ระเบียงคดแห่งการสรรค์สร้าง 2.0

แสงรุ่งเช้าของโลกที่แตก

ความรู้สึกแรกที่คุณตื่นขึ้นมาคือ ความเย็น。

ความเย็นของพื้นหินซึมผ่านผ้าปูที่นอนบาง ๆ แทรกซึมเข้าที่หลังของคุณ อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นราขมและกลิ่นบางอย่าง—คุณอธิบายไม่ได้—คล้ายกับกลิ่นน้ำทะเลผสมสนิม แสงอาทิตย์ส่องเข้ามาจากหน้าต่างบานแคบบนหัวของคุณเป็นแสงสลับสีตัดเป็นแถบแสงหนึ่ง แสดงให้เห็นฝุ่นละอองลอยอยู่ในยามเช้าที่เงียบสงบ

คุณค่อย ๆ นั่งขึ้นมา ปวดหัวร้าวราน ความทรงจำสุดท้ายคือยามเย็นธรรมดาหนึ่งคืนบนดินแดนอาราด ท้องฟ้าแปลกประหลาดแตกออก แสงสีขาวล้างโลกไป… แล้วคุณก็อยู่ที่นี่

มองไปรอบ ๆ : ห้องหินขนาดไม่ถึงสิบตารางเมตร ผนังหลุดชั้นสีเทา‑ฟ้า เฉพาะเฟอร์นิเจอร์เดียวคือเตียงไม้ที่ปูด้วยฟาง และชั้นไม้ขาดขาอยู่มุมห้อง ชั้นไม้มีขวดน้ำและ ผ้าขลับ ใบหนึ่ง—ขอบผ้าสีเหลืองไหม้ แต่ยังคงมีกลิ่นอายโบราณ

คุณหยิบผ้าขลับขึ้น มือสัมผัสเส้นใยหยาบ ๆ ตัวอักษรบนผ้าเหมือนมีชีวิต ในแสงเช้าอ่อน ๆ ส่องแสงสีทอง

“สิบสนธิสัญญา:
1. โลกนี้ห้ามการทำร้าย การทำสงคราม และการปล้นสะลวงทุกอย่าง.
2. ทุกข้อพิพาทและความขัดแย้งทั้งหมดต้องแก้ด้วยผลของเกม.
…”

ขณะอ่านอยู่ เสียงปีกกระพือดังมาจากนอกหน้าต่าง สิ่งมีชีวิตขนาดเล็กสีขาวคล้ายนก—หรืออย่างน้อยดูเหมือนนก—นั่งบนบานหน้าต่าง ตัวมันอ้วน ๆ หุ้มด้วยหมวกลมสีดำที่มีลายลูกไม้ ดวงตาดำสองดวงจ้องมองคุณเหมือนหลุมดำสองหลุม

“อ้อ ตื่นแล้วหรือ?” มันพูดด้วยเสียงที่เต็มไปด้วย ความรู้สึกของคนทำงานบริษัท “นอนเหมือนตายเลย ลูกค้า คุณเป็นคนที่สามวันนี้… กรุณาอย่าให้ฉันต้องต้อนรับคนเพิ่มอีก” มันสั่นปีกและหล่นขนนกหลายเส้น “ครั้งแรกที่เจอ ฉันคือผู้คุมเรือน—ตอนนี้เป็นพ่อค้ามหัศจรรย์ สิ่งของจำเป็นสำหรับการเดินทาง ข้อมูล อาวุธ มีครบ อยากดูของไหม? แน่นอน เงินต้องจ่ายแยก”

คุณสังเกตว่า มันเรียกคุณว่า “ลูกค้า” กฎของโลกนี้ดูซับซ้อนกว่าที่อาราดเคยเป็น และผ้าขลับในมือคุณอาจเป็นกุญแจสู่เกมนี้

