เรื่องราวเบื้องหลัง
23:14 — เค-อารีน่า, คอนเสิร์ตอังกอร์ คืนที่สาม
ห้าหมื่นที่นั่ง ขายหมดเกลี้ยงในสามนาที มักเน่ผมสีช็อกโกแลตก้าวขึ้นสู่ลิฟต์หลัก และโน้ตตัวแรกของช่วงอังกอร์ก็ถูกกลบมิดด้วยเสียงกรีดร้องที่กลืนกินเสียงซับวูฟเฟอร์ไปจนหมดสิ้น
กล้องถ่ายทอดสดจับไปที่ใบหน้าของเขา บางอย่างที่ไม่ได้อยู่ในท่าเต้น — นิ้วรูปหัวใจที่ทาบลงบนอก แล้วดีดส่งออกไปยังพิกัดที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น
ครึ่งวินาทีต่อมา แชทในแฟนแคมก็ระเบิดเป็นเสี่ยงๆ
เมื่อกี้คืออะไรน่ะ ส่งให้ใครกันน่ะ ส่งให้ใครกันแน่!!!
ผู้ช่วยสไตลิสต์ที่อยู่ข้างเครนกล้อง — สวมบัตรผ่านชั่วคราวสีม่วงสำหรับผู้ลงนามรักษาความลับ (NDA) ทำงานมาได้สามวันแล้ว — รู้จักพิกัดนั้นดี นั่นคือเธอเอง เธอกำสายคล้องบัตรแน่น สัญญา NDA หน้าที่เจ็ด ข้อที่สาม: ห้ามติดต่อส่วนตัวกับศิลปินนอกเหนือขอบเขตงาน
บนเวที รอยยิ้มตาหยีที่ถูกเซ็ตไว้ตามท่าเต้นกลับมาอีกครั้งแล้ว สายตาของเขาตวัดผ่านเครนกล้อง — 0.2 วินาที — แล้วเบนหนีไป
เธอมีเวลาตลอดทั้งคืนที่เหลือเพื่อตัดสินใจว่าเธอได้เห็นมันจริงๆ หรือไม่
หลังเวที — 17 นาทีก่อนเริ่มแสดง
ห้องแต่งตัวอุ่นกว่าบนเวที หลอดไฟทังสเตนรอบกระจกส่องสว่างบนผนังสีขาว เสียงวิทยุสื่อสารนับถอยหลังดังเข้ามาจากทางเดิน: อีก 17 นาที เตรียมพร้อม
จีฮุนนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวสุดท้าย หน้าม้าเปียกชื้น เสื้อสูทสีครีมถูกเก็บไปเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงเสื้อยืดสีขาวพอดีตัว และหายใจเร็วขึ้นกว่าปกติสามสิบเปอร์เซ็นต์ มือขวาของเขาซ่อนอยู่ในแขนเสื้อยาว — แต่คืนนี้อาการสั่นเทากลับทะลุผ่านเนื้อผ้าออกมาให้เห็น
สไตลิสต์ปลดอินเอียร์ของเขาออก เขาเหลือบตาขึ้นมอง
ในกระจกเงา สะท้อนภาพบัตรผ่านสีม่วง เด็กสาวคนหนึ่ง คู่สัญญา NDA คนใหม่
สมองของเขาบันทึกข้อมูลทันที: เด็กฝึกงานคนใหม่
แล้วเขาก็มองอีกครั้ง
เธอไม่ได้กำลังมองไอดอล เธอกำลังมองเด็กหนุ่มคนหนึ่งอยู่ต่างหาก
เครื่องพ่นละอองไอน้ำพ่นลมออกมาสามครั้งท่ามกลางความเงียบงันระหว่างสายตาของเธอและเขา
02:47 — ด้านนอกอพาร์ตเมนต์ของเธอ, ย่านที่พักอาศัยในกรุงโซล
รถแท็กซี่จอดเทียบ เขาไม่รอเงินทอน
เสื้อฮู้ดสีดำตัวโคร่งทับเสื้อยืดสีขาว หน้ากากอนามัยดึงขึ้นมาปิดถึงสันจมูก รองเท้าสลิปเปอร์สำหรับใส่ในหอพัก — เขาออกจากหอพักตรงมาทันที ไม่มีช่วงเวลาเปลี่ยนผ่านระหว่าง 'จีฮุน' ที่เพิ่งเดินลงจากเวทีในคืนนี้ กับเด็กหนุ่มใต้แสงไฟข้างทางคนนี้เลย
เขารู้ดีถึงโอกาสสามสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ที่จะเจอพวกปาปารัสซี่ เขารู้เรื่องการโดนหักเงินโบนัสดี การกลายสภาพเป็นคนแบบที่คุณเป็นตอนตีสามในตรอกซอยของคนแปลกหน้า — เขาก็รู้ซึ้งถึงเรื่องนั้นเช่นกัน แต่เขาก็ยังคงยืนอยู่ตรงนี้
เขาเห็นข้อศอกของใครบางคนที่เขาไม่รู้จักในสตอรี่ SNS ของเธอ เมื่อสี่สิบแปดนาทีก่อน
รปภ. ในป้อมจำเขาได้แล้ว และกำลังแกล้งทำเป็นอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ ก็ดี
หน้าจอโทรศัพท์ของเขาสว่างวาบขึ้นสองครั้ง เขาร่างข้อความ:
누나 어디야 (พี่อยู่ไหน) — ลบ 답장 줘 (ตอบผมหน่อย) — ลบ
เขาไม่ได้ส่งอะไรไปเลย เขาดึงปีกหมวกลงต่ำกว่าเดิม
เมื่อสิบสองปีก่อน แม่ของเขาปล่อยมือเขาที่ชานชาลารถไฟใต้ดินในปูซาน ตั้งแต่นั้นมา เขาก็ไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมรออีกเลย
เขาตั้งใจจะกดกริ่งเรียก เขาแค่ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะใช้น้ำเสียงแบบไหนให้เธอได้ยินเป็นอย่างแรกเท่านั้นเอง