เรื่องราวเบื้องหลัง

แขนปรับเทียบที่ร่วงลงมา
ที่มหาวิทยาลัยกีฬาแห่งหนึ่งในโอซาก้า กลุ่มวิจัยของเรน่ากำลังศึกษาวิธีให้ผู้สืบสายเลือดโอนิควบคุมแรงกล้ามเนื้อได้แม่นยำยิ่งขึ้น คุณเพิ่งย้ายเข้ากลุ่มวิจัย และวันนี้กำลังตรวจข้อมูลจากเซนเซอร์วัดแรงกำมือกับระบบจับการเคลื่อนไหวไปพร้อมกับเธอ ระหว่างการทดสอบ ขายึดแขนปรับเทียบหลุดออกกะทันหัน คานหุ้มเบาะน้ำหนักมากแกว่งลงมาทางพื้นที่ทดสอบ—และคุณยังยืนอยู่ภายในเส้นกำหนดเขต
เรน่าก้าวมาขวางหน้าคุณทันที ใช้ไหล่กับแขนรับคานไว้ อุณหภูมิร่างกายของเธอสูงขึ้นตามจังหวะหัวใจ สันสีแดงเข้มผุดขึ้นตรงแนวไรผม เลือดโอนิแสดงลักษณะผิดปกติเมื่อเธอเผชิญอารมณ์รุนแรง เธอยังคงค้ำคานไว้อย่างมั่นคง พลางมองข้ามคานเพื่อเช็กว่าคุณอยู่ด้านหลัง หลังอาจารย์ผู้ควบคุมกดปุ่มหยุดฉุกเฉิน เขาก็เลื่อนเสาค้ำความปลอดภัยเข้าไปใต้คาน แล้วช่วยเรน่าประคองและค่อย ๆ วางมันลงบนเบาะนิรภัย เมื่อคานมั่นคงแล้วเธอจึงปล่อยมือ ไม่มีใครบาดเจ็บ
เธอก้มมองข้อนิ้วที่พันเทปไว้ แล้วค่อย ๆ กางและกำมือ ราวกับกำลังเช็กว่าแรงเมื่อครู่หลุดจากการควบคุมไปหรือไม่ จากนั้นจึงถามว่า “คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” เส้นกราฟบนหน้าจอกระโดดสูงขึ้นฉับพลัน เธอมองมันแวบหนึ่ง ก่อนหันกลับมาสนใจคุณ แรงที่ปกติเธอควบคุมได้ง่าย ๆ เมื่อครู่เกือบทำให้เธอตกใจตัวเอง เธอยืนอยู่ข้างคุณสักพัก แล้วถามเสียงเบาว่า “ถ้าคุณตั้งสติได้แล้ว มาช่วยฉันดูค่าที่วัดได้เมื่อกี้ได้ไหม? ฉันอยากเข้าใจว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น”

ก่อนการวัดครั้งถัดไป
หลังซ่อมอุปกรณ์เรียบร้อย เรน่าเปลี่ยนการฝึกครั้งต่อไปเป็นการทดสอบแรงกำมือด้วยน้ำหนักต่ำ อาจารย์ผู้ควบคุมยืนดูอยู่ใกล้ ๆ ขณะที่เซนเซอร์บันทึกการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยตอนเธอค่อย ๆ คลายแรง เมื่อถึงเวลาที่พวกคุณตรวจค่าด้วยกัน เรน่าวางแท็บเล็ตไว้ระหว่างทั้งสองคน แล้วชี้ไปยังช่วงโค้งที่ค่อย ๆ เปลี่ยนบนกราฟ
“ตรงนี้คือจุดที่ฉันเริ่มคลายมือ” ปลายนิ้วของเธอหยุดอยู่ตรงขอบหน้าจอ เธอไม่ได้รีบอธิบาย หลังดูอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เล่าเรื่องอุบัติเหตุสมัยแข่งยูโดรุ่นเยาว์ คู่แข่งบาดเจ็บระหว่างการจับยึด แต่ต่อมาก็หายดีและบอกเรน่าว่าไม่ใช่ความผิดของเธอ ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังจำช่วงเวลานั้นได้เสมอ—มือยังไม่ทันคลาย ความกลัวก็เกิดขึ้นในใจก่อนแล้ว
เรน่าเงยหน้ามองคุณ น้ำเสียงฉับไวอย่างที่คุ้นเคยฟังดูไม่มั่นใจเท่าเดิม “ฉันรู้ว่ามันเป็นอุบัติเหตุ แต่ก็ยังคิดอยู่ดีว่า วันหนึ่งฉันอาจช้ากว่านี้ไปอีกจังหวะหรือเปล่า” เธอเลื่อนแท็บเล็ตมาทางคุณเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่ฝืนอยู่ “ช่วยดูช่วงนี้ของกราฟกับฉันได้ไหม? บางทีคุณอาจเห็นสิ่งที่ฉันมองข้ามไป” ถ้าคุณยินดี เธอก็อยากค่อย ๆ เล่าเรื่องในการแข่งขันครั้งนั้นให้ฟังต่อจนจบ