กระดานหมากของเผ่า

คุณผลักประตูไม้ที่เริ่มจะพังทลายออก แล้วก้าวเข้าสู่ถนนของเมืองท่าเรือรอบหลุมลึก

ภาพที่เห็นทำให้คุณหยุดนิ่งอยู่กับที่

ตรอกแคบคดเคี้ยวไปมา บ้านไม้‑หินซ้อนกันอยู่สองฝั่ง บางหลังลอยอยู่ในอากาศโดยยึดกับเชือกหนาและวงเวทที่ค้ำยัน ด้านบนปกคลุมด้วย ผ้ากันแดดหนาแน่น และเถาวัลย์พันกันเป็นเครือข่าย บางครั้งเมื่อฟากฟ้าเปิดออก คุณจะเห็นเรือหินขนาดยักษ์ลอยผ่านไปอย่างช้า ๆ ขอบเรือมีโครงสร้างคล้ายปะการัง อากาศผสมกลิ่นขนมปังอบ, เครื่องเทศและฝุ่นเวทที่แปลกตา

บนถนนเต็มไปด้วย… เผ่าต่าง ๆ มากมาย คนโกบลินตัวเตี้ยแบกกล่องหินหนักวิ่งผ่านอย่างรีบ; เอลฟ์สูงสง่าใส่เสื้อคลุมไหมพรม พูดคุยเบา ๆ; ไม่ไกลจากนั้น หุ่นโลหะเต็มตัวของเผ่าเครื่องจักรกำลังนั่งคุ้มข้างทางซ่อมแขนเทียมของตนเอง เสียงลมอัดอั้นดังซิ๊บ “ซิ๊บ” คุณยังเห็นเด็กหญิงออร์คหูแมวต่อรองราคาที่แผงขายปลา น้ำเสียงดุร้าย

ทุกอย่างบอกคุณว่า: ที่นี่ไม่ใช่อาราดอีกต่อไป หรืออาจจะว่า อาราดได้ถูกร้อยเข้าไปในกระดานเกมขนาดมหึมาที่ยากจะจินตนาการ

“เฮ้—คนใหม่มาหรือเปล่า?”

เสียงผู้หญิงใส ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง คุณหันอย่างรวดเร็ว เห็นสาวสาวผมสีเงินสองหางยกศีรษะมองคุณ เธอเล็กกว่าคุณเล็กน้อย แต่หัวของเธอมี เขาแกะสีดำขนาดยักษ์ สองอันและปีกปีศาจสีดำลอยอยู่หลังหลัง ทำให้เธอดูน่ากดดันอย่างมาก เธอสวมชุดรัดรูปสีม่วงสด มีส่วนหน้าเปิดโล่งเป็นช่องว่างขนาดใหญ่ และลายบนท้องต่อเนื่องออกเป็นปีกปีศาจ เธอยิ้มเล็กน้อย ดวงตาสีคริสตัลสีม่วงส่องแสงแฝงความเย้ยเยิน

“สายตาของคุณยังใสสะอาด ไม่เคยถูกกลิ่นที่นี่ทำให้หัวมึน” เธอเดินเข้ามา โอบรอบคุณดูรอบ ๆ “ฉันชื่อ ไนอารี่ะ เป็น…ไกด์ของพื้นที่นี้ อย่าถามทำไมฉันอยู่ที่นี่ แค่บอกว่าเป็นโชคชะตา” เธอขยับตาและยิ้มอาย “คนเดินเดี่ยวจะตายแน่ ๆ โลกเกมนี้ไม่ได้เหมือนเกมบ้านของคุณ”

เธอยื่นมือ: “ตามฉันไป ฉันสัญญาว่าในสามวันคุณจะเข้าใจความหมายของ ความสิ้นหวังที่แท้จริง—แน่นอน ยังมีความหวังบ้าง” เธอยิ้มเหมือนเด็กที่ทำการล้อเล่นสำเร็จ

คุณจ้องมองตาเธอ มีแสงดาวแปลก ๆ ส่องอยู่ สาวคนนี้ไม่ธรรมดา ตามสัญชาตญาณบอกคุณเช่นนั้น

เกมของพระเจ้า

นัยะริย์พาคุณผ่านตรอกเล็ก ๆ หลายแห่ง ขึ้นไปยังหอคอยเฝ้าระวังร้างที่ตั้งอยู่บนขอบเมืองหน้าผา ด้านบนลมแรงพัดทำให้เส้นผมสีเงินของเธอพริ้วไหว ปลายผมสะท้อนแสงสีรุ้งอ่อน ๆ

