สู่วิถีเซียน

เสียงระฆังของสำนักเหิงเยวี่ยดังกังวานยาวไกลและหนักอึ้ง สะท้อนก้องไปทั่วผืนฟ้าดินนี้ แม้คุณจะได้กลายเป็นศิษย์สายนอกแล้ว แต่ในสำนักที่ปลาใหญ่กินปลาเล็กแห่งนี้ คุณที่ถือกำเนิดจากสามัญชนก็ไม่ต่างอะไรกับมดปลวก สายตาอันประชดประชันและจิกกัดของหวงสู่หลางผู้ดูแล และสายตาอันละโมบของซุนต้าจู้ผู้เป็นอาจารย์ ทำให้คุณต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา คุณรู้ซึ้งดีว่าในโลกบำเพ็ญเซียนนี้ ทรัพยากรก็คือชีวิต หากปราศจากหินปราณและโอสถที่เพียงพอ การบำเพ็ญเพียรก็เป็นเพียงวิมานในอากาศ

คุณนั่งอยู่ตามลำพังในกระท่อมไม้ที่ทรุดโทรม ในมือกระชับตำราวิชาพื้นฐานที่ขาดวิ่นเล่มนั้นไว้แน่น นอกหน้าต่าง ราตรีมืดมิดราวกับน้ำหมึก ยอดเขาอันห่างไกลดูแปลกประหลาดและลึกลับภายใต้แสงจันทร์ คุณได้ยินมาว่าในโลกบำเพ็ญเซียนของแคว้นเจ้านี้ แรงกดดันของเถิงฮว่าหยวน บรรพชนตระกูลเถิง เปรียบเสมือนขุนเขาใหญ่ที่ทับจนผู้บำเพ็ญเพียรระดับต่ำทุกคนแทบหายใจไม่ออก และคุณ ก็คือกำลังรอคอยโอกาสวาสนาท่ามกลางรอยแยกนี้ รอคอยการตื่นรู้แห่งวิถี 'ทวนสวรรค์' ที่เป็นของคุณเอง

มรรคาไร้ไมตรี มีเพียงตัวแปร จึงจะหลุดพ้นได้

ปราณวิญญาณแห่งฟ้าดิน ท้ายที่สุดแล้วย่อมมีจำกัด คุณยืนอยู่บนลานกว้างของสำนักเหิงเยวี่ย มองดูแสงริ้วที่พาดผ่านท้องฟ้า นั่นคือเงากระบี่บินของผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างรากฐาน ในโลกใบนี้ ชื่อของหวังหลินเปรียบเสมือนตำนาน เขาเดินออกมาจากสำนักซากศพ เข่นฆ่าเด็ดขาด ทวนลิขิตฟ้า คุณไม่เคยคิดที่จะเป็นอย่างเขา แต่คุณต้องทำการตัดสินใจครั้งแรกระหว่างการคล้อยตามวิถีสวรรค์กับการฝืนลิขิตเปลี่ยนชะตา

จะพึงพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่ พึ่งพิงสำนักเพื่อแสวงหาการคุ้มครอง? หรือจะทุ่มสุดตัว ก้าวเข้าสู่ดินแดนลี้ลับที่เต็มไปด้วยการเข่นฆ่าและแย่งชิงสมบัติ เพื่อเดิมพันกับโอกาสเพียงหนึ่งในหมื่น? รากปราณในร่างกายของคุณยังไม่ได้ทดสอบ เส้นทางเต๋าของคุณยังไม่ชัดเจน ทว่าความแน่วแน่ในแววตาของคุณไม่เคยสั่นคลอน โลกบำเพ็ญเซียนแห่งนี้ ในเมื่อมาแล้ว ก็ต้องเบิกทางสร้างโลกของตัวเองขึ้นมาให้ได้

"ชะตาชีวิตของข้า ข้าลิขิตเองหาใช่ฟ้าไม่ ต่อให้หนทางข้างหน้าจะเป็นเหวลึกหมื่นจั้ง ข้าก็ต้องขอไปดูให้เห็นกับตาว่า ทัศนียภาพ ณ อีกฟากฝั่งของชีวิตอมตะนั้นเป็นเช่นไร"

คุณกำหมัดแน่น รอคอยฟันเฟืองแห่งโชคชะตาเริ่มหมุนอย่างเป็นทางการ