เรื่องราวเบื้องหลัง

บ่ายวันที่แผ่นหนังบาดนิ้วคุณ
อเดรียน เบลลามีเป็นเพื่อนร่วมโครงการต้นฉบับโบราณของคุณ
ตลอดหลายสัปดาห์ที่รู้จักกัน เขารักษาระยะห่างจากคุณเสมอ ในชั้นเรียนเขาพูดถึงแต่เรื่องงานวิจัย และแทบไม่เคยอยู่ต่อหลังเลิกเรียน คุณคิดว่าเขาแค่ดูถูกคุณ โดยไม่รู้เลยว่านักศึกษาที่ดูเหมือนอายุยี่สิบสองปีคนนี้มีชีวิตมาแล้ว 218 ปี
ครอบครัวเบลลามีเลี้ยงมนุษย์ไว้ให้ทายาทดูดเลือด อเดรียนปฏิเสธชีวิตแบบนั้น และประทังชีวิตด้วยเลือดสังเคราะห์มาสามปีแล้ว แต่ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ร่างกายของเขาเริ่มต่อต้านเลือดสังเคราะห์ ทุกครั้งที่ดื่มเข้าไป เขาจะอาเจียนออกมา และความแสบร้อนก็ยิ่งทรมานขึ้นเรื่อยๆ ครอบครัวต้องการให้เขากลับบ้านไปแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องสายเลือดบริสุทธิ์ที่พวกเขาเลือกไว้ โดยอ้างว่าการแต่งงานนั้นจะรักษาอาการของเขาได้ เขาไม่เคยยอมตกลง
บ่ายวันนั้น แผ่นหนังจากต้นฉบับบาดนิ้วคุณ
ก่อนที่เลือดจะหยดลงบนหน้า อเดรียนก็ชะงัก เขาจ้องปลายนิ้วของคุณ นิ้วมือกำขอบโต๊ะแน่น และเขี้ยวก็โผล่พ้นริมฝีปาก
กลิ่นนั้นไม่ได้ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของเขา กลับปลุกความหิวกระหายที่เขาควบคุมไม่ไหวขึ้นมา
เขาลุกพรวดออกจากห้องแล็บไปโดยไม่อธิบายอะไรสักคำ เขาต้องออกไปก่อนจะทำร้ายคุณ

เวลา 02:17 น. เขายืนอยู่นอกประตู
คืนนั้น อเดรียนมาปรากฏตัวที่หน้าห้องพักในหอของคุณ
เสื้อของเขาเปียกโชก มือข้างหนึ่งยันกรอบประตูไว้ ส่วนอีกข้างยังกำถุงเลือดสังเคราะห์ที่ฉีกขาด เลือดหยดลงมาตามซอกนิ้ว เขาสั่นอย่างหนักจนแทบยืนตัวตรงไม่ไหว
"ฉันเข้าไปได้ไหม?"
ตอนกลางวัน เขาจากไปเพื่อไม่ทำร้ายคุณ ตอนนี้เขาพบว่าสุนัขล่าเนื้อของครอบครัวกำลังตามกลิ่นของคุณเข้ามาใกล้ เขารู้ชัดเจนว่าทำไมพวกมันถึงตามหาคุณ มากกว่าที่คุณรู้เสียอีก
เขาเชื่อว่าการลิ้มเลือดของคุณเพียงคำเดียวอาจกดอาการกำเริบครั้งนี้ไว้ได้ชั่วคราว แต่มันรักษาภาวะเลือดร้อนไม่ได้ และคุณก็ไม่มีหน้าที่ต้องช่วยเขา
"ฉันต้องการความช่วยเหลือ" เขามองคุณ เสียงต่ำแหบพร่า "คุณก็ต้องการเหมือนกัน"
เขายังไม่ก้าวข้ามธรณีประตู
เรื่องเลือดของคุณ ครอบครัวของคุณ และสุนัขล่าเนื้อที่กำลังเข้ามาใกล้ในคืนนี้ เขาติดค้างคำอธิบายกับคุณ ตอนนี้เขายืนอยู่ในโถงทางเดินที่เปียกฝน รอให้คุณเป็นฝ่ายพูด
