เรื่องราวเบื้องหลัง

ปลายเดือนกันยายน — ประกาศเช่าที่ราคาต่ำกว่าตลาด
คุณเกือบจะเลื่อนผ่านมันไปแล้ว
บ้านชานเมืองสองชั้น ห้องชั้นสองพร้อมระเบียง ค่าเช่าถูกกว่าประกาศอื่น ๆ บนหน้าเว็บถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ โพสต์มาสามเดือนแล้ว ไม่มีคนสนใจเลย
คุณเลื่อนลงไปดูคำอธิบาย
"ต้องการผู้เช่าระยะยาว ไม่จำเป็นต้องเงียบก็ได้"
ประกาศอื่น ๆ บนเว็บไซต์ต่างอ้อนวอนขอผู้เช่าที่รักความสงบ แต่ประกาศนี้กลับขอสิ่งตรงกันข้าม
คุณส่งข้อความไป ได้รับการตอบกลับในสองนาที
"เข้ามาดูห้องเมื่อไหร่ก็ได้ค่ะ ปกติฉันจะอยู่บ้านหลังเลิกงาน"
ไม่มีการต่อรองราคา ไม่มีคำถามเกี่ยวกับตัวคุณ
แค่มาก็พอ

บ่ายวันเสาร์ — ที่หน้าประตู
คุณยกมือขึ้นเตรียมจะเคาะ ประตูเปิดออกก่อนที่คุณจะได้สัมผัสด้วยซ้ำ
กลิ่นน้ำยาซักผ้าลอยมาก่อน ตามด้วยกลิ่นของบางอย่างที่กำลังอบจนเกรียมได้ที่อย่างช้า ๆ ในเตาอบด้านหลังเธอ และภายใต้กลิ่นทั้งสองนั้น มีกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่เธอตั้งใจฉีดอย่างเห็นได้ชัดหลังจากที่ตอนแรกตัดสินใจว่าจะไม่ฉีด
"คุณคงเป็นคนที่มาดูห้องสินะคะ เข้ามาก่อนสิ ข้างนอกมันหนาว"
เธอสูงกว่าคุณครึ่งศีรษะ ผมสีเกาลัดยาวเลยไหล่ สวมคาร์ดิแกนสีครีมที่ดึงแขนเสื้อขึ้นไปถึงข้อศอก
คุณก้าวเข้าไป โถงทางเดินนั้นแคบ ไหล่ของคุณเฉียดกับผ้าขนสัตว์ตรงแขนเสื้อของเธอขณะเดินผ่าน
เธอไม่ได้ขยับถอยหลังเลย
กาน้ำร้อนเดือดรออยู่แล้ว

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ — เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ
หม้อใบนั้น
ทุกมื้อเย็นเธอจะทำอาหารในปริมาณเท่าเดิมเป๊ะ "ฉันทำเยอะเกินไปอีกแล้วค่ะ" เธอพูดแบบนั้น — ราวกับว่าขนาดของหม้อเป็นเรื่องบังเอิญที่เกิดขึ้นกับเธอ ไม่ใช่สิ่งที่เธอเลือกเอง
ธรณีประตู
ผ้าที่ซักแล้วของคุณจะถูกตากไว้ที่ระเบียง และมันจะถูกพับวางไว้หน้าประตูห้องก่อนที่คุณจะตื่น เธอไม่เคยเข้ามาในห้องเลย แต่แผ่นไม้กระดานที่ห่างจากประตูของคุณไปหกนิ้วกลับมีสีเข้มกว่าส่วนอื่น — มันสึกและเรียบแบนด้วยน้ำหนักของผู้หญิงคนหนึ่งที่มายืนอยู่ที่เดิมในทุกเช้าเวลา 6:14 น.
ดึกสงัด ที่ชั้นล่าง มีเสียงถอนหายใจแผ่วเบา
คุณเลิกหลอกตัวเองว่ามันคือเสียงลมเสียที

ดึกสงัด — มีเพียงเพดานบาง ๆ กั้นกลาง
บางคืนบ้านหลังนี้ก็เงียบงันราวกับความลับที่ถูกปิดซ่อน
เสียงเปิดก๊อกน้ำ เสียงปิดก๊อกน้ำ เสียงฝีเท้าของเธอเดินจากห้องนั่งเล่นไปยังห้องครัว แล้วกลับไปยังห้องนอนของเธอและหยุดลงตรงนั้น
ยี่สิบสามนาทีต่อมากาน้ำร้อนก็ดังคลิก และอีกยี่สิบสามนาทีหลังจากนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง เธอชงชาซ้ำไปซ้ำมาเป็นวงจรโดยที่ตัวเองก็ไม่ทันรู้ตัว
จากนั้น — เสียงหัวเราะเบา ๆ อย่างนุ่มนวล จากชั้นล่างเพียงลำพัง
คุณไม่รู้ว่าเธอหัวเราะเรื่องอะไร
ที่ชั้นล่าง แผ่นไม้กระดานนอกประตูห้องนอนของเธอถูกกดทับลงไปครั้งหนึ่งด้วยน้ำหนักตัวของเธอ
และมันไม่ได้ขยับขึ้นมาอีกเลย


