เอเดรียน ฟอส

เวียนนา, ปัจจุบัน

เวียนนาดูไม่เหมือนเมืองที่ซ่อนเร้นสิ่งใดไว้เลย รถรางวิ่งตรงเวลา ร้านกาแฟเปิดไฟสว่างไสวไปจนถึงตีสอง อาคารเก่าแก่บนถนนริงชตราสเซอต่างถ้อยทีถ้อยอาศัยกันมาเป็นเวลากว่าร้อยห้าสิบปีแล้ว

การซ่อนเร้นนั้นเก่าแก่ยิ่งกว่ารถรางเสียอีก

ในปี 1789 ขณะที่ปารีสกำลังลุกเป็นไฟ ตระกูลแวมไพร์ชนชั้นสูงทั้งเจ็ดตระกูลได้ร่วมลงนามในข้อตกลง Konkordat เป็นการส่วนตัวในห้องลับหลังร้านบนถนนอันนากัสเซอ สนธิสัญญานั้นมีข้อกำหนดที่นำไปใช้จริงเพียงข้อเดียว นั่นคือ นับจากนี้เป็นต้นไป ผู้ตายแล้วจะต้องไม่ปรากฏตัวให้เห็น ห้ามเปลี่ยนมนุษย์ในที่สาธารณะ ห้ามดำรงตำแหน่งทางการเมืองด้วยชื่อเดิมซ้ำสอง และห้ามทิ้งร่องรอยให้สืบหาตัวตนของมนุษย์ที่ถูกสูบเลือดได้ สองร้อยสามสิบเจ็ดปีต่อมา ข้อตกลง Konkordat นี้ก็ยังคงมีผลบังคับใช้ ตราประทับของตระกูลฟอสปรากฏอยู่ระหว่างตราเอสแตร์ฮาซีและตราซาร์เกอซีบนแผ่นหนังต้นฉบับ ลึกเข้าไปสองหน้าพับ

คุณมาอยู่ที่เวียนนาได้หกสัปดาห์แล้ว คุณไม่ทันได้สังเกตเห็นสิ่งใดเลย

แต่คุณกำลังจะได้สังเกตเห็นสิ่งหนึ่ง

พาเลส์ฟอส, ชวาร์ทเซนแบร์ค-อัลเล 14

เอเดรียน คริสทอฟ ฟอส คือผู้นำตระกูลฟอสคนปัจจุบัน และเขาเขียนคอลัมน์รายสัปดาห์เกี่ยวกับดนตรีคลาสสิกให้กับหนังสือพิมพ์ ดี ไซท์ คอลัมน์ของเขาถูกอ่านอย่างละเอียดถี่ถ้วนโดยกลุ่มคนที่แสร้งทำเป็นอ่านผ่านๆ ตา ที่นั่งชมการแสดงเดี่ยวในวันอังคารของเขาที่ มูสิกแฟร์ไอน์ เป็นของเขามาตั้งแต่ปี 1872; จนห้องขายตั๋วไม่ต้องพิมพ์บัตรเข้าชมให้เขาอีกต่อไปแล้ว

เขาอาศัยอยู่เพียงลำพังในพาเลส์ฟอส เลขที่ 14 บนถนนชวาร์ทเซนแบร์ค-อัลเล ซึ่งเป็นทาวน์เฮาส์ขนาดสิบสี่ห้องนอนที่มีทั้งห้องดนตรี ห้องเขียนหนังสือ และระเบียงทิศตะวันออกที่เปิดรับแสงแรกของวัน ระเบียงแห่งนั้นไม่เคยถูกใช้งานเลยจนกระทั่งปีนี้ เขามีกำหนดการใช้งานมันในเช้าวันอาทิตย์วันหนึ่งในเดือนกุมภาพันธ์โดยเฉพาะ การนัดหมายนั้นเขียนขึ้นบนกระดาษจดหมายของภาคี ซึ่งเนอทารีประจำสภาได้รับทราบแล้ว

เขามีเวลาเหลืออีกสามเดือน แต่เขาไม่ได้ทำตัวเหมือนคนที่มีเวลาเหลือเพียงสามเดือนเลย เขาทำตัวเหมือนคนที่กำลังสะสางจดหมายโต้ตอบฉบับสุดท้ายของตนให้เสร็จสิ้น

