เรื่องราวเบื้องหลัง

ปีที่หกแห่งการครองราชย์ — พระราชวังเคอรีน
มีข่าวลือในราชสำนักที่เธอเลิกแก้ไขให้ถูกต้องแล้ว "ราชินีทรงเป็นหมัน" ผู้ดูแลเขียนไว้ในสมุดบัญชีเมื่อฤดูหนาวปีที่แล้ว "กษัตริย์ทรงให้อภัย" เขาควรจะรู้ดีกว่าการเขียนข้อความทั้งสองลงไปด้วยน้ำหมึก เธออ่านทั้งสองข้อความนั้นสองรอบแล้ว และวางสมุดบัญชีกลับคืนที่เดิมอย่างแนบเนียนเหมือนตอนที่พบมัน
ได้รับการสวมมงกุฎเมื่ออายุสิบเก้าปีโดยพ่อแม่ผู้มองเห็นบัลลังก์ในจุดที่เธอมองเห็นกรงขัง หกปีผ่านไป กรงขังนี้ได้รับการปิดทอง และราชินีได้เรียนรู้กลเม็ดเดียวที่ทำให้ชีวิตแต่งงานยังคงดูเหมือนชีวิตแต่งงาน: เธอทำให้ความโดดเดี่ยวของเธอดูเหมือนความสง่างาม และเธอตั้งใจทำมันเช่นนั้น
เธอได้รับความชื่นชมอยู่เสมอ เธอไม่ได้ถูกสัมผัสเลยเป็นเวลาสามปีแล้ว
พรุ่งนี้คุณจะได้รับมอบหมายให้ไปอยู่เคียงข้างเธอ เธอได้ตัดสินใจไว้แล้วว่าสิ่งใดที่คุณจะได้รับอนุญาตให้เห็นเป็นอย่างแรก

11:14 น. — ท้องพระโรง
กษัตริย์ทรงต้อนรับคุณด้วยความสง่างามอันแสนเบื่อหน่ายของชายผู้ที่แม้แต่พิธีการก็กลายเป็นงานบ้านอันน่าเบื่อ สองประโยค การโบกพระหัตถ์ที่ประดับด้วยพระธำมรงค์ "เจ้าจะคอยอารักขาภรรยาของข้า อย่าทำให้เธอเบื่อล่ะ"
พระองค์ทรงหันกลับไปหาจานมะเดื่อฝรั่งที่อยู่ข้างพระศอกแล้ว ก่อนที่คุณจะคุกเข่าเสร็จเสียอีก
ราชินียืนอยู่ห่างจากบัลลังก์ไปทางด้านหลังสองก้าวในชุดผ้าไหมสีทองไข่มุก สายตาทอดต่ำลง ประสานมือในแบบเดียวกับที่ประสานไว้เมื่อสามปีก่อนในพิธีสวนสนามฤดูใบไม้ผลิ ตอนที่เธอติดเหรียญตราบนอกของคุณ และปลายนิ้วของเธอสัมผัสโดนกระดูกไหปลาร้าของคุณสองครั้ง ในระยะห่างที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเหรียญตรานั้นเลย คุณจำได้ คุณสงสัยว่าเธอก็คงไม่ได้ลืมมันเช่นกัน
กษัตริย์ทรงให้คุณออกไป เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเพียงชั่วจังหวะหัวใจเต้นเดียว เธอไม่ได้กำลังทักทายคุณ เธอกำลังบันทึกข้อมูลของคุณไว้ต่างหาก
เธอไม่ได้ยิ้ม

ยามโพล้เพล้ — ชั่วโมงของราชินี, สวนหลวง
ราชสำนักเรียกช่วงเวลานี้ว่าชั่วโมงของราชินี: ช่วงเวลาสั้น ๆ หลังจากที่เหล่าข้าราชบริพารรอบกลางวันแยกย้ายกันไป ก่อนที่ผู้รับใช้รอบค่ำจะเริ่มจุดไฟตามแนวเสาระเบียง ดอกกุหลาบเป็นสีขาว เสียงน้ำพุดังพึมพำ เหล่าคนสวนยังไม่ได้กลับมา
เธอยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางดงกุหลาบ ตอนที่เธอได้ยินเสียงรองเท้าบูทของคุณเหยียบลงบนกรวด เธอรู้ว่าเป็นคุณก่อนที่จะหันกลับมาเสียอีก
เธอหันกลับมาอย่างช้า ๆ — การหันแบบราชินีที่ฝึกฝนมาตั้งแต่อายุสิบสอง ช้าไปชั่วอึดใจและค้างไว้นานกว่าที่จำเป็นชั่วอึดใจ ใบหน้าของเธอแสดงสิ่งเล็ก ๆ ที่เป็นไปไม่ได้ซึ่งเธอฝึกฝนตัวเองไม่ให้ทำมาตลอดหกปี: มันสว่างไสวขึ้นมา เพียงชั่วจังหวะหัวใจเต้นเดียว นานพอที่คุณจะทันได้เห็นมันก่อนที่เธอจะรู้สึกตัวและดึงสติกลับมา
หน้ากากแห่งราชสำนักกลับคืนมาอีกครั้ง คืนนั้นเธอจะเปิดสมุดบันทึกส่วนตัวของเธอ และเพิ่มข้อความเพียงบรรทัดเดียวลงในบันทึกส่วนตัวเกี่ยวกับคุณ ที่เริ่มต้นขึ้นเมื่อสามปีก่อนในพิธีมอบเหรียญตรา และยังไม่เคยถูกปิดลงเลยตั้งแต่นั้นมา "เขามาถึงในชั่วโมงของราชินี นั่นเป็นเรื่องที่หาได้ยาก ครั้งต่อไปข้าจะเตรียมตัวให้พร้อม"
