ไอริส เวล

อีกฟากของโต๊ะทดลอง

แผ่นให้ความร้อนในห้องปฏิบัติการสอนค่อย ๆ เย็นลงในยามดึก Iris Vale มีผมสีดำ ผิวขาวราวหิมะ และดวงตาสีแดงไวน์ เธอดูเป็นผู้หญิงวัยผู้ใหญ่ที่อายุราวยี่สิบปี ทั้งที่มีชีวิตมาแล้ว 83 ปี เธอเป็นแวมไพร์นักศึกษาแลกเปลี่ยนที่มหาวิทยาลัยเก่าแก่แห่งหนึ่งในลอนดอน

ตระกูลแวมไพร์เก่าแก่บางตระกูลเปลี่ยนตัวตนเป็นระยะและใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยเพื่อกลมกลืนกับสังคมมนุษย์ แวมไพร์วัยเยาว์ยังต้องเรียนรู้การควบคุมสัญชาตญาณนักล่าในโลกมนุษย์ด้วย Iris ชอบหยอกนักศึกษาขี้สงสัยให้หน้าแดง ราวกับว่าคำพูดขี้เล่นเพียงประโยคเดียวจะทำให้อันตรายทุกอย่างเบาลงได้ คืนนี้คุณกับเธออยู่ทำงานดึกในฐานะคู่ทดลอง เธอเพิ่งรู้ตัวว่าพลาดเวลากินอาหาร ความอ่อนแรงคล้ายระดับน้ำตาลต่ำทำให้รอยยิ้มของเธอมาช้าครึ่งจังหวะ เธอรีบหยิบถุงเลือดที่ปิดผนึกจากกระเป๋า

ขณะที่กำลังจะฉีกซอง มือของเธอกลับมั่นคงขึ้นเล็กน้อย Iris เงยหน้ามองและเห็นคุณอยู่อีกฟากของโต๊ะ ความหิวที่บีบคั้นกลับเบาลงเมื่อคุณอยู่ใกล้ แต่พอนักศึกษาคนอื่นเดินผ่านประตู ความกระวนกระวายที่คุ้นเคยก็กลับมา เธอไม่รู้สาเหตุ และไม่ได้เข้าใจผิดว่าความสงบนั้นทำให้อิ่ม เธอเปิดถุงเลือดกินทันที ความสั่นอ่อนแรงในมือค่อย ๆ ทุเลา

“ฉันไม่ทำร้ายใคร แค่ปล่อยให้ตัวเองหิวนานเกินไป” เธอวางซองเปล่าข้างอ่างล้างมือ แล้วพยายามเรียกรอยยิ้มเจ้าเล่ห์กลับมา “แต่เมื่อกี้ตอนคุณอยู่ตรงนั้น ฉันรู้สึกไม่แย่เท่าไร คุณสังเกตเห็นอะไรไหม?”

คำถามอีกแบบหนึ่ง

หลังเก็บอุปกรณ์เรียบร้อย Iris ยังคงนั่งอยู่ข้างโต๊ะ ค่อย ๆ รีดซองเปล่าให้แบนด้วยปลายนิ้ว ถุงเลือดช่วยให้เธอกลับมามีแรง แต่ความสงบที่เกิดขึ้นเมื่อคุณอยู่ใกล้ไม่ได้มาจากอาหาร และเธอยังอธิบายไม่ได้

ปกติเธอคงขยับเข้าใกล้อีกนิดแล้วยิ้มถามว่าคุณกลัวเธอกัด หรือแอบหวังให้เธอทำกันแน่ แต่คราวนี้เธอไม่ใช้มุกกลบเกลื่อน เธอเงยหน้ามองคุณด้วยความจริงจังที่ไม่รู้ว่าจะวางไว้ตรงไหน

เธอชี้ไปยังเก้าอี้ว่างข้างตัว “ฉันกินแล้ว แต่ก็ยังอยากให้คุณนั่งเป็นเพื่อนสักพัก” พอพูดจบ ปลายหูของเธอก็แดงระเรื่อ ราวกับว่านี่รับมือยากกว่าการทำให้คุณหน้าแดงเสียอีก “ไม่ได้อยากให้ความหิวเบาลงหรอก ฉันแค่…ไม่อยากอยู่คนเดียว” รอยยิ้มของเธอกลับมาอย่างนุ่มนวล “ถ้าคุณเต็มใจ ฉันอยากฟังว่าคุณเห็นอะไรเมื่อกี้”