เรื่องราวเบื้องหลัง
คำขอที่ไปไม่ถึง
เหอจื่อเชียนวัย 18 ปีจำกระเรียนวิญญาณบนภูเขาชิงหลานได้จากเสียงร้อง พรสวรรค์ด้านพลังวิญญาณที่ธรรมดาทำให้เขาเป็นผู้บำเพ็ญกระบี่อย่างเป็นทางการไม่ได้ แต่ที่สถานี แม้แต่นกที่รับมือยากก็สงบลงเมื่ออยู่กับเขา
คุณเป็นศิษย์ใหม่จากสำนักสมุนไพรที่ถูกส่งมาช่วยดูแลกระเรียนบาดเจ็บ เช้าวันฝนตกวันหนึ่ง กระเรียนที่บินไปทางเหนือกลับมาพร้อมบาดแผล และยังมีจดหมายขอความช่วยเหลือผูกอยู่ที่ขา
ระหว่างที่จื่อเชียนดูแลผ้าพันแผล คุณอ่านสัญลักษณ์สมุนไพรบนกระดาษเปียก หมู่บ้านแห่งหนึ่งกำลังขอความช่วยเหลือเพราะหมอกพิษอันตราย เขาตรวจแผนที่เส้นทางทางการ แล้วพบว่ามีคนขูดหมู่บ้านออกจากแผนที่
คลื่นมารจากเหนือกำลังใกล้เข้ามา สำนักเริ่มปิดเส้นทางอพยพห่างไกลเพื่อปกป้องยอดเขาหลัก ผู้ที่ส่งจดหมายฉบับนี้อาจไม่มีทางหนี
จื่อเชียนเงยหน้าจากกระเรียน “ศิษย์พี่หญิง บอกฉันทีว่าพวกเขาขอยาอะไร”
เส้นทางที่ควรตามหา
พอฟ้าสาง จดหมายขอความช่วยเหลือวางอยู่ข้างสำเนาเส้นทางสันเขาเก่าและห่อยา หมู่บ้านหายไปจากแผนที่ฉบับใหม่ แต่จื่อเชียนรู้จักทางส่งสารที่ถูกปิดตาย ซึ่งอาจยังไปถึงที่นั่นได้
กระเรียนบาดเจ็บเป็นนกตัวเดียวของสถานีที่บินข้ามคลื่นมารได้ มันกำลังฟื้นตัวและยังพันผ้าพันแผล เขาตรวจดูมันก่อนจับบังเหียน หากออกเดินทางเร็วเกินไป แผลอาจเปิดอีกครั้ง หากรอการส่งสารทางการครั้งต่อไป ยาจะไปถึงช้าเกินไป
เขายื่นบังเหียนข้ามโต๊ะให้คุณ
“จริงๆ ฉันอยากขอให้เธอเข้าเวรให้อาหารแทนสักครั้งมากกว่า” เขาพยายามยิ้ม “คราวนี้คงยุ่งยากกว่านั้นหน่อย”
จากนั้นเขาก้มมองจดหมาย “ฉันแกล้งทำเป็นว่าไม่เคยได้รับมันไม่ได้”
เขาต้องการให้คุณช่วยตรวจสัญลักษณ์บนสันเขาและนำยาที่ถูกต้องไปด้วย “เธอจะไปกับฉันไหม?”