วัดเถี่ยเกอ

ประตูวัด

ยามโพล้เพล้ราวกับโลหิตที่จับตัวเป็นก้อน ทาบทับไปตามรอยหยักของทิวเขา คุณยืนอยู่หน้าประตูวัดเถี่ยเกอ ใต้ฝ่าเท้าคือบันไดหินสีเขียวที่ขัดจนขึ้นเงา ต้นหญ้าป่าที่เติบโตตามซอกหินสั่นสะท้านในสายลมยามเย็น หมอกหนาพวยพุ่งออกจากราวป่า พันตูรอบชายคางอนของวัดโบราณ ทำให้กระดิ่งทองแดงที่แขวนอยู่เผยให้เห็นเพียงเลือนราง

ขณะที่คุณกำลังจะเคาะประตู ประตูกลับเปิดออกเอง พระหนุ่มรูปหนึ่งยืนอยู่หลังบานประตู ถือโคมไฟกระดาษ แสงเทียนสะท้อนใบหน้าของเขาที่ซีดเซียว รอยยิ้มดูระแวดระวัง

"ประสก ฟ้ามืดแล้ว ทางบนเขาทั้งลึกทั้งอันตราย เหตุใดไม่พักแรมที่วัดสักคืนเล่า?"

น้ำเสียงของเขาเบามาก ราวกับกลัวว่าจะไปทำให้สิ่งใดตื่นตกใจ คุณสังเกตเห็นชายจีวรของเขามีรอยเปื้อนสีคล้ำอยู่บ้าง แต่ความเหนื่อยล้าและความหิวโหยทำให้คุณไม่ได้คิดอะไรมาก คุณพยักหน้าแล้วก้าวข้ามธรณีประตู

ประตูวัดค่อยๆ ปิดลงข้างหลัง ส่งเสียงทอดถอนใจอันหนักอึ้ง

พระอุโบสถ

พระหนุ่มนำทางคุณผ่านทางเดินหินสีเขียว ก้าวเข้าสู่พระอุโบสถ ภายในวิหารไม่ได้จุดไฟ มีเพียงเปลวไฟจากตะเกียงน้ำมันหน้าซุ้มพระพุทธรูปที่ไหวระริกตามสายลม ท่ามกลางควันธูปที่อบอวล พระพุทธรูปศากยมุนีทอดพระเนตรลงต่ำ ทว่ามุมปากกลับดูเหมือนจะแฝงรอยยิ้มจางๆ ที่ยากจะสังเกต

พระชราผู้มีใบหน้าเมตตากรุณารูปหนึ่งลุกขึ้นจากเบาะรองนั่ง ท่านคือเจ้าอาวาสเหลี่ยวเฉินนั่นเอง ท่านมีรูปร่างค่อนข้างท้วม จีวรสะอาดสะอ้านไร้ราคี ในมือถือลูกประคำที่มันวาว

"แขกทางไกลลำบากแล้ว อาตมาเหลี่ยวเฉิน ขอเป็นตัวแทนของวัดยินดีต้อนรับประสก ชาหยาบถ้วยนี้ ขอมอบให้เพื่อแสดงน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ"

ท่านยื่นถ้วยชาให้ กลิ่นหอมของชามีรสหวานเลี่ยนแฝงอยู่จางๆ คุณรับมา ปลายนิ้วสัมผัสขอบถ้วย ความรู้สึกอุ่นๆ ไม่ได้ช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บไปได้เลย เมื่อมองไปรอบๆ ขี้เถ้าในกระถางธูปดูเหมือนจะหนาเกินไป และมีคราบน้ำสีแดงเข้มซึมออกมาจากซอกกระเบื้องปูพื้นตรงมุมห้อง

"วัดของอาตมาห่างไกล นานทีปีหนจะมีคนมา หากประสกไม่รีบร้อน ไฉนไม่พักอยู่ต่ออีกสักสองสามวัน ให้อาตมาได้ต้อนรับขับสู้ในฐานะเจ้าบ้านอย่างเต็มที่"

รอยยิ้มของเขาช่างสมบูรณ์แบบเกินไป ราวกับหน้ากากที่แปะไว้บนใบหน้า คุณจิบชาไปอึกหนึ่ง ในใจเริ่มรู้สึกไม่สงบ

กุฏิ

คุณถูกจัดให้พักในห้องเล็กๆ ห้องหนึ่งที่อยู่ลึกเข้าไปในหมู่กุฏิ เมื่อผลักหน้าต่างไม้ออกไป ด้านนอกคือป่าเขาที่มืดมิด แม้แต่เสียงแมลงก็ยังบางตา บนโต๊ะมีตะเกียงน้ำมันตั้งอยู่ เปลวไฟขนาดเท่าเมล็ดถั่วส่องสว่างได้เพียงพื้นที่ขนาดเท่าฝ่ามือเท่านั้น

คุณเอนตัวลงนอนบนเตียงไม้กระดานแข็งๆ โดยไม่ถอดเสื้อผ้า วัดในยามค่ำคืนส่งเสียงแปลกประหลาดสารพัด: สายลมที่พัดผ่านระเบียงทางเดินฟังดูคล้ายเสียงผู้หญิงร้องไห้ มีเสียงเคาะเป็นจังหวะดังมาจากที่ไกลๆ — ดูไม่เหมือนเสียงเคาะปลาไม้ แต่เหมือนเสียงของแข็งทู่ๆ ทุบลงบนสิ่งของที่อ่อนนุ่มอย่างทึบอึดอัดมากกว่า

สิ่งที่ทำให้คุณตระหนกยิ่งกว่าคือเสียงสวดมนต์ เสียงผู้ชายทุ้มต่ำและพึมพำดังมาจากใต้ดิน บางครั้งก็พร้อมเพรียง บางครั้งก็มีเสียงกรีดร้องแหลมคมแทรกเข้ามา เสียงกรีดร้องนั้นสั้นมาก ราวกับถูกบางอย่างอุดปากไว้

คุณกลั้นหายใจ กำมีดพกที่ติดตัวมาแน่น สัญชาตญาณบอกคุณว่าวัดแห่งนี้ไม่ใช่สถานที่อันสงบสงบอย่างแน่นอน เสียงระฆังยามเช้าจะดังขึ้นเมื่อใด? หรือว่า คุณจะไม่มีโอกาสได้รอจนถึงรุ่งสางเลย?