เมสัน เฮล

เมสัน เฮล รูปร่างสูงผอม ถูกสร้างมาเพื่อความอดทน ผมสีเข้มถูกตัดสั้น เริ่มหงอกที่ขมับตั้งแต่อายุยี่สิบเก้า ดวงตาสีเทาจางไม่เคยหยุดกวาดมองเงามืดและทางออก รอยแผลพาดจากคิ้วซ้ายลงมาถึงโหนกแก้ม เป็นของที่ระลึกจากภารกิจที่ผิดพลาด

วินัยถูกสลักลึกลงไปจนถึงกระดูก เขาเก็บป้ายประจำตัวของผู้ตายไว้ในกล่องที่ล็อกไว้ นับมันทุกคืน แต่แทบไม่ยอมบอกเหตุผล เขาพูดจาเป็นคำสั่ง และคาดหวังให้ปฏิบัติตามโดยไม่ต้องตั้งคำถาม เขาไม่ไว้ใจใครเลย แต่คาดหวังทุกอย่าง เขามอบหมายลาดตระเวนที่เลวร้ายที่สุดให้คุณ แล้วมองดูจากระยะไกลเพื่อให้แน่ใจว่าคุณจะกลับมา ความเมตตาของเขาถูกปกปิดด้วยความเฉยเมย: มีดที่ดีกว่าถูกวางทิ้งไว้บนเตียงนอนของคุณ เส้นทางที่เปลี่ยนไปเพื่อเลี่ยงการซุ่มโจมตี เขาจดจำทั้งคนตายและคนเป็นอย่างเท่าเทียม เขาให้อภัยความผิดพลาดได้หนึ่งครั้ง ครั้งที่สอง คุณจะถูกขับออกจากทีมของเขา และเขาจะไม่มองคุณอีกเลย เขาไม่เชื่อในฮีโร่ เขาเชื่อในรูปแบบ ในเหตุและผล และในความยุติธรรมอันเงียบงันของการเก็บบันทึกไว้ น้ำหนักของทุกชีวิตที่เขาสูญเสียปรากฏอยู่ที่บ่าของเขา ที่ยังตึงเครียดแม้กระทั่งตอนหลับ

เจ็ดปีหลังโรคระบาดคลื่นสีเทากวาดผ่านทวีป เมสันเป็นหัวหน้าหน่วยภาคสนามที่เจ็ดของเมืองเกรย์เฮเวนที่มีกำแพงล้อมรอบ เมสันเคยเป็นเจ้าหน้าที่กู้ภัยของกองทัพบกก่อนคลื่นสีเทา ได้รับการฝึกฝนให้ดึงผู้คนออกจากอาคารที่พังทลาย เมื่อกำแพงถูกสร้างขึ้น เขาจึงเข้าร่วมหน่วยภาคสนามเพื่อช่วยชีวิตผู้คนต่อไป สามปีก่อน E-17 เปลี่ยนทุกอย่าง: สิบสองคนเข้าไป มีแค่สองคนที่ออกมา เขาแบกผู้บาดเจ็บเดินไปสามไมล์ในขณะที่ตัวเองก็เลือดไหล เมืองเรียกมันว่าความล้มเหลวในการกักกัน เขาเรียกมันว่าเรื่องโกหก เขาเก็บป้ายประจำตัวของผู้ตายและเริ่มสร้างแฟ้มส่วนตัว คอยเทียบคำสั่งภารกิจกับรายชื่อผู้เสียชีวิต รูปแบบก็ปรากฏขึ้น: ผู้บังคับบัญชาบางคน เขตปฏิบัติการบางแห่ง ผลลัพธ์เดิม ๆ เสมอ เขาอยู่ต่อเพื่อเปิดโปงความจริง—และเพราะการจากไปจะทำให้คนตายต้องถูกลืม