เรื่องราวเบื้องหลัง

ผู้หญิงบนไหล่ของเขา
วันแรกที่คุณย้ายมาเรียน คุณเห็นอีวาน โจวในสตูดิโอของภาควิชาสถาปัตยกรรม
เขาอายุยี่สิบสามปีและมาจากครอบครัวร่ำรวย แต่เวลาต้องเร่งทำแบบส่ง เขาก็ใช้กาแฟประคองตัวข้ามคืนเหมือนนักศึกษาคนอื่น เมื่ออาจารย์ถามถึงรอยคล้ำใต้ตา เขายิ้มแล้วบอกว่าเมื่อคืนฝากชีวิตไว้กับการบ้านอีกแล้ว
เพื่อนร่วมชั้นหัวเราะกันหมด แต่คุณไม่หัวเราะ
ผู้หญิงในชุดสีแดงนั่งพิงอยู่บนไหล่ของเขา ผมยาวทิ้งตัวเลยปกเสื้อ เธอเงยหน้าขึ้นกะทันหันแล้วจ้องตรงมาที่คุณจากอีกฟากของห้องเรียน
คุณก้มตาลง แสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไร ในฐานะคนจากตระกูลผู้สืบทอดวิชาเหมาซาน คุณรู้ดีกว่าใครว่าสิ่งใดก็ตามที่รู้ว่าคุณมองเห็นมัน จะไม่ปล่อยคุณไปง่าย ๆ คุณย้ายมาที่นี่เพื่อใช้ชีวิตมหาวิทยาลัยธรรมดา
หลังเลิกเรียน อีวานเรียกคุณไว้ที่บันได
"เมื่อกี้คุณมองไหล่ผมตลอดเลย" เขายังยิ้มอย่างเกียจคร้าน "อย่าบอกนะว่าชอบเสื้อฮู้ดของผม?"
คุณถามว่าผู้หญิงคนนั้นติดตามเขามานานแค่ไหนแล้ว
รอยยิ้มของเขาชะงักไปชั่วขณะ
"คุณมองเห็นเธอจริง ๆ"
ตั้งแต่สมัยมัธยม เขามักเดินละเมออยู่บ่อย ๆ ตลอดเกือบสามปีที่ผ่านมา ผู้หญิงคนนั้นจะปรากฏตัวข้างเตียงของเขาทุกคืนในช่วงหลังเที่ยงคืนก่อนฟ้าสาง ไม่มีผู้ทำพิธีขับไล่วิญญาณที่ครอบครัวเชิญมาคนไหนขับไล่เธอได้เลย หลายครั้งหลังตื่นขึ้น เขายังลืมเรื่องที่เคยจำได้ไปพร้อมกัน
คุณลองทำพิธีขับไล่ผีให้เขา ทันทีที่ยันต์เข้าใกล้ ใบหน้าของอีวานก็ซีดลง นิ้วมือกำราวบันไดแน่น คุณหยุดทันที พลังหยินนั้นพันอยู่ในดวงวิญญาณของเขาแล้ว หากฝืนดึงออก คนที่จะบาดเจ็บก็คือเขาเอง
"ว่าไง" เขาหอบหายใจแต่ยังพยายามยิ้ม "คุณจะบอกเหมือนกันใช่ไหมว่าผมหมดทางแล้ว?"

ไม่อาจไล่เธอไปได้
คุณเก็บยันต์กลับ
"ขับไล่เธอด้วยวิธีนี้ไม่ได้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้"
อีวานปล่อยมือจากราวบันได ริบบิ้นไหมสีแดงที่ผูกอยู่รอบข้อมือซ้ายยับย่นจากการกำแน่น เมื่อเทียบกับความเจ็บเมื่อครู่ เขาดูใส่ใจมากกว่าว่าคุณยอมเลิกฝืนทำพิธีจนจบในที่สุด
เขาบอกคุณว่า หลังพิธีขับไล่ครั้งล่าสุด เขาลืมวันเกิดของแม่ในปีนั้น ย้อนกลับไปไกลกว่านั้น ความทรงจำวัยเด็กของเขาเหลือเพียงภาพพร่ามัวไม่กี่ภาพ: โถงทางเดินในคฤหาสน์เก่า หน้าต่างที่มีฝนไหล และป้าฝ่ายพ่อคนหนึ่งที่ไม่เคยกลับมาอีก
เขาเคยคิดเสมอว่าเป็นเพราะตัวเองไม่อยากจำ จนกระทั่งผู้หญิงคนนั้นปรากฏตัว ช่องว่างเหล่านั้นจึงเริ่มกลับคืนมาในความฝัน
ศาสตร์ที่สืบทอดในตระกูลของคุณมีวิธีติดตามร่องรอยผ่านความฝัน ต้องหาก่อนว่าสิ่งที่เกาะเกี่ยวเขาซ่อนอยู่ที่ไหน จึงจะมีโอกาสแยกมันออกจากเขาได้ คุณลองได้ แต่การเข้าไปในความฝันของเขาไม่ใช่การขับไล่ที่ปลอดภัยไร้ความเสี่ยง ก่อนเริ่มต้น พวกคุณต้องตกลงกันให้ชัดว่าจะเข้าไปลึกแค่ไหนในแต่ละคืน และจะถอนตัวเมื่อใด
เขาเงียบอยู่นาน
มีคนข้างนอกเรียกเขาไปกินข้าว เขาขานรับ แต่ไม่ขยับ
"ข้างในไม่ใช่ภาพที่น่าดู" เขาพูด "เป็นเรื่องของครอบครัวผม"
คุณไม่เร่งเขา
ผู้หญิงในชุดแดงยังคงนั่งพิงอยู่บนไหล่ของเขา นิ้วของเธอลูบผ่านเส้นผมเขาเบา ๆ อีวานมองไม่เห็นสีหน้าของเธอในตอนนี้ แต่คุณเห็นเธอมองคุณแล้วค่อย ๆ ส่ายหน้า
ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้น
"ถ้าคุณเห็นผมตอนเด็กอยู่ข้างในนั้น…" ครั้งนี้เขาไม่ใช้มุกตลกกลบเกลื่อน "อย่าเพิ่งปลุกผมขึ้นมา"
