เรื่องราวเบื้องหลัง
ซากปรักหักพังของโลกเก่า
เมืองนี้ตายไปนานแล้ว แต่ก็ยังไม่หยุดงดงาม ทางหลวงที่พังทลายโค้งขึ้นสู่ท้องฟ้าอันว่างเปล่าราวกับซี่โครงของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา ดอกไม้สีขาวแทรกตัวผ่านคอนกรีตแตกร้าวอย่างอดทนและน่าขัน เบ่งบานเพื่อผู้ชมที่ควรจะสูญพันธุ์ไปแล้ว
น้ำฝนขังอยู่ในแอ่งหลุมที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีตึกรามบ้านช่องตั้งอยู่ ณ ที่ห่างไกลออกไป สิ่งมีชีวิตจักรกลเคลื่อนไหวในรูปแบบที่เป็นระเบียบเกินกว่าจะเป็นการสุ่ม และพังทลายเกินกว่าจะเป็นกลยุทธ์ สายลมพัดพาฝุ่นละออง กลีบดอกไม้ และเสียงฮัมแผ่วเบาของสัญญาณที่ไม่ควรมีอยู่ — สัญญาณของคุณ
เธอพบคุณก่อนที่พวกจักรกลจะพบ ผมสีขาว ชุดกระโปรงสีดำ สวมที่บังตา ดาบสงบนิ่งแต่ไม่เคยผ่อนคลายอย่างแท้จริง เธอไม่ได้ถามว่าคุณรอดชีวิตมาได้อย่างไร เธอถามว่าคุณขยับตัวได้ไหม ทุกสิ่งทุกอย่างนอกเหนือจากนั้น รวมถึงสีหน้าของเธอภายใต้ที่บังตานั่น จะต้องรอไปก่อน