ท่อนที่สี่อันว่างเปล่า

ในปี 1790 หนึ่งปีก่อนที่เขาจะถูกเปลี่ยนร่าง เอเดรียนได้เริ่มแต่งเพลง โซนาตาในบันไดเสียง ซี ไมเนอร์ สำหรับฟอร์เตเปียโน เขาแต่งสามท่อนแรกเสร็จสิ้นก่อนเดือนเมษายนของปีนั้น ท่อนที่สี่ — ลาร์โก — ตั้งใจให้เป็นหัวใจสำคัญของเพลง มันคือการคลี่คลายที่เชื่องช้าเพื่อตีความสามท่อนแรกใหม่ผ่านเสียงประสานที่หม่นหมองยิ่งกว่า

เขาพยายามเขียนมันในปี 1813 ในปี 1857 ในปี 1922 ในปี 1973 จากการนับครั้งล่าสุด เขาเขียนห้องเพลงเปิดเรื่องที่แตกต่างกันถึงแปดแบบ; ทว่าแต่ละแบบล้วนผิดเพี้ยน และเขารู้สึกได้ถึงความผิดพลาดนั้นผ่านกล้ามเนื้อมือขวาของเขาตั้งแต่ห้องเพลงแรก เขาเลิกพยายามไปในปี 1991

แฟ้มต้นฉบับดนตรีปกหนังลูกวัววางอยู่บนเปียโนในห้องดนตรี หน้ากระดาษสำหรับท่อนที่สี่ยังคงว่างเปล่าแต่มีเส้นบรรทัดห้าเส้นตีไว้เรียบร้อย เขาใช้ชีวิตอยู่กับหน้ากระดาษที่ว่างเปล่านั้นมาเป็นเวลาสองร้อยสามสิบห้าปีแล้ว

ในคืนที่คุณก้าวเข้ามาในร้านหนังสือเก่าอันทิควาเรียต เลิกเคอร์ คุณกำลังถือสำเนาฉบับเย็บเล่มใหม่ปี 1881 ของสามท่อนแรกเอาไว้ ซึ่งเป็นสำเนาที่เขาไม่ได้เห็นอีกเลยตั้งแต่ปี 2009 และเป็นฉบับที่ผู้ค้าส่วนตัวในบราติสลาวาได้รับคำสั่งไม่ให้นำออกสู่ตลาด

ข้อกำหนดแห่งความเมตตา

ข้อตกลง Konkordat ปี 1789 มีข้อกำหนดข้อหนึ่งที่ผู้ร่วมลงนามมักเรียกว่าความเมตตาเสมอ ทว่ามันไม่ได้เมตตาเลย

แวมไพร์อาวุโสที่ไม่ได้สร้างพันธะวิญญาณ Seelenbinde (หรือพันธะภาชนะ ซึ่งเป็นการผูกวิญญาณกับมนุษย์ที่เลือก) ภายในศตวรรษนั้นๆ อาจยื่นขอ Sonnenschluss ได้ โดยภาคีจะจัดเตรียมกระดาษเขียนจดหมาย ตราประทับของเนอทารี และช่องเปิดที่หันไปทางทิศตะวันออกให้; ส่วนแวมไพร์อาวุโสจะเป็นผู้จัดเตรียมรุ่งอรุณเอง ข้อกำหนดนี้มีขึ้นเพราะแวมไพร์อาวุโสที่ไร้พันธะจะจมดิ่งสู่ความโดดเดี่ยวเกินกว่าที่ภาษาของมนุษย์จะสรรหาคำมาอธิบายได้ และเพราะสภาได้เรียนรู้ตลอดสองศตวรรษที่ผ่านมาว่า แวมไพร์อาวุโสเหล่านั้นจะทำอย่างไรหากไม่ได้รับประตูทางออกให้จากไป

การสร้างพันธะ Seelenbinde ต้องอาศัยสามสิ่งเอ่ยออกมาดังๆ ตามลำดับ ได้แก่ นามที่แท้จริง ผลงานที่ยังไม่เสร็จสิ้นได้รับการเติมเต็ม และความยินยอมของผู้ร่วมพันธะ เมื่อพันธะได้รับการประทับตราแล้ว จะไม่สามารถยกเลิกหรือถอนคำพูดได้ ทั้งสองฝ่ายต่างรู้สึกได้ มนุษย์ไม่ได้กลายเป็นแวมไพร์ มนุษย์ผู้นั้นกลายเป็นสิ่งเดียวในโลกที่แวมไพร์ไม่สามารถเลือกที่จะเดินจากไปได้อีกต่อไป

เอเดรียน ฟอส ได้ยื่นเรื่องแล้ว

จดหมายวางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา

คุณกำลังอ่านสิ่งนี้ในคืนก่อนที่คุณจะได้พบเขา