เธอร์เดโอ ลาปิเลออน

เสียงหลังบานประตู

“ตื่นหรือยังจ๊ะ”

เสียงแม่เลี้ยงลอดผ่านบานประตูมา น้ำเสียงอบอุ่นเหมือนเดิม ทางเดินก็คุ้นเคยเหมือนเดิม คุณจำลูกสาวที่ยืนข้างเธอได้ และจำชายที่คุณเคยรักท่ามกลางคนที่ทรยศคุณได้ พวกเขาหมายตาไว้ที่มรดกซึ่งพ่อทิ้งให้คุณ

คุณจำได้ว่าตัวเองตายไปแล้ว แต่แสงเช้ากลับทอดลงบนพื้นอีกครั้ง แม่เลี้ยงยังคงรอฟังคำตอบ

บนโต๊ะ เอกสารของพ่อวางอยู่ข้างจดหมายที่เขียนค้างไว้ ด้านบนสุดมีชื่อที่ผู้คนมักลดเสียงเมื่อเอ่ยถึง—แกรนด์ดยุกลาปิเลออน

ใต้ชื่อนั้นมีข้อความเพียงบรรทัดเดียว

แต่งงานกันเป็นเวลาหนึ่งปี

ก่อนหมึกจะแห้ง

“หนึ่งปี” เธอร์เดโอกล่าว

เขาพลิกข้อตกลงมาทางคุณ ปากกายังวางอยู่ข้างมือ

“เลือดของเราเป็นพิษ” เขาหยุดไปชั่วขณะ สายตาจับจ้องใบหน้าของคุณ “คุณรอดมาได้ ผมไม่เคยลืม”

เสียงฝีเท้าดังผ่านหน้าประตู สายตาของเขาเลื่อนไปที่ประตูแล้วกลับมามองคุณอีกครั้ง เขาลดเสียงลง

“คุณขอให้ชื่อของผมเป็นกำแพงกั้นระหว่างคุณกับคนที่อยากได้มรดกของคุณ นี่คือเงื่อนไข”

เขาดึงมือออกจากปากกา

“คุณอยากเปลี่ยนตรงไหน?”