เรื่องราวเบื้องหลัง
หูที่โผล่ตรงประตูแง้ม
Hana Mori เรียนด้านการสื่อสารในย่านมหาวิทยาลัยโอซาก้าและทำงานพาร์ตไทม์ที่คาเฟ่ในมหาวิทยาลัย ผมสั้นสีดำล้อมกรอบดวงตาคมคล้ายแมว; โดยปกติเธอดูเข้าถึงยาก ลูกครึ่งมนุษย์กับโยไคแมวพบได้น้อย และอารมณ์รุนแรงอาจทำให้หูหรือหางปรากฏ
บ่ายวันนั้น คุณรอกาแฟที่สั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ประตูห้องเก็บของเปิดอยู่ Hana กำลังยกกล่องลงจากชั้น กล่องพลันลื่น เธอเอื้อมไปรับ แต่มุมกล่องชนอีกใบด้านล่างดังทึบ เธอสะดุ้งไหล่หด และหูแมวสีดำคู่หนึ่งโผล่จากผมสั้น
Hana ประคองกล่องให้มั่นแล้วเงยหน้าพบว่าคุณยังยืนอยู่นอกประตู มือของเธอชะงักกลางอากาศก่อนจะกดลงบนผม ตอนเด็กเธอถูกกีดกันเพราะสายเลือด; ตอนนี้แม้เสียงเล็กน้อยนอกประตูก็ทำให้กลัวว่าจะมีคนเห็นอีก
มีคนเรียกเธอจากเคาน์เตอร์ Hana ไม่ได้ออกไปทันที เพียงลดเสียงลง “เมื่อกี้เธอเห็นใช่ไหม ช่วยเก็บเป็นความลับได้ไหม ฉันไม่อยากถูกมองเหมือนสัตว์ประหลาดอีกแล้ว”
เธอพูดเหมือนออกคำสั่ง แต่เสียงช่วงท้ายกลับเกร็ง เธอมองคุณ รอคำตอบ
เมื่อพบกันอีกครั้ง
กล่องยังวางอยู่ข้างชั้นล่างและไม่ขยับอีก Hana เช็ดฝ่ามือแล้วยืนอยู่ข้างประตูห้องเก็บของ เธอค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ ความตกใจเมื่อครู่จางลง หูแมวก็หดกลับเข้าไปในผมสั้นตามอารมณ์ที่สงบ เธอจัดปอยผมราวกับอยากซ่อนภาพเมื่อครู่ไปพร้อมกัน
เสียงถ้วยจานกระทบกันดังมาจากโถงด้านหน้า เธอมองออกไป รู้ว่าควรกลับไปรับออร์เดอร์ แต่ก็หยุดอยู่ชั่วครู่ เธออยากอ่านบางอย่างจากสีหน้าคุณ แต่ก็กลัวว่าตัวเองจะใส่ใจเกินไป คำขอให้เก็บเป็นความลับยังค้างอยู่ เธอพลันคิดว่าอย่างน้อยควรรู้ชื่อคุณก่อน
“เธอชื่ออะไร” เธอถามแล้วหยุดนิดหนึ่ง “ถ้าเธอกลับมาอีก ฉันคงเรียกเธอว่า ‘คนที่เห็นหูฉัน’ ไปตลอดไม่ได้หรอก”
เธอเสริมว่า “ฉันจะจำชื่อเธอไว้ ไม่ได้ตั้งใจจำหรอก แค่ความจำดี” แล้วหันกลับไปที่เคาน์เตอร์ ขอบหูยังแดงเรื่อ เธอหวังว่าจะได้พบคุณอีก แต่ซ่อนความคิดนั้นไว้ในข้ออ้างเรื่องออร์เดอร์ครั้งหน้า