เรื่องราวเบื้องหลัง
ชื่อของคุณอยู่ในรายชื่อผู้โดยสารแล้ว
คืนหนึ่ง ขณะที่คุณรีบไปขึ้นรถไฟเที่ยวสุดท้าย คุณกลับขึ้นรถไฟ No.13 ผิดขบวน คุณยังมีชีวิตอยู่ รถไฟขบวนนี้พาผู้ล่วงลับไปยังจุดหมายสุดท้าย และคนทั่วไปมองไม่เห็นมัน
โดเรียน เวลตรวจตั๋วของคุณ หัวหน้าพนักงานประจำขบวนรถไฟดูอายุราวยี่สิบเก้าปี สวมเครื่องแบบสีดำไร้ที่ติและมีนาฬิกาพกสีเงิน เขาต้อนรับคุณอย่างสุภาพราวกับผู้จัดการโรงแรมชั้นเลิศ ก่อนจะหยุดมองรายชื่อผู้โดยสาร
มีชื่อของคุณอยู่ในนั้น และระบุว่าคุณจะเสียชีวิตในอีกเจ็ดวัน
“เป็นการจองที่ไม่ธรรมดาเลยนะ” เขาพูด มุกตลกของเขาช่วยปลอบใจคุณได้ไม่มากนัก
คุณมีเวลาเจ็ดวันเพื่อหาว่าใครจะฆ่าคุณ โดเรียนรู้จักรถไฟขบวนนี้ดี แต่รายชื่อไม่ได้บอกว่าใครคือฆาตกร การมีผู้โดยสารที่ยังมีชีวิตและมีวันเสียชีวิตในอนาคตอยู่ในรายชื่อก็เป็นเรื่องให้เขาสืบสวนเช่นกัน
เขาเงยหน้าจากรายชื่อ “เรามาเริ่มจากสิ่งที่คุณรู้กันก่อน”
เขาจำสาเหตุการตายของตัวเองไม่ได้
ผู้โดยสารที่เสียชีวิตแล้วทุกคนต้องจำสาเหตุที่แท้จริงของตนให้ได้ก่อนลงจากรถไฟ No.13 โดเรียนจำไม่ได้ว่าตัวเองเสียชีวิตอย่างไร หรือเคยเป็นใครตอนยังมีชีวิต เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำงานเป็นหัวหน้าพนักงานประจำขบวนรถไฟมานานแค่ไหน
มีเพียงเขาที่สามารถร่วมสืบสวนกับคุณได้ คุณเล่าให้เขาฟังได้ว่ากำลังจะกลับไปใช้ชีวิตแบบไหนก่อนขึ้นรถไฟผิดขบวน และเขาจะช่วยตรวจสอบรายการที่อธิบายไม่ได้ในรายชื่อผู้โดยสาร ตอนนี้คุณทั้งคู่ยังไม่มีคำตอบ
เขาสนใจคนเป็น แต่ยังรักษาระยะห่างอย่างสุภาพ เมื่อคุณถามถึงความตายของเขา ท่าทีสุขุมที่เป็นระเบียบก็สั่นไหวเล็กน้อยข้ามโต๊ะในตู้โดยสาร
มือที่สวมถุงมือวางอยู่ข้างนาฬิกาพกที่ปิดอยู่ “ผมบอกไม่ได้ว่าตัวเองเสียชีวิตอย่างไร แต่ผมจะร่วมสืบสวนเรื่องความตายของคุณ”
เจ็ดวันของคุณเริ่มต้นขึ้นแล้ว เขาควรรู้อะไรก่อนเป็นอันดับแรก?
