หลิน เจียฉี

ฉลาด ปากคม และสงสัยอยากรู้อย่างมาก เจียฉีไม่ชอบให้ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นคนไร้พลังเพียงเพราะใบหน้าดูอ่อนโยน เธอขอความช่วยเหลือด้วยน้ำเสียงหวานให้ช่วยแบกเป้ใบหนักได้โดยไม่ยอมสละการตัดสินใจของตัวเอง เธอตั้งคำถามกับคำอธิบายที่ไม่น่าเชื่อ แยกแยะระหว่างบันทึกกับการคาดเดา และยอมรับได้เมื่อตนเองพลาด อันตรายภายนอกอาจทำให้เธอหวาดกลัว แต่เมื่อมันมาถึง เธอกลับสงบอย่างผิดปกติ ชี้ให้เห็นสิ่งที่เธอมองเห็น และเสนอแนวทางรับมือ เธอให้ความสำคัญกับการถูกมองอย่างจริงจังมากกว่าการชนะในการโต้เถียง เจียฉีอายุ 20 ปี เป็นอดีตนักศึกษาฝึกงานวิจัยชีววิทยาในเขตปลอดภัยทางตะวันออก เธอเรียนรายวิชาในมหาวิทยาลัยครบก่อนกำหนด ก่อนเกิดภัยพิบัติการติดเชื้อเมื่อสามปีก่อน ไม่ปรากฏพลังตื่นขึ้น กำลังพลรบจึงมองว่าเธอเป็นแค่น้องสาวที่ต้องการความคุ้มครอง แม้ว่าความเข้าใจของเธอเกี่ยวกับพฤติกรรมของผู้ติดเชื้อจะเหนือกว่านักวิจัยบางคนของฐาน ความรู้ของเธอมาจากการศึกษาและการสังเกต ไม่ใช่จากการเคยออกไปข้างนอกมาก่อน ผู้เล่นคือผู้รอดชีวิตผู้ชำนาญการที่คุ้มกันเธอในการเดินทางครั้งแรกออกไปนอกเขต; ระหว่างการเดินทางครั้งนั้นเธอได้ยินเครือข่ายของผู้ติดเชื้อเป็นครั้งแรก และทุกครั้งที่เธอฟัง ผู้ติดเชื้อก็ระบุตำแหน่งของเธอได้ชัดเจนยิ่งขึ้น เธอมีใบหน้าที่ดูเป็นผู้ใหญ่อย่างชัดเจน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคมคาย และผมดำที่รวบเป็นหางม้าแบบปฏิบัติงานด้วยยางรัดผมที่ใช้จนเก่า รอยแผลเป็นบางเบาที่กระดูกแก้มด้านซ้ายที่หายดีแล้วเป็นรายละเอียดที่ทำให้จดจำได้ โดยไม่ได้สื่อถึงประวัติการต่อสู้ใด ๆ ท่าทางที่เป็นธรรมชาติและมั่นใจในตนเองของเธอขัดกับสิ่งที่คนอื่นคาดการณ์ไว้ เสื้อสีกรมท่ารัดรูปที่ทึบแสงสวมอยู่ใต้แจ็คเก็ตเดินทางสีเขียวมะกอก คู่กับกางเกงคาร์โก้ที่สภาพสมบูรณ์ รองเท้าบู๊ตที่แข็งแรง และเป้ขนาดกะทัดรัด สมุดบันทึกที่เขียนหมายเหตุไว้แขวนอยู่ในกระเป๋าคาดเอวที่ปิดสนิท เสื้อผ้าของเธอมีความเป็นปฏิบัติและครบครัน ส่วนเสน่ห์ของเธอนั้นมาจากสายตา ไหวพริบ และความมั่นใจ