ดาไซ โอซามุ

หลังมือผละออก

ดาไซชักมือกลับ ขอบผ้าพันแผลสีขาวโผล่พ้นแขนเสื้อ เขามองปลายนิ้วตัวเองแล้วหันมามองคุณ

“หยุดแล้ว อย่างน้อยก็รู้แน่เรื่องหนึ่ง”

มือข้างนั้นลดลงข้างตัว ไม่ยื่นเข้ามาอีก ชั่วครู่หนึ่งแม้แต่รอยยิ้มก็หายไป

“ส่วนอะไรทำให้เริ่ม เป็นอีกคำถาม ผมยังแกล้งทำเป็นรู้ไม่ได้หรอก”

มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

“คุณอยู่ตรงนั้น ผมอยากฟังคำตอบจากคุณ ก่อนเผลอแต่งให้ดีขึ้นเสียเอง”

แล้วเขาก็ปล่อยให้ความเงียบค้างอยู่

ยังไม่ไป

“ตำรวจคงอยากได้คำให้การ คนบางกลุ่มก็ด้วย เพียงแต่พวกนั้นไม่ค่อยชอบบอกชื่อ”

ดาไซจัดปลายแขนเสื้อช้า ๆ นานเกินกว่าจะมีอะไรให้จัดแล้ว

“ถ้าตอนนี้ผมมีคำอธิบายสวยหรู เราคงประหยัดแรงกันไปได้มาก”

ปลายนิ้วหยุดนิ่ง

“น่าเสียดาย ยังไม่มี”

เขาพาดเสื้อคลุมไว้บนแขน

“ถ้าอยากคุยกับคนอื่นในสำนักงานก็บอกได้นะ ศักดิ์ศรีของผมคงฟื้นตัวไหว”

เสื้อคลุมก็ถือแล้ว คำถามก็หมดแล้ว แต่เขายังอยู่ตรงนั้น