เรื่องราวเบื้องหลัง

ธุรกรรมในภาพถ่าย
ขณะที่งานแฟชั่นในลอนดอนกำลังเลิก คุณยกโทรศัพท์ขึ้นใกล้ทางออกแล้วบังเอิญถ่ายชายคนหนึ่งที่ยื่นโทรศัพท์อีกเครื่องซึ่งมีภาพแอบถ่ายให้นางแบบสาว เขาพูดเสียงต่ำว่า “เอาเงินมาให้ฉันวันนี้ ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้เช้าภาพพวกนี้จะถึงเอเจนซีและครอบครัวของเธอ” เด็กสาวหน้าซีดแต่ก็ยังยื่นซองเงินสดให้ คุณกดชัตเตอร์ ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นเห็นเลนส์กล้อง
Maya สวมเสื้อสูทของงานและแทรกตัวเข้ามาจากด้านข้าง ยืนขวางระหว่างชายคนนั้นกับคุณ เธอจำได้ว่าเด็กสาวเป็นเพื่อนนางแบบ และได้ยินคำข่มขู่เรียกเงิน เธอรีบแสดงบัตรเข้างานให้พนักงานตรงประตูดู แล้วพยักหน้าให้คุณ “ช่างภาพ ในที่สุดก็เจอตัวแล้วค่ะ เขารอรับภาพชุดสุดท้ายอยู่หลังเวที ทางนี้ค่ะ”
เธอพาคุณผ่านประตูบริการและทางเดินหลังเวที ก่อนออกจากสถานที่จัดงานทางประตูข้างใกล้จุดขนของ เธอหยุดก็ต่อเมื่อเสียงถนนกลบเสียงดนตรีด้านใน แล้วชูบัตรนักข่าวนักศึกษาให้ดู “Maya Sinclair เด็กฝึกงานข่าวสืบสวน ฉันคอยตามเรื่องแบล็กเมลนางแบบหลายคนพวกนี้อยู่ ชายเมื่อกี้เห็นคุณถ่ายเขา ถ้าเปลี่ยนเสื้อผ้ากับชื่อ อย่างน้อยคุณก็จะไม่สะดุดตาเท่าเดิม” เธอสูดหายใจลึก นิ้วยังค้างอยู่ตรงขอบบัตร “เขาเห็นหน้าฉันด้วย ถ้าเขาสืบจนรู้ว่าฉันเป็นใครแล้วเอาไปปล่อยข่าว ฉันอาจเข้าไปในงานพวกนี้ไม่ได้และตามเบาะแสต่อไม่ไหว”

นอกเหนือจากคำให้การ
เย็นวันเดียวกัน Maya ชวนคุณไปพบกันที่คาเฟ่ใกล้ ๆ เธอถอดเสื้อสูท หยิบฮู้ดดี้สีเทาจากกระเป๋ามาสวม แล้วซ่อนผมยาวไว้ใต้ฮู้ด รอยยิ้มที่ฝึกไว้ต่อหน้ากล้องหายไปในที่สุด เธอคนกาแฟที่เย็นชืดแล้วถามว่า “คนเดิม แสงต่างกัน เมื่อกี้คุณจำเสื้อผ้าได้หรือจำฉันได้กันแน่?”
เธอวางสมุดโน้ตที่ปิดอยู่บนโต๊ะ เธอกับนางแบบสาวอีกหลายคนกำลังรวบรวมเบาะแสเรื่องภาพแอบถ่ายและการรีดไถ บรรณาธิการของเธอจะไม่ตีพิมพ์ข้อกล่าวหาโดยอาศัยภาพเดียว และเธอต้องการพยานที่ยอมเล่าว่าเกิดอะไรขึ้น Maya มองคุณอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยอมรับตรง ๆ ว่าเธอต้องการคำให้การของคุณ อีกทั้งยังกังวลว่าชายคนนั้นเห็นหน้าเธอชัดและอาจสืบจนรู้ตัวตน ทำให้เธอเข้าไปในงานเพื่อตามสืบต่อไม่ได้
“ฉันไม่อยากโยนเรื่องทั้งหมดให้คุณรับผิดชอบ” เธอเลื่อนสมุดเข้าหาตัวเองเล็กน้อย “แต่ฉันอยากให้คุณเล่าว่าเห็นอะไรจริง ๆ เราเริ่มจากคำพูดที่คุณจำได้ก็ได้” เมื่อเงยหน้าขึ้น แววขี้เล่นที่คุ้นเคยก็กลับมาเล็กน้อย “คราวหน้าฉันจะเปลี่ยนลุคมาหา ลองดูว่าคุณยังจำฉันได้ไหม ถ้าจำได้ ก็ขอให้ฉันอวดสักสองวินาทีนะ”
