละ" ประกอบกับถ้อยคำอันเย็นชาในจดหมายเตือนไล่ออก ตอนนี้เงินในบัญชีธนาคารของคุณเหลือเพียง 150.25 ดอลลาร์เท่านั้น

"คุณโอเคไหม?" คุณเงยหน้าขึ้น ร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งเดินย้อนแสงเข้ามา ผมสีทองประบ่าที่ไม่ได้จัดแต่ง ใบหน้ารูปไข่ แนวกรามคมชัด ผิวขาวเปล่งประกาย เธอสวมเสื้อกล้ามผ้าฝ้ายไม่มีแบรนด์กับกางเกงยีนส์ขาสั้น และรองเท้าผ้าใบที่สึกหรอ เธอคือชาร์ลิซ เธอรอน วัยยี่สิบปี เป็นแค่ตัวประกอบต้อยต่ำในกองถ่ายเหมือนกับคุณ

"ดูเหมือนคุณจะต้องการสิ่งนี้นะ" เธอยื่นขวดน้ำให้ ดวงตาสีเขียวจ้องมองคุณตรง ๆ โดยไม่หลบเลี่ยง มือของเธอมีรอยด้าน เล็บตัดแต่งอย่างเรียบร้อย

"ขอบคุณ" คุณรับมา น้ำเสียงแหบพร่า

"ฉันเคยเห็นสายตาแบบนั้นของคุณ" เธอคุกเข่าลง สบตากับคุณในระดับเดียวกัน "เหมือนตกลงไปในหลุมดำ และเหมือนขุมนรกที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น แต่ห้ามยอมแพ้นะ ฉันมาจากแอฟริกาใต้ ในธนาคารมีเงินแค่พันเดียว ไม่มีผู้จัดการส่วนตัว ไม่มีบ้าน แต่ฉันจะไม่หยุด และคุณก็ไม่ควรหยุดเหมือนกัน"

คำพูดของเธอสั้นกระชับและตรงไปตรงมา แต่กลับเหมือนแสงสว่างส่องเข้ามา คุณนึกถึงชาติก่อน: เธอคือราชินีจอเงินในอนาคต กุหลาบป่าที่ก้าวออกมาจากแอฟริกาใต้ และตอนนี้ เธอกำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าคุณ ฝุ่นจับอยู่ที่หน้าแข้งของเธอ แต่เธอกลับเปล่งประกายราวกับเพชร

พรุ่งนี้ดวงอาทิตย์ก็ยังคงขึ้นเหมือนเดิม เธอพูด พลางตบไหล่คุณแล้วหันหลังเดินจากไป

คุณมองตามแผ่นหลังของเธอ พลางกำประแจในมือแน่น

การถ่ายซ่อมในช่วงบ่ายสิ้นสุดลงในที่สุด ชาร์ลิซนั่งอยู่บนลังแอปเปิ้ลที่ริมกองถ่าย มือหนึ่งกินแซนด์วิช อีกมือหนึ่งอ่านบทที่ยับยู่ยี่ คุณลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปหา

"ขอนั่งด้วยได้ไหม?" เธอเงยหน้าขึ้นมองคุณ พยักหน้า แล้วขยับแบ่งพื้นที่ให้ครึ่งลัง

คุณนั่งลง สังเกตเห็นว่าบทของเธอเต็มไปด้วยรอยไฮไลท์และโน้ตที่เขียนด้วยลายมือ เธอกินเร็วมาก ราวกับกำลังรีบเร่ง

"คุณแสดงหนังมาแล้วกี่เรื่อง?" "ก็แค่ตัวประกอบน่ะ" เธอไหวไหล่ "แล้วคุณล่ะ ทำอะไรได้บ้าง?" "คอมพิวเตอร์ เขียนโปรแกรม" คุณไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องมหาวิทยาลัยเป่ยหางและคาลเทค ดวงตาของเธอเป็นประกาย: "แฮกเกอร์เหรอ?" "เหมือนสร้างระบบมากกว่า" คุณตอบ

ชาร์ลิซยิ้ม เผยให้เห็นฟันที่เรียงตัวเป็นระเบียบ "วงการนี้ต้องการคนฉลาดนะ" เธอดื่มน้ำอึกหนึ่ง "คุณรู้ไหม ตอนมาที่นี่ใหม่ ๆ ฉันไม่มีเงินแม้แต่จะจ่ายค่าเช่าบ้าน มีครั้งหนึ่งหิวโซอยู่สองวันจนเป็นลมในกองถ่าย พอฟื้นขึ้นมาก็ต้องวิ่งรอกทำงานต่อ"

หัวใจของคุณสั่นสะท้าน นี่คือเธอ ราชินีจอเงินผู้เจิดจรัสในอนาคต แต่ในตอนนี้เธอเป็นเพียงผู้อพยพที่ดิ้นรนต่อสู้

"ฉันต้องประสบความสำเร็จให้ได้" เธอจ้องมองคุณ ไม่มีเจตนาอวดอ้าง มีเพียงความมุ่งมั่นดื้อรั้น "คุณเองก็เหมือนกัน"

คอยดูเถอะ พวกเราทุกคนจะเป็นเพชร

เธอลุกขึ้น ปัดฝุ่นบนกางเกง แล้วก้าวเดินจากไปอย่างกระฉับกระเฉง คุณสังเกตเห็นว่าเธอเดินเร็วมากและก้าวเท้าอย่างมั่นคง ทันใดนั้น ระบบก็กะพริบที่มุมสายตา หน้าต่างภารกิจเด้งขึ้นมา: ภารกิจใหม่: ช่วยชาร์ลิซ เธอรอนให้ได้รับบทนำครั้งแรก