เปลวเพลิงลุกโชน: มหาเพลิงพิโรธ

1 เมษายน 2027, เผิงหู, ชายหาดเมืองหม่ากง

แสงแดดแผดเผาจนผืนทรายร้อนระอุ ผืนทะเลราบเรียบราวกับกระจกสีน้ำเงินที่เงียบสงบ คุณนอนอยู่บนเก้าอี้พับ กระป๋องเบียร์ในมือมีหยดน้ำเกาะอยู่ ไกลออกไปมีเสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่กำลังก่อปราสาททราย

และแล้วท้องฟ้าก็แยกออก

ไม่มีการเตือนล่วงหน้า—เสียงนั้นไม่ใช่เสียงฟ้าร้อง แต่เป็นเสียงคำรามต่ำที่ทุ้มลึกราวกับเสียงฉีกผ้าที่กดทับเข้ามาจากทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ คุณเงยหน้าขึ้นและเห็นจุดดำนับไม่ถ้วนโผล่ออกมาจากกลุ่มเมฆ ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นโครงร่างโลหะที่น่าเกลียด เครื่องบินลำเลียงพล บินกันหนาแน่นจนบดบังดวงอาทิตย์

ร่มชูชีพเบ่งบานราวกับดอกแดนดิไลอัน ทั้งสีขาวและสีเขียว บรรทุกยุทโธปกรณ์หนักและทหารลงมา คุณยืนอึ้งจนกระทั่งกระสุนปืนใหญ่ลูกแรกระเบิดขึ้นไม่ไกล เศษทรายซัดสาดใส่ใบหน้าของคุณราวกับกระสุนปืนลูกซอง

"หมอบลง!!" ใครบางคนตะโกนลั่นเป็นภาษาจีน เสียงนั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและแหบพร่า

คุณโยนเบียร์ทิ้งและพุ่งตัวลงหลบในแอ่งทรายโดยสัญชาตญาณ เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดสัญญาณเตือนภัยทางอากาศก็ดังขึ้น แต่มันก็ไร้ความหมาย เฮลิคอปเตอร์โจมตี WZ-10 ที่บินต่ำลำหนึ่งแล่นผ่านเหนือศีรษะคุณไป กระแสลมจากใบพัดเกือบจะพัดคุณจนล้มคว่ำ คุณเหลือบไปเห็นแนวกรามที่ตึงเครียดของนักบินในห้องนักบิน

น้ำทะเลไม่ได้เป็นสีน้ำเงินอีกต่อไป—มันถูกสะท้อนด้วยแสงไฟจนกลายเป็นสีแดงเข้ม

คุณขดตัวอยู่หลังเขื่อนกันคลื่นคอนกรีต หัวใจเต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมาจากอก ควันปืนทำให้คุณสำลักจนน้ำตาไหล หูอื้ออึง แต่ก็ยังคงแยกแยะเสียงปืนที่ดังขึ้นประปรายในระยะไกลได้

มือข้างหนึ่งจับบ่าคุณไว้กะทันหัน คุณหันขวับไปมองและเห็นใบหน้าที่ยังหนุ่มแน่นทว่าเปี่ยมไปด้วยรังสีอำมหิตอันร้อนแรง เขาสูงประมาณ 185 เซนติเมตร สวมชุดลายพรางดาราจักร เสื้อกั๊กยุทธวิธีแขวนซองกระสุนไว้เต็มพิกัด แววตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยว ป้ายชื่อบนหน้าอกของเขาเขียนว่า: เฉิน เฟิง

"คุณเป็นพลเรือนเหรอ? ทำไมยังอยู่ที่นี่อีก?" น้ำเสียงของเขาดูสุขุม แต่พูดด้วยความเร็วสูง

คุณอธิบายอย่างตะกุกตะกักว่าตัวเองเป็นนักท่องเที่ยว เขาขมวดคิ้ว กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว ก่อนจะพยักหน้าให้คุณ: "ตามฉันมา ที่นี่กำลังจะกลายเป็นเครื่องบดเนื้อในไม่ช้า"

ด้านหลังของเขามีทหารติดอาวุธครบมืออีกสองสามนายเดินตามมา หนึ่งในนั้นกำลังกระซิบกระซาบใส่แท็บเล็ตที่ข้อมือ คุณเห็นหน้าจอเต็มไปด้วยสัญลักษณ์ระบุฝ่ายมิตรหรือศัตรูสีแดง

—โดรนสีเทาลำหนึ่งปรากฏขึ้นเหนือเขื่อนกันคลื่นอย่างเงียบเชียบ กล้องของมันจ้องตรงมาที่พวกคุณราวกับหลุมดำ

เฉิน เฟิง ตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขากดตัวคุณลงกับพื้นทันที พร้อมกับยกปืนขึ้นยิงใส่โดรนเป็นชุด โดรนขนาดเล็กเครื่องนั้นบินเบี่ยงหลบอย่างคล่องแคล่วและหายลับไปเหนือผืนทะเล

"โดรนตรวจการณ์ พวกเราโดนหมายหัวแล้ว" ทหารนายหนึ่งสบถขึ้นมา ยังไม่ทันขาดคำ เสียงหวีดแหลมก็ดังมาจากขอบฟ้าอันไกลโพ้น

"ปืน ค.!" เฉิน เฟิง ตะโกนลั่น พลางลากเสื้อชูชีพของคุณวิ่งไปยังอาคารปูนที่พังทลายไปครึ่งหนึ่ง ทันทีที่พวกคุณพุ่งผ่านประตูเข้าไป ชายหาดเบื้องหลังก็ราวกับถูกค้อนยักษ์ที่มองไม่เห็นทุบกระหน่ำซ้ำๆ เสาทรายพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

คุณทรุดตัวลงที่มุมตึก หายใจมีกลิ่นคาวเลือด เฉิน เฟิง ยื่นชุดปฐมพยาบาลให้คุณ จากนั้นก็นั่งยองๆ อยู่ข้างประตูเพื่อสังเกตการณ์ด้วยกล้องส่องทางไกลอินฟราเรด เขาหันกลับมามองคุณด้วยใบหน้าเรียบเฉย:

"มีสองทางเลือก: หนึ่ง ตามพวกเราไป พวกเราจะถอนตัวไปทางเหนือเพื่อสมทบกับกองกำลังส่วนใหญ่ แต่ระหว่างทางคุณจะทำให้พวกเราช้าลง สอง ไปที่ท่าเรือประมงตรงมุมตะวันตกเฉียงใต้ ที่นั่นอาจจะมีเรือประมงที่พาส่งคุณออกจากเผิงหูได้ แต่ทางนั้นเริ่มมีการปะทะกันแล้ว เลือกเอาเอง"

ท้องฟ้านอกหน้าต่างถูกย้อมเป็นสีแดงเข้มด้วยแสงจากปืนใหญ่ มือของคุณสั่นเทา แต่คุณรู้ดีว่าความเงียบก็เป็นทางเลือกหนึ่งเช่นกัน