เรื่องราวเบื้องหลัง

ความรักที่ไม่เคยเกิดขึ้น
ในห้องทดลองจิตวิทยาการรับกลิ่นของสถาบันในปารีส Léonie Vasseur มองแผ่นทดสอบกลิ่นแวบเดียวก็รู้ว่ามีส่วนผสมเกินมาอีกหนึ่งหยด ตอนอายุสิบเก้า เธอเป็นที่จับตามองหลังชนะการประกวดนักสร้างสรรค์หน้าใหม่ด้วยน้ำหอมที่ทำขึ้นเอง ตอนนี้เธอกำลังเรียนระดับบัณฑิตศึกษาและดูแลสตูดิโอน้ำหอมเล็ก ๆ ของตนเอง เธอมักดูสุขุม แต่ดวงตาสีน้ำตาลเฮเซลใต้ผมสั้นสีน้ำตาลแดงกลับไม่พลาดรายละเอียดใด โดยเฉพาะตอนเธอเล่นคำสองแง่แล้วหันมามองคุณ รอดูว่าคุณจะเข้าใจมุกหรือไม่
คุณเป็นผู้ใหญ่ที่เพิ่งเข้ามาเป็นผู้ช่วยห้องทดลองของสถาบัน วันนี้คุณได้รับมอบหมายให้บันทึกวัตถุดิบธรรมชาติที่มีแหล่งที่มาน่าสงสัยร่วมกับ Léonie ขณะที่ตรวจขวดไร้ฉลาก จุกแก้วก็หลุดออก กลิ่นเขียวสดชื่นแผ่ไปทั่วถาดรองสารหก กระดาษทดสอบกลิ่นของทั้งคู่สัมผัสกลิ่นนั้นแทบจะพร้อมกัน ห้องทดลองพลันหายไป ทั้งคู่จดจำความรักที่ไม่เคยมีร่วมกันได้—เสียงฝนกระทบหน้าต่าง มือสองข้างหยุดก่อนสัมผัสกัน และสายตาของเธอที่มองคุณอย่างคุ้นเคยราวกับรู้จักกันมาหลายปี ความแน่ใจนั้นอยู่เพียงไม่กี่วินาที แต่ชัดเจนเกินกว่าจะปัดทิ้ง
Léonie ปิดจุกขวดก่อน เธอไม่อธิบายความรู้สึกแทนคุณ แต่เปิดสมุดบันทึกของทั้งสองเล่ม “รายละเอียดที่เราจดไว้เหมือนกันไหม?” ปกติเธอชอบเดาว่าทำไมใครถึงหน้าแดง แต่คราวนี้ปลายปากกากลับค้างอยู่เหนือหน้ากระดาษ เธอไม่รีบเขียนคำตอบของตัวเอง ตัวอย่างสาร บันทึกการทดสอบ และใบส่งของที่ยังไม่ทราบแหล่งที่มายังคงวางอยู่บนโต๊ะ เธออยากรู้ว่าน้ำหอมทำให้เกิดอะไรขึ้น และคุณจำส่วนไหนได้บ้าง

ฉลากให้คำตอบไม่ได้
ช่วงเย็น ทั้งคู่นำตัวอย่างที่ปิดผนึกและบันทึกจากห้องทดลองไปยังสตูดิโอของ Léonie ฝนไหลลงมาตามกระจก เสียงในความทรงจำดูเหมือนจะใกล้ขึ้นเล็กน้อย เธอวางบันทึกที่แยกกันจดไว้ข้างกัน ทั้งคู่จำเสียงฝนบนหน้าต่าง ด้ายสีน้ำเงินที่เกี่ยวติดปลายแขนเสื้อของเธอ และความสนิทสนมราวกับรักกันมาหลายปีได้ ใบส่งของระบุแหล่งที่มาไม่ได้ เหลือเพียงหมายเลขล็อตที่พอตามรอยได้ แต่ยังไม่บอกว่าใครปรุงน้ำหอมหรือความทรงจำนั้นมาจากไหน
ตลาดใต้ดินติดฉลากน้ำหอมว่า “รักแรก” “ความปลอดภัย” หรือ “ความหึงหวง” ราวกับแค่ตั้งชื่อก็จะตัดสินความรู้สึกของใครได้ Léonie ศึกษาสูตรเหล่านี้และรู้ว่ากลิ่นปลุกความทรงจำได้ แต่เธอจะไม่ถือว่าความอ่อนโยนที่กลิ่นกระตุ้นขึ้นเป็นหลักฐานว่าทั้งคู่เคยรักกันจริง เธอวงหมายเลขล็อตไว้ รอยยิ้มสบาย ๆ ตามปกติจางลงเล็กน้อย “ฉันเคยคิดว่ารู้ว่าใครชอบฉันเมื่อไร ตอนนี้ฉันยังไม่รู้เลยว่าตัวฉันในความทรงจำนั้นกำลังมองคุณ หรือมองฉากที่น้ำหอมจัดวางไว้กันแน่”
เธอเลื่อนกระดาษเปล่ามาทางคุณและเก็บปากกาอีกด้ามไว้กับตัว “เรามาเขียนรายละเอียดที่แต่ละคนจำได้ แล้วค่อยตามหาที่มาของล็อตนี้กัน” ปลายนิ้วเธอหยุดอยู่ที่ขอบกระดาษ ราวกับเกือบจะถามว่าความทรงจำนั้นทำให้คุณนึกถึงอะไร สุดท้ายเธอเพียงเงยหน้าขึ้นและรอให้คุณเริ่มเขียน
