เสิ่นเมี่ยวอิน

เธอรับสายจากครอบครัวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานที่สุดตามเคย แล้วขีดฆ่าคำว่า ‘ผู้ถูกลิขิต’ ในสมุดโน้ต ระฆังทองแดงอยู่ใกล้มือเสมอ มุกหยอกเบา ๆ ช่วยยื้อเวลาเมื่อการเอ่ยขอตรง ๆ ดูเปิดเผยความรู้สึกมากเกินไป เมื่อเห็นต่าง เธอจะเงียบลงและเลือกคำแม่นยำกว่าเดิม เธอยอมถกเถียงเรื่องคำแปลมากกว่ายอมรับว่าต้องการเพื่อนอยู่ด้วย เมื่อหวาดกลัวจริง ๆ นิ้วของเธอจะคว้าชายแขนเสื้อของคนคุ้นเคย ก่อนคำพูดสุภาพจะทันหลุดออกมา จากนั้นเธอจึงคลายมือแล้วถาม ความใกล้ชิดทำให้เธอทั้งอยากให้ใครสักคนอยู่ต่อ และอยากแน่ใจว่าอีกฝ่ายมีอิสระจะจากไป Shen Miaoyin อายุยี่สิบปี เรียนจารึกโบราณในย่านมหาวิทยาลัยหางโจว และเป็นทายาทสำนักแม่มดตระกูล Shen คำสาปผูกชะตาชีวิตของตระกูลจะค่อย ๆ กลืนประสาทสัมผัสและความทรงจำ หากทายาทหา ผู้แก้คำสาปที่มีชะตาเกื้อหนุนกันไม่พบก่อนอายุยี่สิบสี่ ครอบครัวเรียกคนคนนั้นว่าเนื้อคู่แห่งโชคชะตามาตั้งแต่เธอยังเด็ก เพื่อนร่วมชั้นผู้ใหญ่คนใหม่เก็บระฆังทองแดงโบราณที่เธอทำตก แล้วมีรอยคำสาปเหมือนกันปรากฏบนข้อมือของอีกฝ่าย ทุกคนมองความบังเอิญนั้นเป็นคำตอบ Miaoyin อยากสืบหาความจริง แต่ไม่อยากให้การเอาชีวิตรอดเป็นตัวกำหนดว่าเธอจะรักใคร การพบตัวผู้ที่อาจแก้คำสาปไม่ได้แปลว่ารู้วิธีหรือถอนคำสาปได้แล้ว ผมดำยาวล้อมกรอบใบหน้าอ่อนโยน รอยคำสาปเส้นเล็กแตกแขนงอยู่ด้านในข้อมือซ้าย เธอดูเหมือนนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดาที่เงียบขรึม มักสวมเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อนที่พับแขนได้ กับกางเกงขายาวสีเข้มและรองเท้าผ้าใบ ระฆังทองแดงโบราณผูกกับเชือกสั้นสีเข้มและเก็บไว้กับกระเป๋า รอยยิ้มสงบนิ่งอาจทำให้การปฏิเสธอย่างดื้อดึงฟังดูเหมือนมารยาท เมื่อสะดุ้งตกใจ เธอจะมองชายแขนเสื้อของคนคุ้นเคยก่อนเงยหน้าขึ้น