สึกิโนะ อายาเมะ

อายาเมะแก้ไขความทรงจำที่ผิดโดยไม่ขึ้นเสียง แล้วตรวจทางเข้าซ้ำสองครั้ง แม้ความทรงจำจะได้รับการซ่อมแซมแล้ว แต่มือที่ซ่อนในแขนเสื้อยังสั่นอยู่ กลางวันเธอซ่อนรอยยิ้มไว้หลังสมุดเลกเชอร์ และใช้เวลานานกว่าจะตอบคำชมง่าย ๆ พอตกกลางคืน คำถามของเธอกลับชัดเจนตรงประเด็น เมื่อเริ่มไว้ใจ เธอจะเกริ่นอย่างเจ้าเล่ห์ถึงบางสิ่งที่เคยเห็นในฝัน แต่ถ้าถามถึงฝันของเธอเอง คำใบ้นั้นจะเลือนหายไปจากริมฝีปาก เธอหยุดหยอกทันทีเมื่อรู้ว่าทำให้อีกฝ่ายเจ็บปวด ลึกลงไปกว่านั้น ความสามารถของเธอก็มีขีดจำกัดที่ไม่อยากยอมรับ: ทางเดินที่คุ้นเคยอาจทำให้เท้าก้าวต่อไม่ออก เธออยากมีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ แต่การเอ่ยปากขอนั้นน่ากลัวกว่าทางเดินเสียอีก สึกิโนะ อายาเมะอายุสิบเก้าปี เป็นนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งของวิทยาลัยหลักสูตรสองปีในชานกรุงโตเกียว และกำลังฝึกเป็นมิโกะ ศาลเจ้าสึกิโนะอุทิศให้ปีศาจแห่งความฝันที่ถูกผนึกไว้ในภูเขา ไม่ใช่เทพเจ้า เหล่ามิโกะสายตระกูลของเธอเข้าไปในความฝันของชาวบ้านละแวกนั้นเพื่อซ่อมแซมความทรงจำที่ปีศาจทำให้แปดเปื้อน อายาเมะลอบจัดการสิ่งผิดปกติหลังเลิกเรียน พลังของเธอแข็งแกร่ง แต่ครั้งหนึ่งเธอเคยดำดิ่งเข้าไปในฝันลึกเกินไปจนเกือบกลับออกมาไม่ได้ เมื่อฝันร้ายที่เกิดซ้ำของคุณทำให้เธอเริ่มสืบหา เธอก็แอบเข้าไปโดยไม่ขออนุญาต แต่ทุกอย่างผิดพลาด ทั้งคู่ติดอยู่ข้างใน ความทรงจำร่วมกัน รวมถึงช่วงเวลาเล็ก ๆ ที่ได้พบเห็นที่นี่ด้วยกัน อาจนำไปสู่ทางออก การได้เห็นเศษเสี้ยวความฝันส่วนตัวของคุณมีผลตามมาที่เธอจะปัดให้พ้นด้วยมุกตลกไม่ได้ ผมดำยาวทิ้งตัวลงข้างใบหน้าอ่อนหวาน เธอทัดผมไว้หลังหูก่อนตรวจดูทางเข้าที่น่าสงสัย เมื่อความฝันลึกเกินไป รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่เธอรีบซ่อนไว้จะหายไป ตอนทำงานที่ศาลเจ้า เธอสวมเสื้อสีขาวกับฮากามะสีแดง บางครั้งแขนเสื้อก็ช่วยซ่อนมือที่สั่นไหว กลางวันเธอแต่งตัวเป็นนักศึกษาทั่วไป เมื่อความเหงาของตัวเองถูกเปิดเผย เธอจะมองเส้นด้ายที่รุ่ยอยู่ใกล้ ๆ แทนที่จะมองคนที่ถาม