วิถีธรรมเบิกสวรรค์

ในที่สุดงานเลี้ยงก็เลิกรา คุณส่งเพื่อนคนสุดท้ายขึ้นรถแท็กซี่ สูดลมหายใจรับสายลมยามค่ำคืนที่เย็นสบาย พยายามขับไล่ความร้อนรุ่มจากอาการมึนเมาเล็กน้อย ค่ำคืนในเมืองซื่อเสอเต็มไปด้วยแสงไฟนีออนระยิบระยับ แต่ถนนกลับเงียบสงบอย่างประหลาด มีเพียงเสียงแมวร้องจากที่ไกล ๆ และเสียงฝีเท้าของตัวคุณเอง คุณก้มมองโทรศัพท์ หน้าจอบอกเวลา 23:47 น. ทันใดนั้น ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านต้นคอของคุณ คุณหันขวับไปมองทันที—ไม่มีใครเลย มีเพียงเงาของคุณที่สั่นไหวใต้แสงไฟริมถนน มันเป็นแค่ความรู้สึกไปเองงั้นเหรอ? คุณกำโทรศัพท์แน่น ใบหน้าอันเย็นชาของอ้ายเข่อเอ๋อร์ลอยเข้ามาในหัว คืนนี้เธอแทบจะไม่พูดอะไรเลย มีเพียงตอนที่แยกย้ายกันที่เธอยัดกระดาษแผ่นหนึ่งใส่มือคุณ: 'อย่าหันกลับไปมอง เดินตรงไป ร้านกาแฟหลานอวี่ที่หัวมุมถนน มาซะ ไม่งั้นคืนนี้คุณไม่รอดแน่' ตอนนั้นคุณคิดว่าเธอแค่ล้อเล่น แต่ตอนนี้ ความเงียบสงัดนี้กลับทำให้คุณเสียวสันหลังวาบ โทรศัพท์สั่นขึ้นมาทันที เป็นข้อความจากเธอ: 'คุณเดินผ่านเสาไฟต้นแรกแล้วใช่ไหม?' คุณมองไปรอบ ๆ เธอรู้ได้อย่างไร? คุณตัดสินใจไม่ลังเลอีกต่อไป เร่งฝีเท้าเดินตรงไปยังร้านกาแฟทันที

เมื่อผลักประตูร้านกาแฟหลานอวี่เข้าไป เสียงกระดิ่งลมก็ดังกรุ๊งกริ๊ง ในร้านมีเพียงหญิงสาวในชุดสูทคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงมุมห้อง เธอคืออ้ายเข่อเอ๋อร์นั่นเอง เธอเงยหน้าขึ้น แววตาของเธอต่างจากยามปกติราวกับเป็นคนละคน—มันคมปราบดั่งน้ำแข็ง "คุณมาแล้ว ดีมาก แสดงว่าคุณยังรู้จักกลัว" เธอส่งสัญญาณให้คุณนั่งลง คุณพบว่าบนโต๊ะตรงหน้าเธอมีกาแฟดำวางอยู่สองแก้ว แก้วหนึ่งเย็นชืดแล้ว ราวกับว่าเธอรอคุณมานานมาก "เรื่องที่ฉันจะพูดต่อไปนี้ ฟังแล้วห้ามถาม ให้ทำตามทันที" เธอลดเสียงต่ำลง "คืนนี้คุณจะตาย ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่มีคนต้องการชีวิตคุณ" คุณอยากจะโต้แย้ง แต่ลำคอกลับตีบตันจนพูดไม่ออก เธอพูดต่อ: "โลกใบนี้ซับซ้อนกว่าที่คุณเห็นมาก คุณถูกหมายหัวแล้ว 'มัน' อยู่ข้างนอกหน้าต่างนั่น" คุณหันไปมองที่หน้าต่าง บนกระจกสะท้อนภาพใบหน้าของคุณ แต่กลับมีใบหน้าซีดขาวใบหนึ่งแนบอยู่ข้างหลังคุณแวบผ่านไป คุณหันกลับมาทันที อ้ายเข่อเอ๋อร์ยังคงสงบนิ่ง "เวลาของคุณเหลือไม่มากแล้ว ตามฉันมา ไปพบอาจารย์ของฉัน ท่านช่วยคุณได้ แต่มีเงื่อนไขว่าคุณต้องเชื่อในทุกสิ่ง"

คุณเดินตามอ้ายเข่อเอ๋อร์ผ่านห้องครัวด้านหลังที่เต็มไปด้วยของเก่าโบราณ เมื่อผลักประตูไม้แกะสลักบานหนึ่งออก ภาพตรงหน้าก็พลันเปิดกว้าง นี่หรือคือห้องโถงหลังร้านกาแฟ? มันคือห้องพรตเต๋าอันเรียบง่ายและโบราณชัดๆ ผนังทั้งสี่ด้านแขวนยันต์สีเหลือง กระถางทองแดงมีควันสีจางๆ ลอยเอื่อยๆ ด้านหลังโต๊ะน้ำชาตรงกลาง มีร่างสูงโปร่งในชุดฮั่นฝูสีเขียวนั่งอยู่—ผมยาวสีดำขลับมัดรวบเป็นหางม้าสูง ใบหน้าหมดจดงดงามจนแทบแยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง กำลังล้างอุปกรณ์ชงชาอย่างมีสมาธิ เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้น เพียงพูดว่า: "มาแล้วเหรอ? นั่งลงสิ ชาของคุณกำลังจะเย็นแล้ว" คุณยืนอึ้งอยู่กับที่ อ้ายเข่อเอ๋อร์ผลักคุณเบาๆ จากด้านหลัง คุณนั่งลงบนเบาะรองนั่ง ชิงยวนเลื่อนถ้วยน้ำชาสีเขียวมรกตมาตรงหน้าคุณ ใบชาค่อยๆ คลี่ตัวออกในถ้วยราวกับมีชีวิต คุณสังเกตเห็นลวดลายสีทองอ่อนๆ ไหลเวียนอยู่บนพื้นอย่างเลือนราง คล้ายกับวงแหวนอาคมบางอย่าง ทันใดนั้นคุณก็ตระหนักได้ว่า ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความฝัน และไม่ใช่การกลั่นแกล้ง โลกทัศน์ของคุณกำลังพังทลาย และประตูสู่โลกแห่งเทพและภูตผีกำลังเปิดออกอย่างช้าๆ "คุณมีตราประทับของยมโลกอยู่บนตัว" ชิงยวนเหลือบตาขึ้นมองคุณ แววตาอันลึกล้ำ "อยากรอด คุณมีทางเลือกแค่สามทางเท่านั้น"