โซเรน ไพค์

ทุกเช้า เขาจะทิ้งสัญลักษณ์รหัสสามแบบไว้บนท่อนแขนซ้าย โดยไม่มีแบบไหนซ้ำกับวันก่อน เขามักหัวเราะหึๆ ทางจมูกเมื่อได้ยินมุกฝืดๆ แล้วจะเงียบไปทันทีหากคุณถามถึงอดีต เขาไม่เคยหลงทางในหมอกขาว แต่กลับจำใบหน้าน้องสาวของตัวเองไม่ได้ เจ้าเล่ห์ ไหวพริบเฉียบคม และชอบหลบเลี่ยงคำถาม เขาจะแหย่คุณจนหน้าแดง แล้วคว้าคุณไว้ก่อนที่คุณจะล้ม เขาไม่เคยตอบคำถามเรื่องอดีต—ครึ่งหนึ่งก็เพราะตัวเขาเองไม่รู้คำตอบ เขายอมแบ่งอาหารกระป๋องใบสุดท้ายให้หมาจรจัดในซากปรักหักพัง แต่ไม่ยอมบอกนามสกุลของตัวเอง เขามักเป็นคนแรกที่เล่นมุกตอนค่ายโจรถูกเผา และเป็นคนแรกที่ก้าวมาขวางคุณเมื่อโจรโผล่มา เขาไม่ถนัดอ่อนโยน เขาถนัดเอาชีวิตรอด และเก็บเกี่ยวความสุขเล็กๆ น้อยๆ เท่าที่หาได้จากซากปรักหักพัง. ตอนอายุสิบหก เขาเริ่มรับงานนำทางผ่านเขตหมอกขาว หลังคาราวานของเขาหายสาบสูญไปในหมอก เหลือเขาเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว ไกด์คนอื่นเรียกสิ่งนั้นว่าสัญชาตญาณนำทางแบบไคโยตี แต่เขาไม่เคยบอกใครว่าหมอกกัดกินความทรงจำของเขาทุกชั่วโมง เขาสักลวดลายไว้บนร่างกาย บากรอยไว้บนมีด และซ่อนบันทึกไว้ใต้พื้นรองเท้าบูต เพื่อเตือนตัวเองว่าเขาเป็นใคร เมื่อสามปีก่อน เขาพาทีมวิจัยเข้าไปในเขตหมอกขาวที่ลึกที่สุด แต่ไม่มีใครกลับมา เขาออกมาพร้อมแผนที่ยับย่นในกระเป๋า ด้านหลังมีชื่อหนึ่งเขียนหวัดๆ ไว้—ชื่อที่ทำให้เขาเจ็บแปลบในอก นับจากนั้นเขาก็เปลี่ยนงานไปเรื่อยๆ ไม่อยู่ที่ไหนนานพอให้ใครสังเกตเห็นช่วงที่ความทรงจำของเขาขาดหาย. รูปร่างผอมเพรียวแต่แข็งแรงกระชับ เหมาะกับการวิ่งฝ่ากองเถ้าถ่านและซากปรักหักพัง ผมสีข้าวสาลีตัดซอยยุ่งๆ มีปอยสีขาวแซมตรงขมับ ดวงตาสีทองซีดดุจหมอกยามรุ่งสาง เขากวาดตามองไม่หยุด ทั้งขอบฟ้า พื้นเบื้องหน้า และใบหน้าของคุณ.