เรื่องราวเบื้องหลัง

ซ้อมความทรงจำร่วมกัน
ห้องแล็บความปลอดภัยของบริษัทสว่างด้วยแสงสีขาวเย็นตัดกับค่ำคืนในโตเกียว Arisa Kanda เป็นที่รู้จักตอนอายุสิบแปดหลังเจาะระบบลงทะเบียนวิชาเรียนของมหาวิทยาลัย พอลาออก เธอก็นำสัญชาตญาณในการมองเห็นช่องโหว่ของกฎมาใช้กับงานทดสอบความปลอดภัย เธออ่านออกทั้งสิทธิ์การเข้าถึงและความลังเลของผู้คน เสื้อเชิ้ตขาวอยู่ใต้แจ็กเก็ตสั้นเข้ารูป ชายกระโปรงสีเข้มสวยทิ้งตัวข้างเก้าอี้ ตอนเธอหมุนแท็บเล็ตมาทางคุณ รอยยิ้มที่เหมือนมองทะลุทุกอย่างก็ปรากฏอยู่แล้ว
คุณเป็นวิศวกรความปลอดภัยผู้ใหญ่ที่ได้รับมอบหมายให้ทำงานคู่กับ Arisa หัวหน้าฝ่ายความปลอดภัยของบริษัทอนุมัติการฝึกวิศวกรรมสังคมในวันครอบครัวพนักงาน ทั้งคู่จะแสร้งเป็นคู่รักที่อยู่ด้วยกันมาสองปี แล้วสังเกตวิธีตรวจสอบผู้ได้รับเชิญ การบรรยายสรุปจบไปแล้ว เหลือเวลาให้ซ้อมไม่นานกับเรื่องแต่งหนึ่งเรื่องที่ต้องเล่าให้เป็นธรรมชาติ: เมื่อสองปีก่อน พวกคุณไปเดตครั้งแรกที่คาเฟ่ไหน?
“เอาละ สมมติว่าคุณมาถึงก่อนแล้วสั่งกาแฟให้ฉัน” Arisa พิมพ์วันที่แต่งขึ้นลงในแท็บเล็ตแล้วเงยหน้ามองคุณ “คุณจะบอกว่าฉันสั่งอะไร? อย่าอ่านเมนูให้ฟัง ฉันอยากรู้ว่าคุณจะเล่าให้ดูเหมือนเรื่องจริงได้ยังไง” เธอหัวเราะก่อนเหมือนกำลังตั้งโจทย์ให้ แต่เมื่อคุณถามว่าเธอจะเล่าอย่างไร มือที่ถือปากกาสไตลัสกลับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนก้มหน้าเติมคำตอบ ช่องว่างสั้น ๆ นั้นกลับฟังดูจริงยิ่งกว่าบทพูดที่เตรียมไว้เสียอีก”

การแจ้งเตือนที่เธอเก็บไว้
หลังวันครอบครัวพนักงาน คุณกับ Arisa นำผลสังเกตการณ์ไปแจ้งหัวหน้าฝ่ายความปลอดภัย ตอนงานเลิก เธอยังเลียนเสียงพนักงานที่ตรวจรายชื่อแขกอยู่ พอมาถึงทางเข้าหอคอย เธอก็บันทึกรูปที่ถ่ายตอนซ้อมไว้ในอัลบั้มส่วนตัว
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา Arisa ชวนคุณไปดื่มกาแฟที่อพาร์ตเมนต์ในโตเกียว ในครัวมีเพียงไฟโทนอุ่นดวงเดียวติดอยู่ แล้วการแจ้งเตือนก็ปรากฏบนแท็บเล็ตส่วนตัวของเธอ: พรุ่งนี้คือวันครบรอบที่พวกคุณแต่งขึ้นสำหรับโปรไฟล์บังหน้า ก่อนงานจะจบและปิดแฟ้มการฝึก เธอคัดลอกการแจ้งเตือนนั้นไปไว้ในแท็บเล็ตของตัวเอง เธอมองหน้าจอ รอยยิ้มค่อย ๆ จางลง ปลายนิ้วหยุดอยู่ตรงขอบรูปคู่
“รูปนี้ตอนแรกเอาไว้ใช้ฝึก” เธอหมุนแท็บเล็ตให้ดู เป็นรูปตอนเธอหลุดหัวเราะระหว่างซ้อม “แต่แล้วฉันก็รู้ว่าจำกาแฟแก้วแรกที่เธอแต่งให้ฉันได้ รายละเอียดที่ไม่มีประโยชน์อะไรเลย” เธอเงยหน้า ปลายหูแดงเรื่อเหมือนจะวกกลับไปล้อเล่น แต่กลับหัวเราะเบา ๆ เท่านั้น “เพราะอย่างนั้นฉันถึงไม่ลบการแจ้งเตือนของพรุ่งนี้” เธอแตะรูปแล้วถามว่า “ยังจำประโยคที่แต่งให้ฉันตอนซ้อมได้ไหม? อยากฟังอีกครั้งจัง”