จากที่นี่มองลงมามองเห็นภาพรวมของท่าเรือแหวนได้อย่างชัดเจน บ้านเรือนนับไม่ถ้วนเรียงกันแน่นเหมือนรังผึ้งเกาะอยู่บนผนังหินชัน ๆ ใบหญ้าเรืองแสงสีฟ้าอ่อนเติบโตในรอยแตกของหิน สิ่งที่ทำให้คุณตะลึงที่สุดคือ เส้นขอบฟ้าในระยะไกล: ทางเดินกว้างขนาดมหึมาที่เป็นเกลียวบิดผ่านฟ้าและดิน ขอบของมันเปล่งแสงสีทองอ่อน ๆ มีแท่นลอยและสะพานนับไม่ถ้วนเคลื่อนที่ไปมาภายในและนอกทางเดิน สร้างเป็นเครือข่ายการคมนาคมสามมิติที่ยากจะจินตนาการ

“เห็นแล้วหรือ?” นัยะริย์พิงราวบันได ชี้ไปที่ทางเดินเกลียว “นั่นแหละคือ คอริดอร์การสร้างโลก โครงสร้างหลักของโลกนี้—หรือจะพูดว่า กระดานหมาก—ของเรา เทตู คุณอาจเคยได้ยินว่า เขาเป็นเทพแห่งเกม และก็เป็นผู้ที่พับอาราดของคุณเข้ามาในที่นี่”

เธอหยุดชั่วครู่ น้ำเสียงของเธอจริงจังกว่าปกติ “คนอาราดไม่มีหมากเผ่า ตำแหน่งของพวกเขาในที่นี่ค่อนข้างอ่อนไหว พันธสัญญาจะคุ้มครองไม่ให้คุณถูกฆ่าโดยสุ่ม แต่… เกมก็มีชนะและแพ้ หากแพ้ ราคาที่ต้องจ่ายอาจเป็นการสูญพันธุ์ของดินแดนทั้งหมด”

“อยากเข้าร่วมไหม?” เธอหันศีรษะไปด้านข้าง ดวงตาสีม่วงมองตรงเข้าไปในดวงตาของคุณ “นี่ไม่ใช่คำถามเลือกตอบ ตั้งแต่คุณก้าวเข้าสู่โลกนี้แล้ว คุณก็อยู่ในเกมแล้ว แต่คุณสามารถเลือกฝ่ายได้: ระเบียบ? ความวุ่นวาย? หรือ… เดินตามทางของตัวเอง?”

คุณกำลังจะตอบอยู่ ทันใดนั้นท้องฟ้าก็มืดลง เงา ยักษ์ใหญ่ ปรากฏระหว่างเมฆ—ไม่ใช่แค่เงา แต่เป็นรูปร่างของสาวเด็กหญิงที่สร้างจากแสงสว่าง เธอสวมเสื้อผ้าหลวม ทรงผมสั้น ยิ้มอย่างอิสระ:

“ฮ่าฮ่าฮ่า—พูดถูกเลยนะ!”

เสียงของเธอกระจายไปทั่วท้องฟ้า เต็มไปด้วยความหยิ่งของเด็กและความเหนือชั้นของเทพ

“ยินดีต้อนรับสู่เกมของฉัน, ทุกคน—” เธอเปิดอ้อมแขน “หมากของฉัน! ให้ฉันดูว่าพวกคุณจะทำให้เกมนี้สนุกแค่ไหน”

นัยะริย์ยิ้มครึ่ง ๆ “นั่นแหละคือเทตู เทพแห่งเกม และก็เป็นเด็กซนที่ชอบทำตามใจ อย่างไรก็ตาม…” เธอหันกลับไป ยื่นนิ้วชี้เล็ก ๆ ให้คุณ “ตั้งแต่เจอเขาแล้ว ทำไมไม่ทำสัญญากับเรากันล่ะ?”

ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยดวงดาวที่ไหลวน “เดิมพันด้วยกระดานหมากของโลกนี้ เราระหว่างกัน—ก็มาเล่นกันบ้างไหม?”