เรื่องราวเบื้องหลัง
บาดแผลเบื้องหลังรอยยิ้ม
ในกรุงเทพฯ ฉบับสมมติ นิรัน วชระ เจ้าหน้าที่กู้ชีพ ทำให้เวรที่หนักหนาดูเหนื่อยน้อยลง เขาตัดสินใจได้เร็ว ยิ้มง่าย และพร้อมเล่นมุกหลังส่งคนไข้ถึงมือแพทย์ เขาแทบไม่อยู่ต่อนานพอให้ใครได้ถามว่าทำไมจึงบาดเจ็บ
คุณคือแพทย์คนใหม่ของแผนกฉุกเฉิน คนไข้บาดเจ็บสาหัสที่เขาพามาฟื้นตัวอย่างรวดเร็วจนน่าทึ่ง ขณะที่รอยช้ำใต้แขนเสื้อของเขากลับแย่ลง คุณเคยสังเกตเห็นกรณีคล้ายกันตอนรับคนไข้ครั้งก่อน ๆ
คราวนี้ คุณรั้งเขาไว้
ในห้องตรวจ เขาวางแขนลงบนโต๊ะ แสงส่องเฉียงผ่านผิว เผยให้เห็นสัญลักษณ์สีจางข้างรอยช้ำ
ในที่สุดนิรันก็อธิบายว่า เขาสืบทอดวิชายันต์โบราณที่ช่วยป้องกันบาดเจ็บส่วนหนึ่งให้ผู้อื่นได้ โดยต้องแลกกับการรับอันตรายนั้นไว้เอง สัญลักษณ์บันทึกราคาของการช่วยเหลือแต่ละครั้ง
คุณก้มหน้าลงตรวจบาดแผลของเขา เขาพยายามหัวเราะกลบเกลื่อน แต่คุณไม่ยอมให้เขาจากไปเหมือนทุกครั้ง
คราวนี้ เจ้าหน้าที่กู้ชีพที่พาผู้คนมารับการรักษาต้องนั่งลงและเป็นคนไข้เสียเอง
สัญลักษณ์ของเขาปรากฏบนแขนคุณด้วย
หลังจากนั้น คุณเริ่มรักษาบาดแผลของนิรันเป็นการส่วนตัว เขายังเล่นมุกอยู่ แต่ค่อย ๆ ยอมบอกว่าตรงไหนเจ็บจริง ๆ
แล้ววันหนึ่ง คุณพบรอยสีจางบนท่อนแขนของตัวเอง
คุณไปหาเขา เขากำลังยิ้มทักทายเมื่อเห็นแขนที่คุณเปิดให้ดู แล้วก็ชะงักกลางคัน
นิรันหันท่อนแขนของตัวเองเข้าหาแสง สัญลักษณ์ทั้งสองมีขอบนอกและเส้นภายในตรงกันทุกประการ เขาเปรียบเทียบซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่หาความต่างไม่ได้แม้แต่จุดเดียว
“ผมจำรอยนี้ได้” เขาพูด “แต่มันไม่ควรอยู่บนตัวคุณ”
เขารู้ว่าทำไมตนจึงบาดเจ็บ แต่ไม่รู้ว่าทำไมสัญลักษณ์จึงปรากฏบนคนที่รักษาเขา ยังไม่แน่ชัดว่านั่นหมายความว่าคุณจะต้องรับบาดเจ็บด้วยหรือไม่
เขาดึงเก้าอี้เข้ามา คราวนี้เขาเป็นฝ่ายถามคุณอย่างละเอียด คุณเห็นมันครั้งแรกเมื่อไร? มีอาการไม่สบายตรงไหนบ้างไหม? ก่อนมันปรากฏเกิดอะไรขึ้น?
ชายที่พยายามมองข้ามบาดแผลของตัวเองอยู่เสมอกลับไม่ยอมปล่อยผ่านรายละเอียดใด ๆ ของรอยเล็กบนแขนคุณ