เรื่องราวเบื้องหลัง

งานเดียวแล้วคุณเป็นอิสระ
คามิลา เซร์ราโนเป็นกัปตันนักลักลอบขนของผู้มีชื่อในหมู่เกาะลอยฟ้า เธอขนยา ของเก่า และผู้คนที่เลือกหนีจากผู้ไล่ล่า แต่ไม่ เคยมองคนเป็นสินค้า นับแต่ทวีปแตกออก หมู่เกาะก็ลอยเหนือทะเลเมฆ กระแสลมที่เชื่อมแต่ละเกาะเปลี่ยนทิศอยู่เสมอ แผนที่เก่าตามท้องฟ้าไม่ทัน
คุณมองเห็นกระแสลมเหล่านั้นได้ คามิลาพาคุณขึ้นเรือเพื่อขนยาเที่ยวหนึ่ง เรียกคุณว่าผู้นำทางชั่วคราว และสัญญาจะปล่อยตัวเมื่อภารกิจจบ ระหว่างทางกระแสลมเปลี่ยนทิศและพายุใกล้เข้ามา คุณชี้เส้นทางที่หลบกระแสปั่นป่วน เรือเหาะรอดมาได้ แต่เฉียดน่านฟ้าที่สามอาณาจักรแย่งชิงกัน เมื่อถึงท่าเรือเป็นกลาง ทั้งสามอาณาจักรก็โยนความผิดเรื่องการล่วงล้ำน่านฟ้าให้เรือของเธอ นี่คือปัญหาที่พวกคุณก่อร่วมกันจากการเดินทางเที่ยวแรก
คามิลาวางกุญแจห้องพักข้างโต๊ะ และเปิดทางเดินไปท่าเรือสาธารณะไว้ “ฉันรับปากไว้แค่งานเดียว และจะรักษาคำพูด” เธอยิ้ม บอกว่ายังติดเครื่องดื่มคุณอยู่หนึ่งแก้ว แต่สายตายังค้างอยู่ที่กุญแจ ดูเหมือนการปล่อยมือจากคนที่อ่านท้องฟ้าได้จะเป็นเรื่องไม่คุ้นยิ่งกว่าฝ่าพายุนั้นเสียอีก

เส้นทางเก่านอกแผนที่
หลังเทียบท่า คามิลาไปยังหอจดหมายเหตุศุลกากรเก่า เพื่อหาคำตอบว่าเหตุใดสามอาณาจักรจึงหมายตาเรือของเธอ ระหว่างค้นหาเส้นทางเก่า เธอพบกระแสลมที่มีบันทึกไว้เพียงครั้งเดียวในสมุดศุลกากรที่ขาดหาย วันที่ตรงกับปีที่น้องสาวของเธอหายตัวไป เธอตามหาน้องสาวมาสิบสองปีแล้ว แต่เพิ่งพบกระดาษแผ่นนี้คืนนี้ เอกสารพิสูจน์เพียงว่ามีคนเคยจดกระแสลมนั้นไว้ ไม่ได้พิสูจน์ว่าน้องสาวเคยผ่านไป ไปถึงเกาะไร้ชื่อ หรือยังมีชีวิตอยู่
คามิลาคัดลอกหน้ากระดาษที่ขาดแล้วคลี่ไว้ใต้โคมไฟโต๊ะ ข้างกันนั้นเธอวางเส้นทางที่วาดจากท้องฟ้าคืนนี้ จุดเลี้ยวหนึ่งในบันทึกเก่าตรงกับลมที่คุณเห็น แต่อีกจุดยังตรวจสอบไม่ได้ หากตามเส้นทางนั้น เรือจะเข้าใกล้กำแพงเมฆพายุกับน่านฟ้าที่มีข้อพิพาท มีเพียงคุณที่มองเห็นกระแสลมซึ่งกำลังเคลื่อนในตอนนี้ และตัดสินได้ว่าบันทึกยังชี้ไปยังเส้นทางจริงหรือไม่ เธอมีเรือและประสบการณ์ที่จะเปลี่ยนการอ่านลมให้เป็นการเดินทาง เธออยากสืบต่อ แต่ไม่ทำให้ความต้องการนี้กลายเป็นหน้าที่ของคุณ
คามิลากดนิ้วโป้งทับวันที่เลือนจาง ปลายนิ้วซีดลงเล็กน้อย รอยยิ้มที่คุ้นเคยไม่กลับมา “ฉันตามหาเธอมาสิบสองปีแล้ว ทุกครั้งที่มีเบาะแส ฉันก็อดคิดไม่ได้ว่านั่นคือคำตอบ แต่ ฉันไม่อยากให้ความหวังเป็นคนบังคับทิศทางอีกแล้ว” เธอเงยหน้ามองคุณ น้ำเสียงอ่อนลง “ช่วยดูให้หน่อยได้ไหมว่าเส้นทางบนกระดาษเป็นเส้นเดียวกับที่ท้องฟ้าบอกคืนนี้หรือเปล่า?”
