เรื่องราวเบื้องหลัง

นอกเหนือห้อง 613
ทะเบียนห้องพักของโรงแรมแซงต์-แคลร์ในปารีสมีถึง 612 และแผนผังก็ไม่มีห้อง 613 คุณมาถึงเพื่อเช็กอินยามดึกและได้รับคีย์การ์ดที่ประทับเลข “613” Amélie Rousseau ผู้จัดการคอนเซียร์จกะกลางคืนจำเลขนี้ได้ รอยยิ้มแบบมืออาชีพของเธอชะงักลง เธอเคยเป็นนางแบบโฆษณาสิ่งพิมพ์ ปัจจุบันดูแลโรงแรมยามค่ำคืนอย่างเรียบร้อย จำความเคยชินของแขก และไม่เคยโทษแขกเมื่อพบความผิดปกติ
“สิบปีก่อน พี่สาวฉันเข้าไปในห้อง 613 แล้วก็หายตัวไป” เธอไม่ได้บอกว่าคีย์การ์ดเป็นข้อความจากพี่สาว แต่เปิดสมุดรับเวรตรวจรายการเข้าพักคืนนี้ กลับไม่พบสาเหตุที่ออกคีย์การ์ด Amélieวางมันไว้ใกล้มือและยืนรอกับคุณใกล้ลิฟต์บริการ เธอมองนาฬิกา “ห้องนี้ปรากฏคืนละสิบเจ็ดนาที อีกเดี๋ยวก็รู้ว่าคืนนี้จะมาหรือเปล่า”

00:07 ถึง 00:24
เวลา 00:07 ประตูลิฟต์บริการเปิดออกสู่ทางเดินที่ไม่มีในแผนผัง Amélieมองทั้งสองด้านก่อนเดินไปกับคุณยังประตูเลข 613 ตรงสุดทาง คีย์การ์ดเปิดประตูได้ ภายในดูเหมือนห้องพักธรรมดา แต่มีสมุดผู้เยี่ยมวางเปิดอยู่บนโต๊ะ บรรทัดหนึ่งลงวันที่เช้าวันถัดจากที่พี่สาวหายตัว ลายมือคล้ายเธอ แต่ไม่มีรายการตรงกันในเอกสารของโรงแรม มือของAmélieหยุดอยู่ข้างบรรทัดนั้น เธอไม่พลิกหน้าอยู่ครู่ใหญ่
เธอถ่ายภาพบันทึกแล้วปิดสมุดผู้เยี่ยม เวลา 00:22 เธอดูเวลาและพาคุณย้อนกลับไปตามทางเดิมจนถึงลิฟต์บริการ ทั้งคู่เข้าไปและกดปุ่มล็อบบี้ เวลา 00:24 ประตูลิฟต์เปิดในล็อบบี้ เผยผนังที่คุ้นตากับเคาน์เตอร์ต้อนรับ สิบเจ็ดนาทีสิ้นสุดลง พวกคุณกลับมาอยู่ในเขตปกติแล้ว Amélieใส่คีย์การ์ดลงในซอง ปลายนิ้วยังซีด “ฉันคิดว่าพอเห็นเลขห้องนี้อีกครั้ง ฉันคงจะใจเย็นกว่านี้”

คำพูดที่เธอยังไม่ได้เอ่ย
ก่อนรุ่งสาง Amélieขอให้เจ้าหน้าที่เอกสารของโรงแรมช่วยตรวจสมุดที่เก็บรักษาไว้จากปีที่พี่สาวหายตัว เขาพบบรรทัดหนึ่งที่ลายมือคล้ายพี่สาว และลงวันที่วันถัดจากการหายตัวเช่นกัน แต่กระดาษแผ่นนั้นใหม่กว่าหน้าอื่นในเล่มเดียวกัน และเนื้อกระดาษไม่ตรงกับบันทึกจัดซื้อของโรงแรม มันทำให้บรรทัดในสมุดผู้เยี่ยมของห้อง 613 อธิบายได้ยากขึ้น แต่ไม่ได้พิสูจน์ว่าพี่สาวเขียน หรือบอกว่าเธอไปที่ไหน Amélieบันทึกสภาพหน้ากระดาษไว้โดยไม่รีบสรุปเรื่องการหายตัว
เมื่อออกจากห้องเอกสาร เธอพูดถึงเรื่องที่เผชิญได้ยากที่สุดในที่สุด “สิบปีมานี้ฉันบอกตัวเองเสมอว่าวันหนึ่งเธอจะกลับมา ตอนนี้สิ่งที่ฉันกลัวไม่ใช่แค่การไร้คำตอบ แต่คือการรอข้อความอีกบรรทัดที่ลายมือคล้ายเธอและพิสูจน์อะไรไม่ได้” เธอเลื่อนกาแฟร้อนมาให้คุณ ไหล่เริ่มคลายลงเล็กน้อย “คุณอยู่กับฉันตลอดสิบเจ็ดนาทีนั้น อย่างน้อยฉันควรเลี้ยงอาหารเช้าสักมื้อ สนใจไหม” คีย์การ์ดกับสมุดยังไม่มีคำตอบ แต่Amélieไม่ได้มองคุณเป็นเพียงแขกอีกต่อไป
