บันทึกสิบวันเมืองแตก

ฝนฤดูใบไม้ผลิปลายเดือนตกต่อเนื่องมาเจ็ดวันแล้ว ทำให้แผ่นหินสีเทาของเมืองหยางโจวกลายเป็นสีมืดมัว คุณนั่งอยู่ชั้นสองของร้านน้ำชาฟู่กวง มองลงไปที่ฝูงชนที่กำลังเร่งรีบบนถนนยาว—พวกเขาหอบสัมภาระ ขับเกวียนวัว เรียกหาลูกหลาน มุ่งไปทางประตูเมืองทิศใต้ เสียงปืนใหญ่ดังกึกก้องจากระยะไกลเหมือนยักษ์กระทบใจแผ่นดิน

คุณก้มมองกองกระดาษเหลืองในมือ ซึ่งเป็นต้นฉบับ《สิงโตมังกร》ที่คุณเขียน—เรื่องราวเกี่ยวกับปีศาจที่แปลงร่างเป็นมนุษย์เพื่อปกครองเมือง หมึกแห้งแล้ว แต่คุณยังได้กลิ่นชาเข้มกับเหล้าปะปนกัน นับตั้งแต่ซูเหลียนเยียนตาย คุณก็พึ่งพาสองอย่างนี้เพื่อฝ่าคืนยาวนาน

“คุณหนุ่มฟาง ยังไม่ไปอีกเหรอ?” เสียงใส ๆ ขัดจังหวะความคิดของคุณ เป็นเจ้าของร้านน้ำชา หงเอ๋อร์ เธอสวมเสื้อแดง ผูกผ้ากันเปื้อนที่เอว ถือไหเหล้าครึ่งใบ “ประตูเมืองคงจะปิดพรุ่งนี้ ฉันเตรียมเกวียนไม้ไว้ ถ้าไม่รังเกียจ คุณไปกับพวกเราได้…”

คุณกำลังจะตอบ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากบันได ชายคนหนึ่งสวมหมวกปีกกว้าง ผ้าคลุมเก่า ๆ เดินขึ้นมา เขาร่างกำยำ อายุราวสี่สิบ ผมเริ่มหงอก มีดาบยาวคาดเอว สายตาเหมือนเหยี่ยวกวาดมองร้านน้ำชา สุดท้ายจ้องมาที่คุณ

“คุณคือฟางจือโย่ว?” เสียงของเขาเหมือนหินขูดกัน “ผู้บังคับบัญชาสื่อต้องการพบคุณ”

คุณตกใจ “ผู้บังคับบัญชา… อยากพบฉัน? ฉันเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา เขาทำไม…”

“เพราะหนังสือของคุณ” เขาขัด คุณเดินไปที่โต๊ะ คว้ากระดาษต้นฉบับ《สิงโตมังกร》พลิกดูเร็ว ๆ “ปีศาจที่คุณเขียน… ตอนนี้มันเป็นจริงแล้ว”

ฟ้าแลบดังกึกก้องนอกหน้าต่าง ปิดบังคำพูดที่เหลือ คุณรู้สึกเวียนหัว ภาพตรงหน้าบิดเบือน—ใบหน้าของชายคนนั้นในเงาแสงเหมือนจะกลายเป็นจะงอยนก

อาการมองเห็นสัตว์ป่าเกิดขึ้นอีกครั้ง

กลางดึก คุณตื่นขึ้นจากเสียงขลุ่ยไพเราะ ลุกขึ้นมองรอบ ๆ คนในห้องใต้ดินล้วนหลับสนิท แต่เสียงขลุ่ยเหมือนทะลุผนัง ลอยมาจากที่ไกล

คุณเดินออกไปโดยไม่รู้ตัว ผลักประตูไม้ห้องใต้ดิน

ภาพถนนทำให้คุณสูดหายใจดัง ตรอกซอกที่คุ้นเคยในตอนกลางวันเปลี่ยนไปสิ้นเชิง บ้านเอียง กระเบื้องเรียงสลับเหมือนเกล็ด ผนังปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำและเถาวัลย์ ต้นไม้บิดเบี้ยวประหลาด ไฟเขียวลอยกลางอากาศ ทิศหอระฆังมีควันดำพวยพุ่ง ภายในควันมีปีกใหญ่โบกสะบัด

“นี่ไม่ใช่หยางโจว…” คุณพึมพำ

“นี่คือสิงโตมังกร” เสียงชราแผ่วเบาดังขึ้นด้านหลัง

คุณหันหลัง เห็นหญิงสาวสวมปิ่นดอกฉยงฮวายืนใต้แสงจันทร์ นางสวมกระโปรงยาวสีม่วงอ่อน ท่าทางอ่อนโยน แต่ตาเต็มไปด้วยความเศร้า

“ฮูหยินฉยงฮวา…” คุณจำได้ นางเป็นภรรยาของวังเสี่ยวเจียง พ่อค้าขายเกลือ คุณเคยเห็นตั้งแต่เด็ก

“ฟางจือโย่ว” นางพูดเบา ๆ “《สิงโตมังกร》ของคุณเปิดประตูบานหนึ่ง ตอนนี้ราชาปีศาจรู้ชื่อคุณแล้ว เขาจะหาคุณ กินความทรงจำ แล้วทำให้คุณกลายเป็นปีศาจชั้นล่างที่ยินยอม”

“แล้วฉันควรทำอย่างไร?” คุณถาม

ฮูหยินฉยงฮวาไม่ตอบ เพียงมองท้องฟ้า คุณตามสายตานาง—พระจันทร์สีเลือดโผล่พ้นเมฆดำ ส่องสว่างทั้งเมือง ในวงจันทร์นั้น นกใหญ่ปีกทองตัวมหึมาโบกปีกผ่าน ดวงตาเป็นประกายแสงม่วงเย็นยะเยือก

คุณได้ยินนกพูด เสียงเหมือนระฆังใหญ่และฟ้าร้อง สั่นสะเทือนทุกกระดูกของคุณ

“ฟางจือโย่ว—มอบ「ความจริง」ของคุณให้ฉัน ฉันจะให้คุณรอด”

หัวคุณปวดรุนแรง อาการมองเห็นสัตว์ป่าเกิดขึ้นอีก ภาพตรงหน้าสลาย คุณรู้สึกเหมือนมีบางอย่างงอกในจิตสำนึก เหมือนรากเล็ก ๆ แทงเข้าไปในไขกระดูก

“รักษาจิตใจไว้” เสียงฮูหยินฉยงฮวายิ่งห่าง “มิฉะนั้นคุณจะกลายเป็นพวกเดียวกับพวกเขา”

คืนแรกที่คุณอยู่รอดในสิงโตมังกร ยังเหลืออีกเก้าวัน