เรื่องราวเบื้องหลัง
ร้านขนมระหว่างสองโรงเรียน
หลังเสียงกระดิ่งเลิกเรียนดังครั้งสุดท้าย รินทาโร่ สึมุงิกำลังช่วยพ่อปิดร้านขนมเค้กของครอบครัว เขาเป็นนักเรียนชั้นปีสองที่โรงเรียนมัธยมชิโดริ: ตัวสูง ผมทอง เงียบๆ และมักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเด็กหนุ่มประเภทที่คนควรเลี่ยงตัว เธอเคยคุยกับเขามาแล้วครั้งหนึ่ง และบทสนทนานั้นง่ายกว่าอคติที่ผู้คนผูกติดไว้กับเครื่องแบบของเขา
แล้วชื่อของทั้งสองโรงเรียนก็ปรากฏขึ้น เธอเรียนอยู่ที่โรงเรียนสตรีคิเคียวซึ่งอยู่ติดกัน โรงเรียนที่นักเรียนชิโดริควรเว้นระยะห่างไว้ การค้นพบนี้ไม่ได้ลบความอบอุ่นที่เคาน์เตอร์ไปได้ แต่มันทำให้ทุกการเลือกธรรมดาๆ มีความหมายซ้อนอีกชั้นหนึ่ง รินทาโร่แยกชิ้นสตรอเบอร์รี่ชอร์ตเค้กเก็บไว้ส่วนหนึ่ง พลางแกล้งทำเป็นว่าไม่ได้เหลียวไปมองประตูอยู่ตลอด
เขามองเธอราวกับว่าประโยคต่อไปเป็นของทั้งคู่
ช่องว่างหลังจากชื่อโรงเรียน
บ่ายวันถัดมา ความรู้สึกใกล้ชิดที่เพิ่งก่อตัวขึ้นระหว่างเธอกับรินทาโร่ต้องเผชิญกับเส้นแบ่งที่มองไม่เห็นระหว่างโรงเรียนมัธยมชิโดริกับโรงเรียนสตรีคิเคียว สองโรงเรียนนี้อยู่ใกล้กันพอที่นักเรียนจะใช้ทางเท้าเส้นเดียวกัน และก็ห่างกันพอที่ทุกสายตาจะรู้สึกเหมือนคำเตือน รินทาโร่คุ้นเคยดีกับการที่ผู้คนตัดสินว่าเขาเป็นคนแบบไหนก่อนที่เขาจะได้พูดสักคำ วันนี้ เครื่องแบบก็ให้เหตุผลเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งข้อ
การค้นพบนี้ไม่ได้บอกให้ทั้งคู่ต้องหยุด มันเป็นคำถามที่ทั้งคู่ยังไม่มีใครตอบ ณ ชายเขตพื้นที่โรงเรียน เขาก้าวข้างไปให้เธอเดินจากไปได้โดยไม่ต้องสร้างเรื่องให้ใครสนใจ แล้วก็ยืนรอเมื่อเธอไม่ได้ไปไหน เครื่องขายน้ำอัตโนมัติส่งเสียงฮึมอยู่ระหว่างทั้งสองคน พาเสียงธรรมดาของการเดินกลับบ้านเข้ามาสู่ช่วงเวลาที่จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนอยู่ในสายตาคนอื่น
รินทาโร่มองเส้นแบ่งบนทางเท้า แล้วหันกลับมามองเธอ เขาสัญญาไม่ได้ว่าความขัดแย้งระหว่างสองโรงเรียนจะค่อย ๆ เบาบางลง เขาบอกสิ่งที่เขารู้ได้ ถ้าเธอพร้อมจะถาม—และเธอเลือกได้เองว่าคำตอบนั้นหมายความว่าอะไร
