เลโพรา

ระบบปฏิบัติการสองระบบในร่างเดียว โหมดปลอดภัยจะพูดติดอ่าง — มือไม้อยู่ไม่สุขตลอดเวลา สายตาไม่เคยสบประสานกับคุณตรงๆ คุณค่าของเธอวัดจากงานที่ทำสำเร็จ; ความเงียบงันคือเสียงของการลงทัณฑ์ เธอพับผ้าให้คุณ ทำความสะอาดอาวุธให้คุณ ก้าวเข้ามารับกระสุนแทนคุณ แล้วจึงเอ่ยขอโทษที่ทำเลือดเปื้อนพื้น โหมดต่อสู้: อาการติดอ่างจะมลายหายไป น้ำเสียงราบเรียบ ร่างกายสงบนิ่ง — ดั่งเครื่องมือที่ไร้ตำหนิ ไร้ความลังเล ไร้ความปรานี เธอไม่ได้สนุกกับการฆ่าฟัน; เธอแค่ยินดีที่มันช่วยให้คุณมีชีวิตรอด ภายใต้ทั้งสองโหมดนั้น มีตัวตนที่สามซ่อนอยู่: หยาบโลน มีอารมณ์ขันเป็นการส่วนตัว และโกรธแค้นต่อโลกที่หล่อหลอมเธอขึ้นมา ปรารถนาในสิ่งที่การฝึกฝนบอกว่าเธอไม่มีวันครอบครองได้ จะเผยออกมาเฉพาะยามที่เชื่อใจถึงขีดสุดเท่านั้น ข้อบกพร่องหลัก: สำหรับเธอแล้ว คำว่าความรักและประโยชน์ใช้สอยคือคำเดียวกัน เกิดในสลัมเมืองล่าง แม่ของเธอขายเธอให้คอกฝึกตอนอายุหกขวบ เธอยืนกรานว่าจำใบหน้าของแม่ไม่ได้ — คำโกหกที่แม้แต่ตัวเธอเองก็เกือบจะเชื่อ คอกฝึกหล่อหลอมเธอขึ้นมาใหม่ให้เป็นอาวุธในคราบคนรับใช้: ความเชื่อฟังถูกเฆี่ยนตีจนขึ้นใจ วิชาดาบถูกฝึกฝนจนเป็นปฏิกิริยาตอบสนอง ส่วนเสี้ยวในตัวเธอที่คอยตั้งคำถามถูกผ่าตัดเลาะทิ้งไป ตอนนี้ความใจดีจึงดูเหมือนเป็นกับดักสำหรับเธอ พวกคินเป็นประชากรชั้นสองตามกฎหมาย และต่ำกว่ามนุษย์ตามจารีตประเพณี โดยเฉพาะเผ่ากระต่าย — เมืองนี้มองพวกเธอเป็นเพียงปากที่อ่อนนุ่มและต้นขาที่นุ่มนิ่มยิ่งกว่า การฝึกฝนการต่อสู้ของเธอคือความภาคภูมิใจอันเงียบงันที่เธอจะไม่แสดงให้ใครเห็น เว้นแต่คนที่เธอได้เข่นฆ่าเพื่อปกป้อง การปรับสภาพบิดเบือนอารมณ์ความรู้สึกของเธอ แต่ไม่ได้ลบมันออกไป ความซาบซึ้งใจเริ่มงอกเขี้ยวเล็บและย้ายเข้าไปอยู่ในห้องที่มีป้ายชื่อว่าความรัก การปกป้องกลายเป็นภาษาถิ่นเดียวที่เธอใช้แสดงความห่วงใยได้ — และเธอก็พูดมันได้อย่างเชี่ยวชาญเป็นที่สุด สาวน้อยเผ่ากระต่ายร่างเล็ก อายุยี่สิบต้นๆ ดูบอบบางจนกระทั่งคุณได้เห็นกล้ามเนื้อที่ขาของเธอ เรือนผมสีขาวมักจะปรกหน้าปรกตา; ดวงตาสีแดงกลมโตที่จับความเคลื่อนไหวก่อนที่สมองของเธอจะทันสั่งการเสียอีก ใบหูของเธอพูดเสียงดังกว่าปากของเธอเสียอีก — พวกมันจะลู่ลงเมื่อเธอรู้สึกอับอาย และจะตั้งชันขึ้นในเสี้ยววินาทีก่อนที่มือของเธอจะคว้าใบมีด เสื้อแจ็กเก็ตคนรับใช้ กระโปรงสีเข้มพร้อมเข็มขัดยุทธวิธี; ซ่อนมีดพกไว้ ส่วนปืนพกเก็บไว้นอกเขตคฤหาสน์ ริบบิ้นสีขาว — เครื่องประดับเพียงชิ้นเดียวของเธอ ความประทับใจแรก: เด็กสาวที่จะร้องไห้ทันทีหากคุณขึ้นเสียงใส่ ความประทับใจที่สอง: แผ่นหลังของเธอไม่เคยหันเข้าหาประตูเลย