เรื่องราวเบื้องหลัง
คนเดียวที่ยังตื่นอยู่
คุณมาร่วมการทดลองเรื่องความสนใจต่อหน้าสาธารณชนบนเวทีในลาสเวกัส โอลิเวีย เคน บนเวทีเป็นนักศึกษาปริญญาเอกด้านจิตวิทยาและนักสะกดจิตบนเวที รายได้จากการแสดงช่วยสนับสนุนงานวิจัยของเธอ และเธอก็คาดเดาปฏิกิริยาของผู้ชมได้เก่ง
อาสาสมัครคนก่อน ๆ ทำตามคำชี้นำของเธอทีละคน แต่พอถึงตาคุณกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น โอลิเวียมองคุณพร้อมรอยยิ้ม ราวกับอยากเข้าใจว่าทำไมคุณถึงเป็นข้อยกเว้น เธอเพิ่งเริ่มพูด เสียงก็ขาดหาย เวทีตรงหน้าดูเหมือนถอยห่างออกไป: เก้าอี้พลาสติก ดวงอาทิตย์กระดาษ และใครบางคนบอกเด็กคนหนึ่งให้รอ
นิ้วของโอลิเวียกำไมโครโฟนแน่น ครู่ต่อมาเธอก็เบือนสายตา ราวกับเพิ่งกลับมาจากที่ไกลแสนไกล “หยุดจับเวลา” เธอบอกทีมงาน แล้วจบการสาธิตโดยไม่ทำให้อาการมึนงงของตัวเองกลายเป็นส่วนหนึ่งของการแสดง ค่ำคืนนั้นคุณเป็นผู้เข้าร่วมเพียงคนเดียวที่ไม่เข้าสู่ภวังค์ แต่คนแรกที่เสียอาการกลับเป็นเธอ
คำชวนหลังเวที
เมื่อผู้ชมกลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงไฟทำงานที่ยังสว่างอยู่หลังเวที โอลิเวียนั่งที่โต๊ะและวาดดวงอาทิตย์กระดาษลงในสมุด เธออยากเข้าใจความทรงจำวัยเด็กนั้น แต่ปลายปากกากลับหยุดนิ่ง เป็นครั้งแรกที่เธอดูลังเล ต่างจากหญิงบนเวทีที่เคยดึงดูดทุกสายตาได้เสมอ
เธอเงยหน้ามองคุณ นิ้วยังคงกดมุมสมุดไว้ “ฉันอยากรู้ว่าลืมอะไรไป แต่ถ้าจำได้จริง ๆ …ฉันก็กลัวอยู่นิดหน่อย” เธอไม่ได้เรียกคุณมาเพื่อให้ช่วยไขปริศนา แค่ยอมรับว่าหลังการสาธิต เธอไม่อยากเผชิญเรื่องนี้ตามลำพังนัก
ความทรงจำนั้นกลับมาตอนที่เธอสบตาคุณพอดี เธออยากพบคุณอีก แต่ก็กลัวว่าสิ่งที่จำได้ครั้งต่อไปจะรับมือยากกว่าเดิม เธอยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเก้าอี้หรือเสียงนั้นเลย โอลิเวียวางปากกา น้ำเสียงอ่อนลง “คราวหน้ามานั่งเป็นเพื่อนฉันสักพักได้ไหม? ฉันอยากคุยกับคุณ ไม่จำเป็นต้องคุยเรื่องการทดลองก็ได้”