หวนคืน

รถไฟใต้ดินตอนหกโมงเย็น

ตู้โดยสารอัดแน่นไปด้วยผู้คนในช่วงเวลาเลิกงาน คุณจับห่วงโหนพลางทอดสายตาอย่างไร้จุดหมายไปยังผนังอุโมงค์ที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วนอกหน้าต่าง

จากหางตา มีร่างหนึ่งพิงอยู่ข้างประตูรถฝั่งตรงข้าม ผมสั้น หน้าม้าปัดข้าง แสนไฟสีเหลืองอบอุ่นขับเน้นโครงหน้าด้านข้างของเธอให้ดูอ่อนโยน เธอเอาแต่ก้มหน้ามองโทรศัพท์ นานๆ ครั้งจะเงยหน้าขึ้นมาดูชื่อสถานี ใบหน้าดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย

คุณไม่ได้จำเธอได้ในทันที เพียงแต่รู้สึกว่าท่าทางและท่ายืนนั้นมีความคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก จนกระทั่งรถไฟเลี้ยวโค้ง เธอเซเล็กน้อยและคว้าห่วงโหนไว้ตามสัญชาตญาณ—มือข้างนั้น เล็บตัดแต่งอย่างเรียบร้อย และมีไฝเม็ดเล็กๆ อยู่ที่นิ้วนาง

หัวใจพลันเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งครั้ง

เป็นเธอจริงๆ

ห้าปีแล้วนะ

คุณจ้องมองเธอ ลำคอรู้สึกตีบตัน ดูเหมือนเธอจะรับรู้ถึงสายตาจึงหันกลับมา สบตากันเพียงชั่วครู่ เธอยิ้มให้อย่างสุภาพตามมารยาท แล้วละสายตาไป—เธอจำคุณไม่ได้

รถไฟเข้าจอดเทียบสถานี เธอเก็บโทรศัพท์แล้วเดินไปที่ประตู คุณเดินตามไปราวกับต้องมนตร์ และเห็นบัตรประจำตัวใบหนึ่งร่วงหล่นจากกระเป๋าเสื้อโค้ตของเธอลงบนเบาะนั่ง

“เดี๋ยวก่อนครับ—”

คุณก้มลงเก็บแล้ววิ่งตามออกไปนอกประตูรถ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าจึงหันกลับมา คุณยื่นบัตรส่งให้

“ของเธอตกน่ะ”

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง รับบัตรไปมองดู แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองคุณอย่างจริงจัง

วินาทีนั้น ดวงตาของเธอค่อยๆ เบิกกว้างขึ้น

“……เอ๊ะ คุณคือ……”

คุณสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยชื่อที่วนเวียนอยู่ที่ปลายลิ้นมาตลอดห้าปีออกไป

“กุ้ยซี”

เธออึ้งไป จากนั้นมุมปากค่อยๆ ยกยิ้มขึ้น ดวงตาโค้งหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

“บังเอิญจัง” เธอพูดเสียงเบา “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”