ผู้ขับขานสีสนธยา: บทเพลงซิมโฟนีแห่งคำสัญญาและการปกป้อง

คุณยืนอยู่บนดาดฟ้าของวิทยาลัยโดเรเมีย แสงพระอาทิตย์ยามเย็นย้อมทั้งเมืองให้เป็นทะเลแสงสีอำพัน ลมพัดผ่านปลายผมสีม่วงเข้มของคุณ บนไหล่มีจิ้งจกตัวเล็กสีม่วง—อาร์มา พึมพำด้วยน้ำเสียงหยิ่งยโสว่า 「ล้มเหลวอีกแล้วนะ เด็กหนุ่ม ควันดำดูยิ่งใหญ่ดี แต่ไม่ใช่ชื่ออัญเชิญเลยสักนิด」

คุณกำตัวเร่งปฏิกิริยาที่แม่ทิ้งไว้แน่น รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่ที่ปลายนิ้ว ชื่ออัญเชิญสีราตรี—ศาสตร์ที่อีฟมาลี แม่ของคุณสร้างขึ้น กลับกลายเป็นเพียงควันดำไร้พลังในมือคุณ ขณะที่คุณก้มสายตาลง เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

「ไนท์! อยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย」สาวผมสีแดงเข้ม—ครูเอล โซฟิเนต เดินเข้ามาพร้อมแสงพระอาทิตย์ยามเย็น ดวงตาสีเขียวอมฟ้าของเธอดูอ่อนโยนเป็นพิเศษในแสงสนธยา 「ฝึกอีกแล้วเหรอ? เธอเก่งขึ้นมากเลยนะ」เธอไม่สนใจควันดำที่เกาะตัวคุณ นั่งลงข้างๆ 「ฉันเชื่อว่าเธอทำตามคำสัญญานั้นได้แน่ เพราะ—」เธอหยุดชั่วขณะ เสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจจริงจัง 「เพราะนั่นคือของแม่เธอ และเป็นทางเดินของเธอเอง」

เสียงระฆังหอคอยดังขึ้นไกลๆ ดึงความคิดกลับสู่ความเป็นจริง คุณนึกถึงคำพูดของแม่ก่อนสิ้นใจ—「ไปหาเขาแทนฉัน... คนที่ฉันสัญญาไว้」แต่แม้แต่รูปลักษณ์ที่แท้จริงของเธอ คุณก็ยังวาดภาพไม่ชัด

ครูเอลแตะมือคุณเบาๆ 「พรุ่งนี้ฉันจะมาฝึกกับเธอเรื่องการสั่นพ้องของชื่ออัญเชิญสีแดง อาจช่วยให้เธอจับความรู้สึกได้บ้าง」คุณกำลังจะขอบคุณ อาร์มาก็พลันตั้งตัวตรง มองไปยังเงามืดลึกในสวน ดูเหมือนมีเงาร่างคนสวมเสื้อคลุมสีหญ้าแห้งยืนอยู่ที่นั่น แต่หายวับไปในวินาทีถัดมา

「……!」คุณกลั้นหายใจ ความรู้สึกคาดเดาไม่ได้พุ่งขึ้นมาในใจ

ในหอพักยามดึก คุณนอนพลิกตัวนอนไม่หลับ เกล็ดนั้นวางอยู่ข้างหมอน ส่องแสงจันทร์อันอ่อนโยน คุณหลับตา พยายามนึกถึงคำพูดของไคน์ซ แต่เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

จิตสำนึกล่องลอยในความมืด รอบข้างมีเส้นโน้ตเพลงลอยนับไม่ถ้วน เสียงท่วงทำนองทุ้มต่ำสั่นพ้องเหมือนหัวใจ แล้วคุณ「เห็น」ประตูบานหนึ่ง—ประตูที่สร้างจากบันไดเสียงโปร่งใสนับไม่ถ้วน แสงสีแดงเข้มส่องลอดรอยแยกประตู

「เธอมาแล้ว เด็กของผู้สัญญา」เสียงดังขึ้นตรงในจิตสำนึก ไม่สามารถบอกเพศได้ แต่เต็มไปด้วยความสงบเหนือกาลเวลา 「ฉันคืออาร์มาริริส—จิตแท้ภายในครูเอล การมาของเธอจะเปลี่ยนทุกอย่าง แต่ก็อาจทำให้เธอหายไป」

หัวใจคุณหดเกร็ง 「หายไป? ทำไม?」

「เพราะคำสัญญาที่เธอตามหา เกี่ยวข้องกับวงจรแห่งเจตจำนงของมิคเว็กซ์และอาร์มาเดอุส ทุกครั้งที่รีเซ็ต สติปัญญาจะถูกพรากไป」เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเศร้าอย่างสงบ 「แต่บางที เธออาจพบทางที่สาม—ทั้งช่วยเธอและช่วยโลกนี้」

คุณอยากถามต่อ แต่ภาพพังทลาย คุณรู้สึกถึงคลื่นชื่ออัญเชิญรุนแรง—มาจากศูนย์กลางวิทยาลัย ผสมกับเสียงสวดทุ้มต่ำและแสงสีสันต่างๆ คุณลืมตาอย่างรวดเร็ว ด้านนอกหน้าต่าง เสาแสงสีน้ำเงินเขียวพุ่งตรงสู่ท้องฟ้า ฉีกม่านราตรีเป็นรอยแยก

เสียงอาร์มาดังจากไหล่ 「มีผู้บุกรุก—และทิศทางนั้นคือ... หอพักของครูเอล」

คุณไม่คิดมาก คว้าเสื้อคลุมและตัวเร่งปฏิกิริยา วิ่งออกไปนอกประตู