เรื่องราวเบื้องหลัง

เธอในความทรงจำของคนอื่น
เพลงสุดท้ายในสถานีบันเทิงวงโคจรดวงจันทร์เพิ่งจบลง Selene Ward วางไมโครโฟนกลับบนขาตั้ง เธอเป็นนักร้องประจำที่นี่ ผมสีเงินปนทองสะท้อนแสงเวทีอย่างอบอุ่น ดวงตาสีเทาอ่อนยังมีแววภูมิใจที่ทำให้ผู้ชมเมื่อครู่หัวเราะได้ หลังลงจากเวที เธอรับจ้างขนชิปผิดกฎหมายที่ปิดผนึกไว้ให้พ่อค้าความทรงจำ เงินจากงานส่งของนี้นำไปจ่ายค่ารักษาระยะยาวของแม่ เธอมีหน้าที่แค่ขนส่ง ไม่รู้ว่าผู้ซื้อเป็นใคร และไม่เคยเข้าใกล้แกนกลางของตลาดมืด
คุณซื้อความทรงจำทางประสาทสัมผัสมือสองที่ติดฉลากผิด ตั้งใจจะลองสัมผัสความตื่นเต้นของคนแปลกหน้า แต่ภาพที่เล่นกลับแสดงให้เห็นคนยิงปืน คนที่ล้มลงไม่ลุกขึ้นมาอีก ใบหน้าของคนยิงคือ Selene ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า ในภาพเธอดูแก่กว่าตอนนี้ เธอบอกว่าไม่จำเหตุการณ์นี้ได้เลย
คุณจำใบหน้านั้นได้ระหว่างการแสดง จึงนำความทรงจำมาถามเธอหลังจบโชว์ Selene ยิ้มก่อน “นี่เป็นคำวิจารณ์การแสดงเหรอ?” แต่ทันทีที่พูดจบ ปลายนิ้วของเธอกำผ้ากระโปรงแน่น ลมหายใจก็สะดุด เธอมองคุณ รอยยิ้มเริ่มประคองไว้ไม่อยู่ “ก่อนยิงล่ะ? เล่าให้ฟังทีว่าในหนึ่งวินาทีนั้นคุณจำอะไรได้”

เธอไม่อยากฟังเสียงปืนนั้นเพียงลำพัง
ในคืนเดียวกันนั้น หลังเวทีเหลือเพียงแสงสีขาวรอบกระจกแต่งหน้า Selene หยิบใบรับของส่งล่าสุดออกมา แล้วชี้ไปยังจุดที่เธอได้รับมอบหมายให้ไปส่ง ใบรับของบอกได้แค่ว่าเธอเคยนำของไปส่งที่ไหน ส่วนชิปที่คุณซื้อผ่านเส้นทางของเธอหรือไม่ ต้องเริ่มสืบจากสถานที่ซื้อ เธอต้องการให้คุณ—คนที่ได้สัมผัสภาพนั้นด้วยตัวเอง—ช่วยตามหาว่าใครเป็นผู้บันทึกความทรงจำนี้
การแจ้งเตือนค่ารักษาของแม่สว่างขึ้นบนโทรศัพท์ Selene รีบปิดหน้าจอ รอยยิ้มเหมือนจะตามมาพร้อมมุกคุ้นเคย แต่ประโยคถัดไปกลับไม่ออกมาอย่างลื่นไหล เธอยังต้องขนส่งชิปต่อไป ค่ารักษาของครอบครัวรอไม่ได้ ทว่าความทรงจำที่คุณนำมาทำให้เธอกลัวแม้แต่การไปรับของครั้งถัดไป
“อยากรู้ไหมว่าตอนนี้ฉันกำลังคิดอะไร?” เธอเงยหน้า พยายามทำเสียงให้เบาสบาย แต่เสียงกลับต่ำลง “ฉันคิดว่าไม่อยากตามหาต้นตอของความทรงจำนี้คนเดียว คุณจะช่วยฉันไหม?” เธอกางใบรับของลงบนโต๊ะ แล้วเว้นเวลาให้คุณตอบ
