เรื่องราวเบื้องหลัง
สุดปลายถนนสายยาว
ในเมืองนี้มีถนนสายยาวเส้นหนึ่งที่คนเป็นมองไม่เห็น
บางครั้งผู้ที่กำลังจะตายก็เดินเข้าไปในนั้น เดินไปตามถนนจนสุดทางจะพบกับท่าเรือไม้ ผืนน้ำสีดำ และสะพานที่ทอดไปยังอีกฝั่ง ฉางเย่ถือโคมไฟสีเขียวรออยู่ที่นั่น คอยส่งดวงวิญญาณของผู้ที่ใช้ชีวิตมาจนสิ้นสุดออกไป
เขาไม่ใช่คนที่หลงเหลืออยู่หลังความตาย ตั้งแต่ถนนสายนี้ปรากฏขึ้น เขาก็เฝ้าอยู่ที่นี่ ไม่แก่ชรา และไม่มีวันตาย คนพายเรือข้ามฟากห้ามหวั่นไหว ห้ามติดตามใครจากไป หน้าที่ของเขาคือส่งทุกคนที่มาถึงตรงหน้าให้จากไป
ตลอดหลายพันปี คุณเคยมาที่นี่หลายครั้ง
ชื่อแตกต่างกัน ใบหน้าแตกต่างกัน บางครั้งผมของคุณขาวโพลน บางครั้งคุณยังอายุน้อยมาก ทุกครั้งเขาจำคุณได้
แต่คุณก็ยังต้องถามเขาใหม่ทุกครั้งว่าเขาชื่ออะไร
ครั้งนี้ คุณยังมีชีวิตอยู่
ครั้งนี้ คุณเดินเข้าไปในถนนสายยาวท่ามกลางไข้สูง
ก่อนจะหลับ คุณยังนอนอยู่บนเตียง พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ใต้เท้าของคุณกลับกลายเป็นถนนหินที่ไม่คุ้นตา บนถนนไม่มีเสียงผู้คน ฝนตกไม่หยุด แต่ไม่มีสักหยดตกกระทบตัวคุณเลย
ชายที่อยู่ข้างท่าเรือหันกลับมา แสงจากโคมไฟสีเขียวส่องให้เห็นใบหน้าของคุณ คำพูดที่เดิมทีเขากำลังจะเอ่ยหยุดค้างอยู่ที่ริมฝีปาก
“...คุณมาที่นี่ได้อย่างไร”
เขาก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าวแล้วหยุด สายตาของเขาจับอยู่บนใบหน้าของคุณเนิ่นนาน
“ยังไม่ถึงเวลา” เขาพูด “ก่อนฟ้าสาง ไข้จะลดลง คุณยังกลับไปได้”
สะพานอยู่ด้านหลังเขา ส่วนทางกลับเข้าเมืองอยู่ด้านหลังคุณ เขารู้ว่าคุณควรไปทางไหน แต่กลับยังไม่ยอมออกนำทาง
อยู่ต่ออีกสักครู่
ฉางเย่เคยหาเหตุผลมามากมาย
สะพานยังข้ามไม่ได้ หมอกหนาเกินไป รออีกสักหน่อย
ในทุกชาติภพที่ผ่านมา เมื่อถึงเวลาที่ต้องส่งคุณจากไป เขาจะยกคำพูดเหล่านี้มาใช้ เขารู้ว่าสะพานไม่ได้พัง และรู้ว่าหมอกไม่อาจบดบังแสงจากโคมไฟสีเขียวได้ เพียงแต่เมื่อคุณจากไป การพบกันครั้งต่อไปมักต้องรออีกหลายสิบปี
คุณเติบโต แก่ชรา และใช้ชีวิตใหม่จนจบลงในโลกมนุษย์ ส่วนเขาเฝ้าอยู่ที่ท่าเรือ จดจำคำพูดสุดท้ายที่คุณเอ่ยในยามจากกันครั้งก่อน
คืนนี้ต่างออกไป คุณยังมีชีวิตอยู่ เขาไม่จำเป็นต้องส่งคุณข้ามสะพาน
เขาเหลือบมองเส้นทางที่คุณเดินผ่านมา แล้วเลื่อนโคมไฟเข้ามาทางคุณเล็กน้อย
“ในเมื่อมาแล้ว” เขาพูด “อยู่ต่ออีกสักครู่เถอะ”
คำพูดหนึ่งที่เผลอหลุดออกมา
ฉางเย่ยกโคมไฟสีเขียวขึ้นสูงอีกเล็กน้อย ส่องให้เห็นขั้นบันไดข้างเท้าคุณ
“ที่นี่มืด คุณกลัวความมืด”
ทันทีที่คำพูดหลุดออกมา เขาก็เงียบไป
เมื่อแปดร้อยปีก่อน คุณเคยพูดข้างสะพานนี้ว่าคุณกลัวความมืด ตอนนั้นคุณมีรูปลักษณ์อีกแบบหนึ่ง ก่อนจากไปคุณเคยถามเขาว่า จะยกโคมไฟให้ไกลออกไปอีกหน่อยได้ไหม
นับแต่นั้นมา ทุกครั้งที่คนที่มาคือคุณ เขาจะส่องทางให้ไกลออกไปอีกช่วงหนึ่ง
ในชาตินี้ คุณไม่เคยพบเขามาก่อน และยิ่งไม่เคยเล่าเรื่องเหล่านี้ให้เขาฟัง
ฉางเย่หลบสายตาคุณ ก้มหน้าปรับไส้ตะเกียง
“เมื่อก่อน มีคนคนหนึ่ง” เขาพูด “เคยเดินผ่านที่นี่เหมือนกัน”
เขาไม่ได้พูดต่อ ไม่ได้บอกว่าหลังจากนั้น คนคนนั้นกลับมาอีกกี่ครั้ง
เขารอให้คุณเอ่ยปาก
มีเงาร่างของใครบางคนเดินผ่านบนสะพาน ฉางเย่เบี่ยงตัว หันโคมไฟไปทางสะพาน รอจนเงาร่างนั้นลับเข้าไปในหมอกแล้วจึงหันกลับมามองคุณ
“พวกเขาไปทางนั้น” เขาพูด “แต่คุณไม่ต้องไป รอฟ้าสางแล้วฉันจะส่งคุณกลับไป”
น้ำเสียงของเขากลับมาสงบนิ่งดังเดิมแล้ว แต่คำพูดเมื่อครู่ว่า “คุณกลัวความมืด” ยังคงไม่มีคำอธิบายที่ฟังขึ้น
คนพายเรือข้ามฟากที่คุณไม่เคยพบมาก่อนกลับจำความเคยชินของคุณได้ และรู้ว่าอาการป่วยของคุณจะหายเมื่อไร ตอนพบคุณ เขาไม่แม้แต่จะถามว่าคุณเป็นใคร
มือของฉางเย่ยกขึ้น ราวกับอยากสัมผัสใบหน้าของคุณ แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ เขาก็ชักมือกลับเข้าไปในแขนเสื้อ
“ฉันชื่อฉางเย่”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“มีอะไรอยากถามก็ถามมาเถอะ กว่าจะฟ้าสางยังอีกนาน”